All Chapters of คุณสามีที่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณอคิณ!” อมลรดาเผลอเอามือออกจากตาแล้วหันมามองคนที่นอนมองเธอด้วยสายตาวาววับอยู่บนเตียงตาเขียวปั๊ด “ห้ามพูดเรื่องนี้อีกนะ” “คุณนี่ตลกดีนะ อารมณ์ไม่อยู่กับร่องกับรอย เดี๋ยวก็หื่นแอบจูบผม เดี๋ยวก็ทำเป็นเขินอย่างกับสาวไร้เดียงสา” “หยุดพูดได้แล้ว” คนที่เขินจนหน้าแดงจัดและร้อนผ่าวยกมือขึ้นตะปบปากคนพูดมาก และชักมือออกแทบจะทันที เพราะถูกไรหนวดและไรเคราเขียวครึ้มทิ่มมือจนจั๊กจี้ “ไม่ได้โกนหนวดมากี่วันแล้วเนี่ย” “แค่วันเดียวเอง” อคิณยกมือขึ้นลูบไล้ไปตามสันกรามของตัวเอง “โกนให้หน่อยสิ” “ใช้ฉันอีกแล้วนะ” “แล้วจะทำมั้ย” เขาถามเสียงเข้ม ติดจะดุเล็กน้อย “ทำเจ้าค่ะคุณเจ้านาย” ว่าแล้วก็วิ่งตื๋อเข้าไปหยิบมีดโกนและครีมโกนหนวดในห้องน้ำออกมาด้วยความรวดเร็ว อย่างน้อย การโกนหนวดให้เขาก็ทำให้เธอถ่วงเวลาการ ‘แก้ผ้า’ ของเขาออกไปได้สักสิบนาที “ทำเป็นหรือเปล่า” “เคยเห็นในหนัง เวลาที่นางเอกทำให้พระเอก แต่ยังไม่เคยทำให้ใคร” อคิณแอบรู้สึกดีกับคำตอบที่ได้รับฟัง นอกจาก

“กรี๊ดดด!!!” ยิ่งห้าม เธอก็ยิ่งร้องเสียงดังขึ้น และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาจึงยืดตัวขึ้นมาแนบริมฝีปากปิดปากเธอเอาไว้ แล้วก็ได้ผล เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูเงียบลงทันที ทว่ากลับมีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงอีกคนดังขึ้นมาแทน“กรี๊ดดด!!!” อคิณตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นพยาบาลสาวยืนอยู่ที่ปลายเตียง สายตาของเธอจ้องเขม็งมาที่บางส่วนที่เปิดเผย ชายหนุ่มจึงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวเองไว้จนมิดถึงคอ เขาเคยให้พยาบาลเช็ดตัวให้มาแล้วก็จริง แต่เขาไม่เคยให้ใครเช็ดทุกซอกทุกมุมอย่างที่อมลรดาเคยทำมาก่อน“อคิณอาละวาดอะไรอีกแล้ว เสียงพยาบาลกรี๊ดดังไปถึงข้างนอกเลย” แพรวาหิ้วตะกร้าอาหารพะรุงพะรังเข้ามาพลางบ่นน้องชายไปด้วย ในขณะเดียวกันสายตาก็มองไปที่อมลรดาซึ่งยืนหน้าแดง ท่าทางเขินอายอยู่ข้างเตียง “มาถึงก็กล่าวหากันเลยนะพี่แพร วันนี้ผมอยู่อย่างสงบมาก” อคิณบอกกับแพรวา แล้วหันไปถามพยาบาล “เข้ามาทำไม” “มาวัดไข้ค่ะ” พยาบาลสาวบอกเสียงสั่น พลางยื่นที่วัดไข้แบบดิจิตัลมาที่บริเวณหน้าผากของชายหนุ่มแล้วกดปุ่มให้เครื่องทำงาน “วันนี้ไม่มีไข้แล้ว ฉันขอตัวน

“ทุกวันสิ ไม่รู้เหรอว่าการจูบเป็นการปลุกเร้าที่มีอานุภาพแรงสูง ยิ่งจูบดีมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งทำให้มีอารมณ์มากขึ้นเท่านั้น ผมคาดหวังว่าจะกลับมาเป็นปกติให้ได้ก่อนหกเดือนนะ คุณต้องช่วยผม”“มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วที่ต้องช่วยคุณ” อมลรดาหลับตาลงอย่างยอมรับ เธอรู้รายละเอียดของงานดีตั้งแต่ก่อนตกลงรับงานนี้แล้ว ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องบ่ายเบี่ยง จึงยอมหลับตาลงแล้วรอรับจูบจากเขาในความมืดมิดจากดวงตาที่ปิดสนิท หญิงสาวรับรู้ได้ถึงสัมผัสอ่อนนุ่มและร้อนผ่าวจากริมฝีปากของอคิณที่แตะลงบนเรียวปากของเธอ เขากดน้ำหนักลงมาอย่างนิ่มนวลแล้วผละออกสองถึงสามครั้งก่อนประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้งอย่างแนบสนิทจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน คราวนี้เขาออกแรงกดอย่างหนักแน่นกว่าเดิม ทว่ายังคงความนุ่มนวลอย่างเสมอต้นเสมอปลายอมลรดาส่งเสียงครางแผ่วหวิวในลำคอเมื่อเขาไล้ปลายลิ้นไปตามรอยแยกของกลีบปากแล้วดุนดันริมฝีปากเธอให้เผยอขึ้นก่อนจะสอดแทรกลิ้นสากชื้นเข้ามาหยอกเย้ากับปลายลิ้นเรียวเล็กของเธอ เธอถอยหนี เขารุกไล่ เกี่ยวรัด ดูดดึงจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว คราวที่แล้วเขาก็จูบเธอแบบนี้ เล่นลิ้นกันแบบนี้ เนี

อมลรดานั่งเคียงคู่กับโอลิเวอร์ คาร์ลตัน เพื่อนรุ่นพี่ที่มีอายุมากกว่าเธอหกปีมาในรถลีมูซีนที่ทางโรงแรมจัดมารับแขกซุปเปอร์วีไอพีถึงสนามบิน ตอนแรกโอลิเวอร์บอกเธอแล้วว่าไม่ต้องมารับ แต่อมลรดาก็อยากทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี ให้สมกับที่โอลิเวอร์ดูแลเธออย่างดีตลอดเจ็ดปีที่เรียนอยู่ประเทศอังกฤษ “รอบนี้ทำไมเดินทางคนเดียว บอดี้การ์ดไปไหนหมด” “อยากทำตัวเหมือนคนปกติบ้าง” “มีแต่คนเขาอยากเป็นคนรวย คงมีแต่คุณนี่แหละมั้งที่อยากเป็นคนธรรมดา” “เป็นเศรษฐีมันเหนื่อยรู้มั้ย” “เหนื่อยนับเงิน?” เธอแซวขำๆ“ไม่ต้องนับเอง มีคนนับให้”แน่ละ มหาเศรษฐีระดับโลกอย่างเขา เพียงแค่นั่งรอรับฟังรายงานทรัพย์สินจากผู้ดูแลเท่านั้น ทำไมจะต้องลงไปนับเองให้เหนื่อยว่ามีเงินและทรัพย์สินในครอบครองจำนวนเท่าไหร่“แล้วนี่จะอยู่เมืองไทยนานแค่ไหน” หญิงสาวรู้ว่าตั้งแต่เขาเข้ารับตำแหน่งรองประธานที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ในลอนดอนต่อจากพ่อแล้วก็งานยุ่งมากจนแทบไม่มีเวลาว่าง การเดินทางมาประเทศไทยอย่างกะทันหันครั้งนี้ เธอคิดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องงาน และเขาคง

อมลรดาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำราวครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ออกมาในชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่โชว์ขาเรียวยาวราวนางแบบ ใบหน้ารีรูปไข่ปราศจากเครื่องสำอาง กระนั้นเธอก็ยังสวยมาก และเป็นความสวยตามธรรมชาติที่อคิณชอบมากกว่าเวลาที่เธอแต่งหน้าเสียอีก “หน้าฉันเหมือนแม่มดหรือไง จ้องอยู่ได้” อมลรดาแกล้งดุกลบเกลื่อนความเขินที่ถูกเขาจ้องราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ให้ตายเถอะ ขนาดเขาเสื่อมสมรรถภาพอยู่ยังมองเธอด้วยสายตาวิบวับได้ขนาดนี้ ถ้าหายดีจะขนาดไหน อคิณอยากบอกว่าเธอสวยยิ่งกว่านางฟ้า แต่ก็เลือกที่จะเก็บไว้ในใจ “มานั่งนี่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” “เรื่องอะไร” หญิงสาวเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง แต่ถูกเขาฉุดแขนให้ขึ้นมานั่งบนขอบเตียง จากนั้นก็ขยับตัวมาชิดกับบั้นท้ายนุ่ม วงแขนข้างหนึ่งโอบรอบสะโพกกลมกลึงไว้หลวมๆ “แค่คุย ไม่ต้องเบียด ไม่ต้องกอดขนาดนี้ก็ได้มั้งคะ” “อย่างอแงสิ อย่าลืมนะว่านี่เป็นงานของคุณ คุณต้องยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ผมมีความตื่นตัว” “นี่คุณ พูดอ้อมๆ บ้างก็ได้” แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นงาน และเธอไม่มีสิทธิหลีกเลี่ยง แต่ก็อ