บทที่ 5 ประกาศรับสมัคร

              ซัมเมอร์ประกาศรับสมัครช่างกล้องและช่างตัดต่อคลิปทางเว็บบอร์ด  ที่มีมืออาชีพด้านนี้มารวมตัวกัน  ไม่นานก็มีคนมาสมัครงานกับเธอ  แต่มีเพียงคนละตำแหน่งเท่านั้น  หญิงสาวถอนหายใจ  กระนั้นก็ไม่อิดออดเรียกเจ้าตัวมาสัมภาษณ์ที่ร้านกาแฟใกล้บ้าน

              ชายคนแรกมาสมัครเป็นช่างกล้อง  ผิวสีแทน  ตัวสูงใหญ่  ดูเหมือนบอดี้การ์ดมากกว่า  แต่ถ้าตัวไม่ใหญ่ก็อาจแบกอุปกรณ์หนักๆ ไม่ไหว  ซัมเมอร์สลัดความคิดแล้วเดินไปนั่งด้วย  เธอรู้สึกประหม่าหน่อยๆ เพราะเขาอายุราวสามสิบปี  แกกว่าเธอนับทศวรรษ

              แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกทำให้ทั้งสองคนหรี่ตามองกัน  ราวกับว่าไม่ไว้ใจในการปรากฎตัวของอีกคน  บรรยากาศอึดอัดนั้น  ทำให้ฝ่ายอายุมากกว่าเป็นคนทำลายลง

              "พี่ชื่อปาร์คครับ"

              "ค่ะ  หนูชื่อซัมเมอร์  เรากำลังตามหาช่างกล้องอยู่"

              ซัมเมอร์ไม่ค่อยได้คุยกับคนแปลกหน้านัก  เธอมีสีแก้มจัดขึ้น  ทำให้ดูน่าเอ็นดูสำหรับคนมาสัมภาษณ์  ขณะเดียวกัน  ท่วงท่าอิริยาบทอันน่าเกรงใจนั้น  ก็ทำให้เขาไม่กล้าแหย่เล่นนัก  กลิ่นกาแฟหอมคลุ้งไปทั่วทั้งร้าน  กระตุ้นให้ทั้งสองคนตื่นตัวราวกับกำลังเข้าสู่สนามรบ

              "พูดตามตรง  หนูอยากได้คนที่ไว้ใจได้  ไม่ใช่แค่ฝีมือดี  เพราะเราจะทำงานอย่างสบายใจ  และทำงานเป็นทีม  ไม่ต้องระแวงกัน"

              "..."

              "คลิปที่พี่ส่งให้หนู  เป็นงานของพี่จริงๆใช่ไหมคะ"

              "ของพี่จริงสิน้อง"

              เขากำมือแน่น  หน้าตาดูจริงจัง  สายตาคมเข้มขึ้น  ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ซัมเมอร์ได้แต่สงสัย  หรือการหาข้อมูลของเธอจะส่งผลต่อปาร์คขนาดนั้น

              "หนูโทรไปหาช่องที่พี่เคยทำงานมา  เขาบอกว่าพี่มีประวัติขโมยงาน  เลยไล่พี่ออกไปนานแล้ว"

              อันที่จริงแล้ว  ปาร์คกำลังมองงานนี้เป็นโอกาสเพียงน้อยนิดในชีวิตเขา  เพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรีที่ถูกหาว่าขโมยผลงาน  เขาตั้งใจเต็มที่  ไม่อย่างนั้นชื่อเสียงจะพังทลาย  และกอบกู้ไม่ได้อีกต่อไป  ถึงขั้นต้องเปลี่ยนอาชีพไปทำธุรกิจครอบครัวแทน

              "พูดตรงๆ นะ  ที่พี่ลาออก  เพราะช่องนั้นไม่เคยให้เครดิตพี่  แถมยังลดค่าแรงพี่โดยไม่มีเหตุผล"

              "หะ?  แล้วพี่ก็ยอมเนี่ยนะ"

              ซัมเมอร์แอบใส่จิตวิทยาในการสัมภาษณ์ของเธอ  เมื่อแสดงออกว่าเป็นข้างเดียวกับเขา  เขาย่อมสบายใจและแสดงตัวตนออกมามากขึ้น

              "ไม่ยอมน่ะสิ  พี่จะฟ้องพวกมันให้หมด  นี่ก็ไปแจ้งความมาแล้ว"

              เขาอารมณ์เสีย  เหมือนถูกแหย่รังแตน  คนถูกเอาเปรียบอย่างเขาจะไม่ยอมอีกต่อไป  กำมือแน่นอย่างคิดแค้น  และหมายความตามที่พูด  เสียงในร้านเงียบงันลงราวกับรับรู้ความแค้นใจของปาร์ค

              "อย่างนี้  ถ้าหนูทำผิดกับพี่  พี่ไม่ฟ้องหนูเหรอคะ"

              "พูดตรงๆ นะ  ปกติพี่ไม่ดุหรอกครับ  แต่ถ้าโลกร้ายกับเรา  เราก็ต้องตอบโต้บ้าง  น้องตั้งใจจะโกงพี่หรือเปล่าครับ?"

              "ไม่นะคะ"

              "งั้นก็ไม่ต้องกลัว"

              "..."

              "ขอถามอะไรหน่อย?"

              "คะ?"

              "พี่ทำงานอย่างมืออาชีพ  ถ้าน้องเล่นๆ พี่ก็อยากถอนตัวตั้งแต่ตอนนี้  ว่ายังไงครับ?"

              "หนูจริงจังนะคะ  และเดิมพันของหนูก็สูงมาก"

              หญิงสาวตอบอย่างกล้าหาญ  บุคลิกนั้นทำให้ปาร์คมองเธอใหม่  จากเด็กไร้เดียงสา  สู่หัวหน้าทีมที่กล้าหาญ  เธอได้รับความน่าเชื่อถือแม้ว่าอายุจะยังน้อยก็ตาม

              "เอาล่ะค่ะ  สำหรับคำตอบวันนี้  หนูขอเวลาคิดก่อน"

              พวกเขาลำลากัน  ในขณะนั้น  ซัมเมอร์ออกจากร้านกาแฟออกมาข้างนอก  แล้วโทรหาจูเลียเพื่อนสนิท  เสียงรถแข่งกันกับเสียงเรียกสาย  แต่ก็ดังพอให้เธอได้ยินเพื่อนคนนี้ตอบกลับมา

              "ฉันว่า  ฉันหลอกถามแล้ว  ดูพี่เขาก็เป็นคนตรงๆ นะ"

              "ไม่เห็นยากเลย"

              "คือ?"

              "ให้พี่เขาถ่ายงานให้ดู  แล้วแกก็ตัดสินใจว่าชอบไหม  ทำอย่างกับมีตัวเลือกเยอะ"

              "นี่ปากเหรอคะ  นายนิรยบาลของฉัน"

              "ลองตายดูไหมล่ะ  จะได้รู้ว่าฉันเป็นนายนิรยบาลจริงไหม  แหม  ว่าแต่  ใครจะไปลงโทษคนดีๆ ได้"

              "หลอกด่าอีกแล้ว  จูเลียอะ"

              "แต่พี่เขาคิดค่าแรงเป็นรายเดือน  แกจะไหวเหรอ  แกถูกหวยแค่แสนเดียวเอง"

              "ไหวสิ  นี่จะชวนพี่เขาไปช็อปของจำเป็นสำหรับช่องเราด้วย"

              "สารภาพมานะ  เพื่อนสาว  แกถูกหวยเยอะกว่าที่คิดใช่ไหม"

              "..."

              "ตอบค่ะ"

              "อือ  มากพอจะทำเป็นเรื่องเป็นราวเลย"

              "ดีมาก  และดีใจด้วย"

              "ย่ะ"

              "เออ  แค่นี้ก่อน  พ่อตามไปตัดหญ้า"

              "เออ  เวลาอยู่บ้าน  แมนมาก"

              ซัมเมอร์เดินกลับเข้าไปในร้าน  แล้วขอดูคลิปที่ปาร์คถ่ายไว้ในมือถือเพื่อตัดสินใจ  และมันไม่ได้ยากอย่างที่คิด!

.

.

              ห่างกันอีกวันหนึ่ง  เผื่อเวลาสัมภาษณ์จะยาวกว่าที่คิด  ซัมเมอร์ก็นัดชายวัยสามสิบอีกคนที่ร้านกาแฟร้านเดิม  เธอพกโน้ตบุ๊คมาด้วย  ระหว่างรอ  จึงเข้าเว็บเพื่อดูครีเอเตอร์คนอื่นทำคลิป  และทุกครั้งที่เข้าไปดู  เธอจะเข้าใจมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเขาทำกันอย่างไร  และแนวไหนที่เป็นที่นิยม  แต่ก็ไม่อาจเลียนแบบได้ร้อยเปอร์เซ็นต์  เพราะเธอต้องหาช่องว่างทางการตลาดให้ตัวเองด้วยเช่นกัน

              คนที่ซัมเมอร์นัดเป็นชายร่างอวบ  หน้าตาตี๋  และมีรอยยิ้มจางๆ ประดับใบหน้า  จนทำให้เธอสบายใจกับเขา  ต่างกับพี่ปาร์ค คนเมื่อสักครู่  พี่คนนี้เลือกกาแฟใส่นม  หวานจนแทบตัดขาทิ้ง  ขณะที่ซัมเมอร์กินโกโก้  เพราะยังไม่ชอบรสขมของกาแฟ

              "เข้าเรื่องเลยนะคะ  พี่โฮป  หนูว่าจะไม่ขอดูผลงานพี่ดีกว่าค่ะ"

              เพราะคนที่แล้วทำให้เธอคิดได้  ว่าคลิปของพี่เขาอาจจะได้มาจากที่อื่นก็ได้  แล้วเธอก็ไม่มีทางรู้ด้วยว่าอันไหนของพี่เขาจริง

              "เอ้า  แล้วจะรู้ได้ไง  ว่างานพี่มันระดับมาสเตอร์พีซขนาดไหน"

              อวยตัวเองเล็กน้อย  เพื่อให้เขาดูน่าสนใจขึ้น  แต่ซัมเมอร์ไม่ตกหลุมพรางง่ายขนาดนั้น  อีกฝ่ายดูดกาแฟลาเต้อย่างกระหาย  ดูตกใจกับความคิดของเด็กรุ่นน้อง  ที่แปลกไปจากคนทำงานปกติ

              "หนูมีคลิปอยู่คลิปหนึ่ง  พี่ตัดต่อให้ดูหน่อย  ใช้คอมเครื่องนี้แหละ  พอได้ไหมคะ"

              "ได้อยู่ๆ"

              คลิปที่ว่า  เป็นคลิปที่เธอถ่ายจากมือถือเมื่อสองปีก่อน  ซัมเมอร์ถ่ายตอนเอาเค้กวันเกิดให้ตามดาว  แล้วร้องเพลงให้เธอ  แสงไฟสลัวนั้นทำให้เห็นหน้าตามดาวเพียงเสี้ยวเดียว  ตลอดเวลาที่เลิกกัน  ซัมเมอร์กดเข้ามาดูคลิปนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า  จนเธอจำได้ทุกวินาทีว่าตามดาวกำลังทำหน้าแปลกใจ  เธอกำลังจะยิ้มยินดี   หรือกระทั่งกำลังจะก้มลงเป่าเทียน 

              อดีตคนรักถอนหายใจด้วยความเหงาหงอย  ราวกับหมาโดนเจ้าของทิ้ง  แล้วมันก็ยังกระดิกหางรอตรงหน้าประตูบ้านไม่ห่างไปไหน  สีหน้าอยากยอมแพ้ปรากฎชั่วครู่  ก่อนหายไปด้วยความฮึดสู้  อย่างรู้ว่าทำได้เพียงอย่างเดียว  คือตามตื้อจนกว่าเวลาของเธอจะหมดลง

              โฮปมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าเด็กสาวคนนี้คลั่งรักเพียงใด  เขากดส่งคลิปให้ตัวเอง  แล้วยังกดภาพนิ่งส่งไปโดยไม่ขออนุญาต  เพราะรู้ว่าเจ้าตัวคงเก็บภาพความทรงจำไว้ในมือถืออย่างแน่นอน

              "เฮ้ย  ละลาบละล้วงไปเปล่าพี่?"

              คิ้วผูกโบว์  เหงื่อออกทางมือ  เพราะบางรูปเป็นรูปส่วนตัวอย่างหอมแก้มกัน  ถ้าหลุดไป  เกรงว่าตามดาวอาจเสียหาย  เธอกลัวว่าตามดาวจะไม่มองหน้าตัวเองอีกเลย  จึงร้องเสียงหลงแบบนั้น

              "เชื่อเฮีย  ถ้าเอ็งจะง้อสาว  เดี๋ยวเฮียจัดให้"

              "รู้ได้ไงว่าจะง้อสาว?"

              "สายตาคนมีความรัก  กับรอความรักมันไม่เหมือนกัน  เฮียเชื่อสายตาตัวเอง"

              เหมือนถูกจุดประกาย  ดวงตาซัมเมอร์ทอแสงแรงกล้า  นึกชื่นชมความสามารถของพี่ชายคนนี้ก่อนพูดต่อ

              "ขอจับมือหน่อยเฮีย  พูดถูกใจนะเนี่ย  เอาเป็นว่า  ถ้าเธอทักกลับมาแบบซาบซึ้ง  รับเลย"

              "รอแล้วกัน"

              "ดีล"

              เขารัวคลิก  เพื่อตัดต่อคลิปอย่างว่องไว  ไม่เกี่ยงว่าแอพที่ใช้เป็นแบรนด์อะไร  เขามีความเชี่ยวชาญและพรสวรรค์อย่างเต็มเปี่ยม

              เมื่อตัดต่อเสร็จ  โฮปก็ส่งคลิปให้ซัมเมอร์  ซัมเมอร์แชร์ต่อให้ตามดาว  ภายในชั่วอึดใจ  ไม่นานตามดาวก็ส่งสติ๊กเกอร์รูปร้องไห้กลับมา  เธอดีใจราวกับได้รางวัลโนเบลในฐานะนักฟิสิกส์ที่คร่ำหวอดในวงการมาอย่างหนัก  แต่ลืมไปว่าโฮปเป็นคนทำ

              "สำเร็จ!"

              "รับพี่แล้วสินะ"

              ซัมเมอร์เงียบไปครู่หนึ่ง  ลุ้นระทึกว่าตามดาวจะตอบว่าอย่างไร  จะตอบหรือไม่  ตอนนี้แทบจะทึ้งหัวตัวเอง  ด้วยความกลัวจับใจ  เธอรอคอยแบบนาทีต่อนาที  เวลาผ่านไปราวกับกึ่งเดือน  ตามดาวส่งข้อความกลับมา

              หญิงสาวกัดปากอย่างกังวล  แต่ก็อยากรู้ผลลัพธ์ที่มากกว่าสติ๊กเกอร์  จึงเปิดเปลือกตาขึ้นอ่าน

              "เอ๊ะ  เธอตอบว่า  ขอบคุณที่รู้สึกดีๆ ให้กัน  แต่ไม่มีทางที่เราจะกลับมาคบกันอีกแล้ว"

              สาวเท่เลื่อนดูคลิปอย่างใจลอย  ขณะที่โฮปถอนหายใจ  บรรยากาศรอบตัวหญิงสาวชวนหดหู่  อย่างน้อยเธอก็ได้สานต่อความพยายามแล้ว  เธอวางมือถือลง  กำมือแน่น  พร้อมหายใจเข้าสุดแรง  เพราะหากหายใจออกมา  น้ำตาจะไหลแน่นอน

              คลิปที่ตัดต่อทำหน้าปกด้วยรูปนิ่งของพวกเธอ  แล้วเริ่มจากเสียงเงียบเพื่อเรียกความสนใจ  จากนั้นเพลงที่ซาบซึ้งใจก็ค่อยๆ ดังขึ้น   พร้อมข้อความชวนฝันที่ปรากฎตามมา  ราวกับจะแสดงให้เจ้าตัวเห็นว่า  เธอเป็นคนในฝันของซัมเมอร์เสมอ  นอกจากนี้  ภาพยังคมชัดขึ้นกว่าเดิมมาก  ไม่เหมือนถ่ายมาจากมือถือเลย

              "ขอโทรกลับหาสาวก่อนนะคะ  เฮียโฮป"

              "เดี๋ยว  แต่เฮียมีปัญหาอีกเรื่องหนึ่งนะ"

              เขาลังเลใจว่าควรพูดดีไหม  เขามีครอบครัวใหญ่ที่ต้องดูแล  และงานนี้คือตั๋วสำหรับต่อชีวิตให้ยืดออกไปอีก  ตั้งใจเต็มที่ว่าจะทำงานให้เกินคุ้มเงินเดือน

              "อะไรคะ"

              "บ้านเฮียอยู่ไกล  ถ้าจะให้ส่งไฟล์ก็ช้าเพราะไฟล์ใหญ่  เฮียขอนอนที่ออฟฟิศแล้วกันนะ"

              ที่จริงเพราะอยากประหยัดค่าเดินทาง  และบ้านเขาจะได้มีที่ว่างให้หลานได้นอนแบบไม่อึดอัด  ซัมเมอร์อิดออดไม่รู้ว่าเฮียโฮปไว้ใจได้ไหม  แต่มองอีกแง่ก็จะมีคนช่วยเฝ้าบ้าน  เธอจึงตอบตามความรู้สึก

              "หนูไม่ชอบให้มีความลับ  พี่มีอะไรอยากบอกไหม"

              เขาทำหน้าลำบากใจ  แต่ก็ไม่อยากมีความลับอย่างที่บอก  เพราะความลับจะนำไปสู่เรื่องที่คาดเดาไม่ได้อีกหลายอย่าง

              "พี่จำเป็นต้องใช้เงิน"

              "ทุกคนก็จำเป็นทั้งนั้น"

              "พี่มีครอบครัวใหญ่ต้องดูแล  บางครั้งน้องต้องให้พี่เบิกเงินล่วงหน้า"

              "ไม่เป็นปัญหา  แต่หนูคาดหวังว่าผลงานพี่จะระดับมาสเตอร์พีซ"

              เธอย้ำคำที่เขาเคยบอก  ให้รู้ว่าเธอก็ตั้งใจจำ  และผลลัพธ์ที่ดีก็เกิดขึ้นกับตามดาวมาแล้ว  เธออยากกลับไปคิด  แม้ไม่มีตัวเลือก  แต่เธอก็ตั้งใจจะคัดคนให้มากที่สุด

              "ที่ยิ่งไปกว่านั้น  เพราะพี่เห็นสายตาคนผ่านคลิปมาเยอะมาก  พี่เชื่อในเซนส์ตัวเอง  และพี่ก็แนะนำน้องเรื่องความรักได้  รวมถึงบอกได้ว่าคนในคลิป  รักน้องยิ่งกว่าอะไร"

              ซัมเมอร์คลี่ยิ้มจนหน้าบาน  ลืมไปว่าต้องวางมาดผู้บริหารสาว

              "บอกเลยว่าพี่มีภาษีดีกว่าคนอื่น"

              หญิงสาวเอ่ยทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นคนเดียวที่มาสมัครงาน  แต่เธอเป็นคนชอบใช้จิตวิทยา  เพื่อหาทางทำให้ตัวเองได้เปรียบอยู่เสมอ

              "แต่บอกตามตรง  ตอนนี้เรายังไม่มีอะไรสักอย่าง  นอกจากคน"

              "หะ?"

              เสียงตกใจนั้น  ทำให้ซัมเมอร์ตื่นจากภวังค์รัก  และพร้อมกระโจนเข้าสู่วังวนแห่งนักทำคอนเทนต์ในทันทีทันใด  เธอกังวลเหลือเกินว่าจะทำงานไม่สมกับความเป็นมืออาชีพ  เท่ากับคนที่เธอจ้างมา  และเธอต้องตายในฐานะมือสมัครเล่นเท่านั้น!