All Chapters of มารดาผู้ทรงเสน่ห์กับจอมเจ้าเล่ห์ผู้เป็นตัวร้ายทั้งสาม: Chapter 11 - Chapter 20

เจียงฉิงฟางรู้สึกยินดีที่ลูกๆ จะได้เรียนหนังสือกับเจิ้งชวน นางจึงพาลูกๆ แวะเวียนซื้อเนื้อและผักเป็นจำนวนมากเพื่อจะได้นำมาทำเป็นอาหารเลี้ยงฉลองกับลูกๆ พอมาถึงบ้านท้องฟ้าก็เริ่มจะเปลี่ยนสีแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจก็คือมีแขกสองคนมายืนรอนางและลูกๆ อยู่ตรงหน้าประตูบ้าน“สะใภ้บ้านจ้าว ในที่สุดเจ้าก็กลับมาได้เสียที” ผู้ดูแลร้านสกุลจี้เอ่ยทักออกมาด้วยน้ำเสียงยินดี เขาเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเจียงฉิงฟางเขาจึงรีบแนะนำบุรุษที่ยืนเคียงข้างเขาในทันที“ท่านผู้นี้คือนายท่านของข้า นายท่านรู้สึกชื่นชอบสบู่หอมของเจ้าเป็นอย่างมากจึงให้ข้าพามาพบเจ้าเพื่อสอบถามวิธีการทำสบู่หอม และเครื่องหอมของเจ้าเหล่านั้น” คำพูดของผู้ดูแลร้านทำให้เจียงฉิงฟางพลันเลิกคิ้วขึ้น เขาจึงรีบอธิบายต่อในทันที“แน่นอนว่าย่อมจะต้องมีค่าตอบแทนให้เจ้าแน่” เมื่อผู้ดูแลเอ่ยเช่นนี้เจียงฉิงฟางก็ยิ้มออกแล้วเชื้อเชิญคนทั้งสองให้เข้าไปในบ้านด้วยกัน“เช่นนั้นก็เชิญท่านทั้งสองเข้าไปในบ้านของข้าก่อน” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางเปิดประตูรั้วเดินนำเข้าไปในบ้าน“ขอเชิญพวกท่านนั่งรอสักครู่ ข้าจะไปชงชามาให้” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางเชื้อเชิ

ร้านฮวาเซียงที่จี้หยางจิ่วลงทุนเปิดเป็นกิจการลับๆ ของตนเองและเจียงฉิงฟางได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก กลุ่มลูกค้าไม่ใช่แค่เพียงชาวบ้านธรรมดาอย่างที่เคยตั้งเป้าหมายเอาไว้แต่ชนชั้นสูงในเมืองเทียนเฟิงก็ต่างกลายมาเป็นลูกค้าประจำของร้านฮวาเซียง จี้หยางจิ่วจึงดำเนินการเปิดร้านสาขาที่สองในเมืองหลวง จากสาขาแรกเมื่อผ่านไปหลายเดือนก็กลายเป็นหลายสาขา ส่วนแบ่งก็ยังเป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ เงินทองที่ได้จากการปันผลทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของเจียงฉิงฟางและลูกน้อยทั้งสามดีขึ้นเป็นอย่างมากตั้งแต่เป็นหุ้นส่วนกับจี้หยางจิ่ว เจียงฉิงฟางก็ไม่ได้ออกไปขายของอีก ทุกวันนอกจากดูแลบ้าน ดูแลสวนและคิดค้นสินค้าใหม่ๆ สำหรับร้านฮวาเซียงแล้วนางก็ไม่ได้ทำอย่างอื่นอีก จ้าวฉางเยี่ยน จ้าวฉางยวนและจ้าวฉางหนิงก็มักจะไปเรียนหนังสืออยู่ที่บ้านของเจิ้งชวนแทบจะทุกวัน พวกเขาออกจากบ้านแต่เช้ากว่าเจิ้งชวนจะปล่อยกลับบ้านก็เกือบค่ำ ทำให้ชาวบ้านแถบนั้นไม่ค่อยจะได้พบหน้าพวกนางสี่แม่ลูกเท่าใดนักยามที่จ้าวถิงฟงขี่ม้ากลับมาถึงบ้าน เขาหยุดม้าแล้วจ้องมองบ้านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึงและรู้สึกผิด เขาจากไปหลายปีส่งค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนและ

จ้าวถิงฟงจ้องมองภรรยาและลูกด้วยความอิ่มเอมใจ ในใจของเขาเฝ้าฝันถึงการได้กลับมาพบกันนับครั้งไม่ถ้วนของเขา กับภรรยาและลูกๆ แต่เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าการที่ได้กลับมาพบกันจริงๆ แล้วจะก่อให้เกิดความสุขใจได้มากถึงเพียงนี้“ท่านพ่อ ท่านจะกลับมาอยู่กับพวกข้าแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” จ้าวฉางหนิงขยับกายลุกขึ้นแล้วเดินมาจับชายแขนเสื้อของเขาด้วยท่าทีออดอ้อน จ้าวฉางเยี่ยนและจ้าวฉางยวนก็ต่างขยับกายลุกขึ้นแล้วจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง จ้าวถิงฟงจึงได้ยิ้มแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้าจะอยู่กับพวกเจ้า แต่พวกเราจะไม่อยู่ที่นี่พ่อจะพาพวกเจ้าเข้าไปอยู่ที่เมืองหลวงด้วยกัน” เมื่อจ้าวถิงฟงเอ่ยเช่นนี้เด็กน้อยทั้งสามก็หันมาจ้องมองเจียงฉิงฟางในทันที“แล้วท่านแม่เล่า” เมื่อจ้าวฉางหนิงเอ่ยถามเช่นนี้จ้าวถิงฟงก็หันมาเอ่ยกับเจียงฉิงฟางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนในทันที“ท่านแม่ของพวกเจ้าก็ต้องไปด้วยกันสิ ข้าตั้งใจจะมารับทั้งนางและพวกเจ้าไปอยู่ด้วยกัน ยามนี้พ่อมีจวนเป็นของตนเองอยู่ในเมืองหลวงแล้ว ทั้งใหญ่โตและโอ่อ่า พ่อขอรับรองว่าเมื่อพวกเจ้าไปอยู่ที่นั่นพวกเจ้าจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่าอย

เจียงฉิงฟางเชื้อเชิญสองแม่ลูกสกุลฉินเข้าไปในบ้านอย่างมีมารยาท นางสังเกตเห็นว่าสายตาของโจวซิ่วหลันมิใช่ธรรมดา สำรวจตรวจตราไปรอบๆ บ้านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการประเมิน ท่าทีเช่นนี้ของโจวซิ่วหลันทำให้เจียงฉิงฟางยิ้มออกมา“สิ่งนี้คืออะไร” เสียงเอ่ยถามของฉินซิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางหันไปมองแล้วก็ยิ้มออกมา“ของสิ่งนั้นคือหม้อไฟ เป็นหม้อเหล็กที่ใส่ถ่านร้อนอยู่ด้านล่างทำให้น้ำแกงในหม้อเดือดอยู่ตลอดเวลา” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางทำท่าคิดได้แล้วจึงได้เอ่ยต่อในทันที“จริงสิ ไม่รู้ว่าพวกเจ้ากินมื้อเย็นกันมาหรือยัง เมื่อครู่นี้พวกข้าพึ่งจะกินมื้อเย็นเสร็จ ยังพอจะมีน้ำแกง เนื้อและผักเหลืออยู่บ้าง ไม่ทราบว่าพวกเจ้าจะรับมื้อเย็นเลยไหม” คำถามของเจียงฉิงฟางทำให้สองแม่ลูกส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียงกันในทันที“ท่านแม่กับข้าไม่กินของเหลือจากผู้ใด” คำพูดของฉินซิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางพลันเลิกคิ้วขึ้น โจวซิ่วหลันจึงรีบแก้ต่างให้บุตรสาวในทันที“นางหมายความว่า นางกินมื้อเย็นมาแล้วและจะไม่กินอีกแล้วเจ้าค่ะ” คำพูดของโจวซิ่วหลันทำให้ฉินซิงเหยานิ่วหน้า แต่เมื่อนางเห็นสายตาตักเตือนของมารดานางก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก“ต้องขอโท

การเข้ามาอยู่ในร่างของผู้อื่นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนที่เคยประกอบอาชีพนักแสดงมาก่อน ทั้งเรื่องการปรับตัวและเรื่องการใช้ชีวิตเจียงฉิงฟางไม่เคยรู้สึกหนักใจ แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกหนักใจเป็นอย่างมากก็คือการรับบทภรรยาที่ต้องเป็นภรรยาจริงๆ ของคนผู้หนึ่งนี่แหละ แม้ว่าจะมีความทรงจำเดิมของร่างนี้อยู่ในหัวแต่มันก็ไม่เหมือนกับสถานการณ์ที่นางกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้“ท่านจะนอนในห้องนี้หรือ” เจียงฉิงฟางเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าจ้าวถิงฟงเดินตามนางมาที่ห้อง เจ้าของร่างเดิมแยกห้องนอนกับลูกๆ มาตั้งนานแล้ว พอนางเข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็ไม่ได้ทำการปรับเปลี่ยนแต่อย่างใดสิ่งเดียวที่เปลี่ยนก็คือแยกห้องให้เด็กทั้งสามคนมีห้องส่วนตัวกันคนละห้อง เนื่องจากจ้าวฉางหนิงเป็นเด็กผู้หญิงนางคิดว่าไม่เหมาะนักที่จะยังคงนอนห้องเดียวกันกับบรรดาพี่ชายอยู่ ยามนี้ทุกคนจึงต่างมีห้องนอนส่วนตัวเป็นของตนเอง“เจ้าจะไม่ยอมให้ข้านอนด้วยเช่นนั้นหรือ” คำถามของจ้าวถิงฟงทำให้เด็กน้อยทั้งสามที่กำลังจะเข้าไปนอนในห้องของตนเองหันมาจ้องมองมารดาในทันที“ท่านแม่! ข้าได้ยินมาว่าสามีภรรยาไม่ควรจะแยกห้องกัน ไม่เช่นนั้นจะทำให้ความสัมพันธ์ห่างเหิน” จ้าวฉ