All Chapters of ไฟรักสามีจอมเถื่อน | NC 20+: Chapter 71 - Chapter 80

นานมากแล้วที่ฟ้าพราวไม่ได้เข้ากรุงเทพ ปกติเห็นแต่ต้นไม้กับใบชา วันนี้ได้กลับมาอยู่ในป่าคอนกรีตที่มองไปทางไหนก็มีแต่ตึกสูงอีกครั้งทำให้รู้สึกอึดอัด ทั้งที่เกิดและเติบโตที่กรุงเทพแท้ๆ “อยากกลับมาอยู่ที่กรุงเทพอีกมั้ย” ภูริดลที่กำลังหาที่จอดรถอยู่ในลานจอดรถของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งถามภรรยา “ให้กลับมาอยู่ก็อยู่ได้ค่ะ แต่ฟ้าชอบไร่เราที่เชียงรายมากกว่า หายใจสะดวกดี” ฟ้าพราวตอบแล้วลงจากรถหลังจากสามีถอยรถเข้าช่องจอดเรียบร้อยภูริดลเดินไปเปิดท้ายรถ หยิบตะกร้าของใช้เด็กอ่อนใบใหญ่สองใบที่อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าและของใช้เด็กอ่อนสารพัดอย่าง “ขนซื้อมาทำไมเยอะแยะ เจ้หลิวรวยจะตาย ให้ซื้อเองก็ได้” “ฟ้าอยากให้หลานนี่ มาๆ ฟ้าช่วยถือ” “ไม่ต้อง ไปกดลิฟต์ไป” หญิงสาวรีบวิ่งไปกดลิฟต์รอสามีด้วยอาการตื่นเต้นมากจนเก็บอาการไม่อยู่ หลังจากหรรษาโทร. ไปบอกว่าได้กำหนดผ่าคลอดแล้ว เธอก็รีบจัดเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าแล้วลากภูริดลมาเยี่ยมหลานที่กรุงเทพทันทีสองสามีภรรยาที่มาจากบ้านไร่เปิดประตูห้องพักฟื้นเข้าไปตอนที่หรรษาให้นมเจ้าตัวจิ๋วเสร็จพอดี ฟ้าพ

หลังกลับจากไปเยี่ยมหรรษาคลอดลูกที่กรุงเทพฯ ได้ไม่กี่วัน ม่านไหมก็เข้ามาบอกข่าวดีถึงในไร่ “คุณไหมจะแต่งงานเหรอคะ” ฟ้าพราวดีใจออกนอกหน้า หลังจากที่ได้เคลียร์ใจกันตอนที่บังเอิญเจอกันที่โรงพยาบาลเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ฟ้าพราวกับม่านไหมก็ค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์จากคนไม่ชอบหน้ากันกลายมาเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันได้ในที่สุด “คุณฟ้าต้องไปให้ได้นะคะ แต่พี่ดินไม่ค่อยชอบออกงาน คงหวังให้เขาไปยาก” ม่านพูดไหมอย่างรู้จักนิสัยของคนที่ตอนนี้น่าจะโล้งเล้งอยู่กับคนงานที่กลางไร่อย่างรู้นิสัยเขาดี ช่วงนี้ภูริดลค่อนข้างยุ่ง เพราะเพิ่งซื้อที่ดินเพิ่มเพื่อสร้างโรงอบใบชาของตัวเอง “ยังไงฉันก็ต้องลากพี่ดินไปด้วยให้ได้ค่ะ วันสำคัญของคุณไหมทั้งทีจะไม่ไปได้ยังไง ว่าแต่เจ้าบ่าวเป็นใครคะ ไม่พามาแนะนำให้รู้จักบ้างเลย” “เขาเป็นคนกรุงเทพค่ะ แต่อาชีพเขาต้องเดินทางต่างจังหวัดบ่อย บางทีก็ไปต่างประเทศครั้งละหลายวัน เลยไม่ค่อยได้มาที่นี่ โชคดีที่เดี๋ยวนี้การติดต่อสื่อสารสะดวก อยู่ที่ไหนก็เห็นหน้ากันได้ เลยเหมือนอยู่ใกล้กันตลอดเวลา” “เอ่อ...ขอโทษนะคะ เขาทำ

รถเอสยูวีสีดำคันเก่าแล่นฝ่าความมืดมาบนถนนทางเข้าไร่สายเล็ก ภายในรถเงียบกริบ ภูริดลซึ่งเป็นคนขับรถไม่ปริปากพูดอะไรสักคำตั้งแต่ออกจากบ้านของนทีและน้ำมณี“พี่ดินกับคุณพ่อทะเลาะอะไรกันอีกหรือเปล่า ตอนนั่งกินข้าวไม่ยอมมองหน้ากันเลย” ฟ้าพราวถามด้วยความเป็นห่วง ทว่าสามีของเธอกลับตอบมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ไม่มีอะไร”“ไม่จริง หน้าพี่ดินฟ้องว่ากำลังมีเรื่องกลุ้มใจ”“บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ”“ไหนว่าจะไม่โกหกกันไงคะ”“โอเค” ภูริดลแพ้ทางภรรยาอีกตามเคย “พี่มีเรื่องกลุ้มใจจริง แต่ไม่บอกว่าเรื่องอะไร ไม่ต้องมาถามเซ้าซี้ จบนะ”“ที่ถามเพราะเป็นห่วง แต่ถ้าไม่อยากบอกก็ตามใจ กลุ้มใจไปคนเดียวก็แล้วกัน” โดนแบบนี้เป็นใครก็อดน้อยใจไม่ได้ ฟ้าพราวนิ่งเงียบแต่ในหัวไม่หยุดคิด “หรือว่าพี่ดินเครียดเรื่องที่นิ้งกำลังจะกลับมาอย่างที่คุณแม่บอกจริงๆ”“คุณแม่บอกกอะไร” ภูริดลถามเสียงห้วนกลบเกลื่อนความรู้สึกภายในที่กำลังสับสนวุ่นวายใจ“คุณแม่บอกว่าพี่ดินสัญญากับนิ้งไว้ว่าจะให้ของขวัญวันเรียนจบ เป็นของขวัญที่นิ้งอยากได้มาก แต่พี่ดินคงกังวลว่าจะให้ไม่ได้”ภูริดลกำพวงมาลัยรถแน่น เผลอเหยียบคันเร่งเกือบมิด ฟ้าพราวต้องแตะต้นแขนของเ

ณ สนามบินเชียงราย ภูริดลกับฟ้าพราวยืนรอรับคะนิ้งอยู่บริเวณทางออกผู้โดยสารขาเข้า ไม่นาน หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนเข้ารูปสีซีดซึ่งเข้ากันได้ดีกับรองเท้าส้นสูงปลายแหลมก็เดินออกมาพร้อมรถเข็นกระเป๋าเดินทาง เธอดันแว่นกันแดดลิมิเต็ดอิดิชั่นรุ่นใหม่ล่าสุดของแบรนด์ดังขึ้นไปคาดไว้บนศีรษะแล้วโบกมือให้ภูริดล “พี่ดิน ทางนี้ค่ะ” ภูริดลโบกมือตอบแล้วเดินเร็วๆ เข้าไปช่วยเข็นรถซึ่งมีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบกับกระเป๋าลูกใบเล็ก อีกหนึ่งใบ “มีของมาแค่นี้เองเหรอ” “นิ้งเอามาแค่ของที่จำเป็น อย่างอื่นก็ขายบ้าง ให้เพื่อนบ้าง บริจาคบ้าง” ตอบพี่ชายแล้วเบนสายตาไปยังหญิงสาวอีกคนที่เดินตามหลังภูริดลมาซึ่งรู้อยู่แล้วว่าเป็นใครเพราะน้ำมณีส่งรูปลูกสะใภ้คนโปรดไปให้ดูบ่อยๆ “ฮาย คุณหญิงฟ้า ดีใจที่ได้เจอกันสักที เสียดายที่วันแต่งงานนิ้งต้องบินพอดี เลยไม่ได้ไปร่วมงาน” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณนิ้ง งานวันนั้นไม่ได้สำคัญอะไร ก็แค่พิธีการฉาบฉวยที่ทำให้มันจบๆ ไปเท่านั้นเอง” หญิงสาวไม่ได้ประชด ทว่า ‘เจ้าบ่าว’ ในวันนั้นหน้าชาเหมือนถูกตบรัวแบบไม่น

น้ำมณีได้ยินเสียงด่าทอกันแล้วแทบเป็นลม คะนิ้งต้องรีบเข้ามาประคอง “พาแม่เข้าบ้านเร็วนิ้ง ต้องรีบไปห้าม ปล่อยไว้แบบนี้ตีกันตายแน่” คะนิ้งประคองน้ำมณีเข้าไปในบ้าน นทีเดินตามเข้าไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแต่ก็เก็บอารมณ์ได้ดี ภาพแรกที่ทุกคนเห็นตอนก้าวเข้าไปในบ้านคือ ข้าวของแตกกระจายเกลื่อนพื้นห้อง ฟ้าพราวกับภูริดลจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร “เพิ่งให้ไปห้าแสน วันนี้จะเอาอีกแปดแสน ผมปลูกใบชานะคุณหญิง ไม่ได้ปลูกต้นเงินต้นทอง ทำเป็นแอ๊บมาได้นาน ตอนนี้หางโผล่แล้วสินะ แม่งเอ๊ย! ทำไมต้องมาเจอแต่ผู้หญิงหิวเงินอย่างนี้ด้วยวะ” ในขณะที่ปากด่าตาก็ขยิบบอกให้ภรรยาเข้ามาตบตามที่ได้ซ้อมกันไว้ “ไอ้ผัวถ่อย อย่ามาขึ้นวะกับฉันซิโว้ย!” ฟ้าพราวปราดเข้ามาตบหน้าภูริดลอย่างแรงหลายครั้งติดกันแบบไม่นับ ภูริดลแอบถลึงตาใส่ประมาณว่า ‘นอกบท’ แล้วนะ เพราะตอนซ้อมคือตบแค่ทีเดียว ฟ้าพราวขอโทษสามีผ่านทางสายตา น้ำมณีร้องไห้วิ่งเข้าไปกั้นกลางระหว่างภูริดลกับฟ้าพราว “พอแล้วๆ อย่าถึงกับลงไม้ลงมือกันเลยนะ มีอะไรก็พูดกันดีๆ ก็ได้