All Chapters of ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 20  คนจากแคว้นหนาน1ภายในสำนักแพทย์โอสถกลางยังคงเงียบเชียบ แตกต่างจากภายนอกที่คร่ำคร่าไปด้วยผู้คนที่อยากพบเจอเซียนแพทย์โอสถสักครั้งหนึ่ง  แต่ในความคิดของทุกคนเซียนแพทย์ย่อมเป็นชายอาวุโสที่อยู่ในวงการแพทย์มาเนิ่นนานหรืออาจจะเป็นปรมาจารย์สักคนที่เลื่อนขั้นเป็นเซียนแพทย์โอสถ  โดยที่ไม่มีใครคาดคิดว่าเซียนแพทย์โอสถแท้จริงแล้วเป็นสตรีน้อยนางหนึ่งเท่านั้นประตูสำนักแพทย์โอสถกลางเปิดออกอีกครั้งแต่ไร้วี่แววเซียนแพทย์โอสถที่เฝ้ารอ  มีเพียงผู้ดูแลประตูที่ออกมาทำหน้าที่ดังเดิมเท่านั้น  สร้างความผิดหวังให้กับผู้คนจนต้องทยอยสลายตัวจากไป มีเพียงผู้คุ้มกันตระกูลตวนมู่เท่านั้นที่ยังปักหลักรอรับคุณหนูใหญ่ที่ยังรับการทดสอบอยู่ภายในซึ่งนานกว่า 4 ชั่วยามไปแล้วหูฮุ่ยหมิ่นเริ่มกังวลจนเดินไปมาอยู่หน้าสำนักแพทย์โอสถ แต่แล้วไม่นานนักคนที่เขาเฝ้ารอก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูทางเข้าสำนัก “ท่านลุงฮุ่ยหมิ่น  ต้องให้รอนานแล้ว”  เสียงที่ดังราวระฆังแก้วฉุดให้ชายวัยกลางคนที่ยังเดินไปมาให้หยุดลง 

บทที่ 20  คนจากแคว้นหนาน3 โถงกลางเรือนใหญ่ของจวนตระกูลตวนมู่เป็นห้องรับแขกแบบสมัยใหม่ที่ซูเม่ยเป็นผู้ออกแบบเอง   ซึ่งเป็นห้องรับแขกแบบโซฟา โซฟาสีแดงก่ำแบบกลมขนาดใหญ่ที่จุคนได้เกือบ 20 คนในคราเดียว ตรงกลางมีโต๊ะเตี้ยสำหรับวางของตกแต่ง  โซฟานี้ถูกออกแบบมาให้นั่งสบายเหมาะสำหรับแขกที่เดินทางมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยความแปลกตาของห้องรับแขก เรียกความสนใจให้ผู้มาเยือนเป็นอย่างมาก  โดยเฉพาะท่านชายหนานลู่เจ๋อที่นิยมชมชอบสิ่งแปลกใหม่ ถึงกับดวงตาเป็นประกายอย่างถูกใจ จึงได้แต่หมายมาดในใจว่าจะต้องได้สิ่งนี้กลับวังจวิ้นอ๋องให้จงได้“เชิญท่านชายนั่งพักจิบชาให้คลายความเมื่อยล้าสักครู่เถิดพะยะค่ะ”“นายท่านลี่หยางพูดธรรมดาเถิด เราอาจจะเป็นคนกันเอง”  แม้ใจของเขาปักใจไปแล้วว่าบุคคลตรงหน้ายามนี้คือน้องชายคนเล็กที่หายไป เพราะใบหน้านี้แววตานี้ช่างเหมือนเหลือเกิน  เพียงแค่ของบางสิ่งที่ช่วยยืนยันตัวตนเท่านั้น“คนนี้ก็ท่านพ่อ  คนนั้นก็ท่านพ่อ  เฟยเฟยต้องเรียกยังไงดีเ

บทที่ 21  ความจริง2 “เป็น....นาง เป็นนางจริงๆ” ชินอ๋องหนิงเฉิงรู้สึกใจเต้นรัวขึ้นมา  “พะยะค่ะ  จ้าวซูเม่ย  หญิงคณิกา  และตวนมู่ซูเม่ย เป็นสตรีคนเดียวกัน  แต่ที่แปลกคือไม่มีใครที่หมู่บ้านเจาหนานเห็นนางไปรับน้องทั้งสองคนเลย  หรือว่า....”  ชินอ๋องหนิงเฉิงเข้าใจที่ลูกน้องต้องการจะบอก คนในบ้านสาบสูญไปในเวลาเดียวกันกับซูเม่ยพาน้องทั้งสองของนางออกมา มีเพียงอย่างเดียวคือนาง...สังหารคนพวกนั้นไปแล้ว แต่จะทำเช่นไร ทำลายหลักฐานเช่นไร เขาไม่สนใจ คนอย่างพวกมันสมควรแล้วที่จะเป็นเช่นนั้น  และหากพวกมันยังไม่ตาย เขานี่แหละจะตามไปสังหารพวกมันเอง“ส่งคนของเราไปเก็บกวาดให้หมด อย่าให้เหลือหลักฐานสาวไปถึงตัวนาง  แม้จะยังมีหลายอย่างไม่สมเหตุสมผล แต่ในเมื่อเป็นคนๆเดียวกันก็ไม่มีอะไรให้ต้องสืบสาวต่อ หากสามารถเข้าใกล้จนนางไว้ใจเมื่อไหร่เรื่องทุกอย่างอาจจะได้คำตอบ”“พะยะค่ะ ท่านอ๋อง/พะยะค่ะ ท่านอ๋อง”“เตรียมคนของเราสัก  10  คน อีก 3

บทที่ 22  เรื่องน่ายินดี1การเดินทางของซูเม่ยสิ้นสุดลง ขบวนเดินทางหยุดลงหน้าประตูจวนใหญ่ที่บัดนี้มีคนในครอบครัวรออยู่พร้อมหน้าพร้อมตา โดยเฉพาะเจ้าตัวอ้วนกลมทั้งสามที่ถูกท่านตาท่านยายอุ้มมารับมารดาเช่นนางที่หน้าประตูใหญ่ด้วยซูเม่ยมองไปยังครอบครัวและคนในจวนตระกูลตวนมู่ที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือนด้วยความคิดถึง  ประตูรถม้าอีกคันที่ตามหลังมาก็เปิดออกเช่นกัน บุรุษทั้งสองในรถม้าถูกประคองลงมายืนข้างๆ  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงมองไปหน้าประตูจวนที่มีร่างบางของว่าที่ชินหวางเฟยของเขา  และร่างเล็กๆของเด็กอีก....‘ฝาแฝดสาม!!!!’ สารไม่ครบหรือคนอ่านสารบอกเขาไม่ครบกันแน่ ‘เฟยฉี!!!!’ ชินอ๋องหนิงเฉิงได้แต่กัดฟันกรอดคาดโทษองครักษ์คนสนิทหนึ่งในสี่คนที่ทำผิดร้ายแรงอย่างยิ่งยามนี้เขาได้แต่มองดู  ไม่อาจเข้าร่วมวงสนทนานั้น แต่อีกไม่นานที่ข้างๆร่างบางของว่าที่ชินหวางเฟยจะต้องเป็นที่ของเขาเท่านั้น  ไหนจะบุตรชายหญิงอ้วนกลมขาวอวบทั้งสามที่ช่างน่าฟัดแก้มย้วยๆนั่นอีก เฟยเทียนที

บทที่ 22  เรื่องน่ายินดี3 ‘หากเป็นเช่นนั้นจริง น้องสาวผู้นี้เกรงว่าจะต้องปกป้องให้ดีเสียแล้ว  กองกำลังตอนนี้เพียงพอหรือไม่’  ท่านชายหนานลู่เจ๋อคิดวางแผนไว้ในใจ“จริงเจ้าค่ะ  หลังจากที่ออกมาจากห้องทดสอบสุดท้าย ระฆังก็ดังขึ้นถึง 9 ครั้ง พร้อมกับหยกและอาภรณ์ชุดหนึ่ง ท่านปรมาจารย์หลัวอี้โจวได้มอบสิ่งนี้ให้แก่ข้าด้วยเจ้าค่ะ”  ว่าแล้วซูเม่ยก็ตั้งกล่องไม้กล่องหนึ่งลงบนโต๊ะ  ท่านลุงรองเป็นผู้เปิดกล่องนั้น  เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในก็มือสั่นขึ้นมาจนพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองอดไม่ไหวชะโงกไปมองของที่อยู่ภายใน“ตราประทับของสำนักแพทย์โอสถกลาง!!!”“นี่น้องหญิงสี่กะจะทำให้พี่ชายรองหัวใจวายตายหรือ  เซียนแพทย์โอสถว่าน่าเหลือเชื่อแล้วนี่ถึงกับเป็นเจ้าของสำนักแพทย์โอสถกลาง  ยามนี้จะมีคนแคว้นใดกล้ารังแกครอบครัวเจ้าได้อีกกัน”“สำนักแพทย์โอสถกลางยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้นเลยเหรอ” นายท่านลี่หยางถึงกับไปไม่ถูกเพราะเดิมทีเขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา