23.2 | มีปัญหาอะไรอีก

ช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา มีเรื่องราวเกิดขึ้นในชีวิตฟ้าพราวมากมาย ทั้งร้ายและดี แต่น่าขำตรงที่เรื่องร้ายและเรื่องดีนั้นเป็นเรื่องเดียวกัน วันที่รู้ว่าต้องแต่งงานกับภูริดลด้วยเหตุผลน้ำเน่า ฟ้าพราวคิดว่ามันเป็นเรื่องที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต แต่เมื่อได้มาอยู่กับเขาในฐานะสามีภรรยา เปิดใจเรียนรู้ซึ่งกันและกัน เธอจึงได้พบว่า สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอก็คือ การได้แต่งงานกับภูริดล

               “ดึกแล้ว ออกมาทำไม” ภูริดลเดินเข้ามาสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลัง คนที่ยืนดูดาวอยู่จึงทิ้งน้ำหนักตัวพิงอกกว้างของสามี ความอบอุ่นจากเลือดภายในกายส่งผ่านถึงกันและกันผ่านผ้าเนื้อบางของชุดนอน

               “ออกมาดูดาวค่ะ ดาวที่นี่สวยมาก”

               “ดูมาสามปีแล้ว ยังไม่เบื่ออีกเหรอ” พอพูดคำว่า ‘สามปี’ ออกมาแล้ว ภูริดลก็ฉุกคิดถึงเรื่องการเดิมพันขึ้นมาอีกครั้ง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาแกล้งลืมมันไป แต่สุดท้ายเขาก็หนีมันไม่พ้นและต้องเผชิญหน้ากับมันในไม่ช้านี้

               “ไม่ค่ะ ฟ้าชอบ”

               ภูริดลกระชับอ้อมกอด แนบแก้มสากระคายลงบนเรือนผมนุ่มของภรรยา “เคยคิดมั้ยว่า ถ้าเมื่อสามปีที่แล้วไม่ต้องแต่งงาน ชีวิตตอนนี้จะเป็นยังไง”

               “ตอนแรกฟ้าแพลนไว้ว่าจะไปเรียนต่อโทที่เมกา ถ้าได้ทำตามแผน ตอนนี้ก็คงเรียนจบแล้ว”

               “ยังอยากไปเรียนต่ออยู่มั้ย”

               “แต่งงานแล้วจะไปได้ยังไง”

               “มีผัวแล้วเขาไม่ให้เรียนเหรอ” คำถามกวนประสาททำลายบรรยากาศโรแมนติกพังยับเยิน “ถ้ายังอยากเรียนอยู่ จะไปก็ได้นะ”

               “ฟ้าไม่มีเงินไปเรียนหรอกค่ะ”

               “โกหก”

               “จริงจริ๊ง” ฟ้าพราวทำเสียงสูง

               “เงินที่ขายวังได้ ท่านพ่อแบ่งให้ตั้งเยอะ” เขารู้ว่าเงินก้อนนั้นยังอยู่ครบ เพราะเขาไม่ให้เธอใช้ ค่าใช้จ่ายทุกอย่างของเธอตั้งแต่แต่งงานเขาเป็นคนดูแลทั้งหมด “แต่ถึงฟ้าจะไม่มีเงิน พี่ก็ส่งเมียเรียนได้”

               ร่างเล็กพลิกตัวอยู่ในอ้อมกอดของสามี หันมามองสบตาเขาด้วยความไม่เข้าใจ “พี่ดินไม่อยากให้ฟ้าอยู่ด้วยแล้วเหรอ”

               “ฟ้าทำอะไรเพื่อท่านพ่อ เพื่อพี่มาเยอะแล้ว พี่อยากให้ฟ้าทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง”

“แต่ตอนที่ไปเยี่ยมเจ้หลิวคลอดแอลลี่ พี่ดินพูดเหมือนอยากมีลูกแล้ว ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วเหรอคะ”

               “พี่คิดว่าตัวเองน่าจะพร้อมแล้วละ แต่สถานการณ์ตอนนี้ยังไม่เหมาะสม รอให้ทุกอย่างลงตัวมากกว่านี้ก่อนดีกว่าแล้วค่อยมี พี่ไม่อยากให้ลูกเกิดมาแล้วต้องเจอกับปัญหาบ้าบอคอแตกของผู้ใหญ่”

               “ยังจะมีปัญหาอะไรอีกเหรอคะ”

               “ปัญหาใหญ่...ใหญ่มาก...ใหญ่มากที่สุด” ภูริดลแกล้งพูดเล่นทั้งที่ความจริงกลุ้มมาก ตอนนี้เขาเหมือนมีระเบิดเวลาติดอยู่กับตัว ซึ่งมันใกล้จะถึงจุดระเบิดเต็มทีแล้ว

ระยะหลังฟ้าพราวมาขลุกอยู่กับน้ำมณีเกือบทุกวันเพราะกำลังแอบซุ่มทำโปรเจคอะไรบางอย่างกันอยู่ โดยตอนเช้าน้ำมณีจะส่งรถมารับ ค่ำๆ หลังเสร็จงานในไร่ ภูริดลก็จะไปรับกลับ ทำให้ภูริดลมีโอกาสได้พบกับนทีบ่อยขึ้น อีกทั้งยังยอมนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวเย็นกับพ่อด้วยดี การที่ได้เจอหน้ากันบ่อยขึ้น ได้คุยกันมากขึ้น ทำให้ระยะห่างระหว่างพ่อกับลูกชายค่อยๆ แคบลง แต่แล้ววันนี้ก็มีเรื่องให้ทั้งคู่ต้องดีดตัวไปอยู่คนละมุมตามเดิม

ระหว่างรอเวลาอาหารเย็น ภูริดลกับนทีนั่งคุยกันอยู่ในห้องดูหนัง การ์ตูนเรื่องโปรดในวัยเด็กของภูริดลถูกเปิดเอาไว้ ทว่าสองพ่อลูกไม่มีใครสนใจภาพเคลื่อนไหวในจอสี่เหลี่ยม

               “แกกับคุณหญิงดูเข้ากันได้ดีขึ้นแล้วนะ” นทีเปรยขึ้น

               “ก็ไม่แย่” แม้อะไรๆ จะดีขึ้น แต่ปากของภูริดลยังเสียเหมือนเดิม

               “บอกแล้วว่าฉันดูคนไม่ผิด แกเตรียมรับความพ่ายแพ้อีกครั้งไว้ได้เลย” นทียิ้มอย่างผู้มีชัย

               ภูริดลระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา ทั้งอ่อนใจ ทั้งเบื่อหน่าย “ทำไมคุณพ่อชอบทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยาก”

               “ฉันทำอะไร”

               “เรื่องเดิมพันของเรานี่ไง”

               นทีขยับตัวหันหน้าเข้าหาลูกชาย “ฉันไม่เห็นว่ามันจะยากตรงไหน เพราะผลตัดสินมันก็มีแค่สองทาง คือแพ้กับชนะ ถ้าคราวนี้แกแพ้ อย่ามาดื้อแพ่งไม่ยอมรับตำแหน่งอีกก็แล้วกัน”

               “คุณพ่อก็คิดแต่ในมุมของตัวเอง เอาความต้องการของตัวเองเป็นใหญ่ ไม่เคยสนใจความรู้สึกขอบใครเลย”

               “ถ้าไม่สนใจความรู้สึกของแก ฉันจะทำแบบนี้ทำไม”

               “นี่คือสนใจแล้วเหรอครับ”

               “ฉันทำทุกอย่างเพื่อแก อยากให้แกได้รับสิ่งที่ดีที่สุด ไม่อยากให้ใครมาดูถูกแก เวลาที่เห็นแกโดนดูถูกเหยียดหยามเรื่องแม่แท้ๆ ของแก รู้มั้ยว่าคนเป็นพ่ออย่างฉันเจ็บยิ่งกว่า เพราะอย่างนี้ ฉันถึงพยายามผลักแกให้ขึ้นไปอยู่บนที่ที่สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้” นทีระบายออกมาอย่างอัดอั้น

               ภูริดลอึ้ง คำพูดที่พ่อระบายออกมาเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน ทว่ามันกลับตรงกับสิ่งที่หรรษาเคยบอก “ถ้านั่นคือความรู้สึกในมุมของคุณพ่อ แล้วคุณพ่ออยากฟังความรู้สึกในมุมของผมบ้างมั้ย”

“ว่ามา”

               “อีกไม่กี่วันนิ้งก็จะกลับมาแล้ว ส่วนฟ้ากับผมก็เข้ากันได้ดี ฟ้าไม่มีทางไปจากผมง่ายๆ แน่ ถ้าผมจะเอาชนะคุณพ่อเพื่อเอาตำแหน่งประธานโรงแรมไปให้นิ้ง ผมต้องทำร้ายจิตใจฟ้าอย่างแสนสาหัสเพื่อให้เธอไปจากผม แต่ถ้าผมเลือกฟ้า ผมก็ต้องผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับน้อง สุดท้าย ไม่ว่าจะเลือกใคร คนที่เจ็บที่สุดก็คือผม”

               หัวใจของนทีกระตุกเหมือนถูกไฟช็อต เขาไม่เคยมองในมุมของภูริดลมาก่อน และยิ่งไปกว่านั้น เขาละเลยความรู้สึกของคะนิ้งด้วย

“พูดแบบนี้ ต้องการอะไร”

               “ผมแค่อยากให้คุณพ่อรู้ว่า ‘สิ่งที่ดีที่สุด’ ที่คุณพ่ออยากมอบให้ผม ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ แล้วมันก็กำลังจะกลายเป็นโซ่ที่ล่ามผมไว้กับความรู้สึกผิดต่อผู้หญิงที่ผมรักคนใดคนหนึ่งไปตลอดชีวิต”

               “อยากให้ฉันยกเลิกการเดิมพันงั้นเหรอ”

               “ผมรู้ เรื่องเสียหน้าแบบนั้น คุณพ่อไม่ยอมทำเด็ดขาด เพราะฉะนั้น ผมจะเป็นคนปิดเกมนี้เอง”

               “แกจะปิดยังไง”

               “เมื่อถึงเวลา คุณพ่อก็จะรู้”

               ภูริดลกับนทีประสานสายตากัน ต่างคนต่างนิ่งเงียบ แววตาของภูริดลในวันนี้ ไม่ใช่แววตาแข็งกร้าวอย่างคนดื้อรั้นหัวแข็งเหมือนวันวาน ทว่าเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรวดร้าว ซึ่งคนเป็นพ่อเห็นแล้วเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนเหล็กแหลมนับร้อยพันทิ่มแทงที่หัวใจ

               “หนูฟ้าคุยเรื่องที่จะทำร้านชากับดินหรือยัง” น้ำมณีถาม ขณะที่สอนฟ้าพราวปรุงรสน้ำข้าวซอย ซึ่งเป็นอีกหนึ่งเมนูโปรดของภูริดล

               “ตอนแรกฟ้าว่าจะคุย แต่อยู่ๆ พี่ดินก็มาพูดเหมือนอยากให้ฟ้าไปเรียนต่อที่เมกา ฟ้าก็เลยเบรกไว้ก่อนค่ะ”

               “ยังไงกันลูกคนนี้” น้ำมณีแปลกใจ “ปกติติดเมียจะตาย ทำไมถึงอยากให้ไปเรียนตั้งไกล กว่าจะจบก็สองปีเลยนะ อยู่ห่างกันนานขนาดนั้นจะดีเหรอ”

               “ความจริงถ้าอยากให้ฟ้าเรียนต่อ ให้เรียนที่ไทยก็ได้ ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ดินถึงอยากให้ฟ้าไปอยู่ไกลๆ” ฟ้าพราวถอนใจเบาๆ “ชอบคิดเอง เออเอง ตัดสินใจเองอยู่เรื่อย แล้วพักนี้ก็ชอบนั่งคิดอะไรคนเดียวหน้าตาเคร่งเครียด พอถามก็บอกว่าไม่มีอะไร ทั้งที่เห็นอยู่ว่าต้องมีอะไรแน่ๆ”

               น้ำมณียกหม้อน้ำข้าวซอยลงจากเตาพลางครุ่นคิด “หรือว่าดินจะเครียดเรื่องที่นิ้งกำลังจะกลับมา”

               “สองคนนี้ไม่ถูกกันเหรอคะ”

               “เปล่าจ้ะ” น้ำมณีรีบบอก “พี่น้องคู่นี้รักกันจะตาย”

               “ถ้างั้นพี่ดินจะเครียดทำไมละคะ”

               “ดินสัญญากับนิ้งไว้ ว่าถ้าเรียนจบกลับมาดินจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่ เป็นของขวัญที่นิ้งอยากได้มาก ดินคงกังวลว่าจะให้น้องไม่ได้ตามที่รับปาก” น้ำมณีมองออกว่าภูริดลรักฟ้าพราวมาก น้ำหนักในการตัดสินใจเลือกน่าจะเทไปทางฟ้าพราวมากกว่า

แต่ภูริดลก็คือภูริดล ไม่มีใครคาดเดาความคิดของเขาได้