All Chapters of คุณสามีที่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

ราวสิบห้านาทีอคิณก็เดินเปลือยกายออกมาจากห้องน้ำ ร่างสูงใหญ่ที่มีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วทั้งร่างเดินมาหยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ในตู้แล้วเหลือบตามองไปยังเตียงนอนก็เห็นว่าอมลรดานอนตะแคงข้างหันหลังให้เขาอยู่ โดยมีผ้าห่มคลุมร่างจนมิดถึงครึ่งใบหน้า ภาพที่เห็นทำให้เขาเข้าใจได้ทันทีว่าเธอไม่อยากคุยด้วย แต่เขาไม่สน รีบเช็ดตัวแล้วสวมชุดนอนจากนั้นก็คลานขึ้นเตียง สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกัน เบียดร่างเข้าไปแนบชิดแล้วโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง เกยคางบนลาดไหล่ที่มีเพียงสายเส้นเล็กของชุดนอนพาดผ่านแล้วกระซิบถามงึมงำอยู่กับซอกคอหอมกรุ่น “หลับแล้วเหรอ” อมลรดาไม่ตอบ อคิณจึงกดจูบลงที่หัวไหล่มนแล้วระเรื่อยขึ้นไปซุกไซ้ซอกคอ ในขณะที่มือใหญ่ที่วางทางอยู่บนหน้าท้องแบนราบเลื่อนขึ้นมานวดคลึงทรวงอกอวบ เขาลงน้ำหนักมือค่อนข้างหนักเพราะต้องการให้หญิงสาวหันมาคุยด้วย “อย่าค่ะ ฉันจะนอน” “ผมบอกแล้วไงว่าเรามีเรื่องต้องเคลียร์กัน” ปากและมือของเขายังเคลื่อนไหวอยู่บนร่างกายของหญิงสาวในอ้อมกอดไม่หยุด “แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ถอยไป” อมลรดาพลิกตัวหันหน้ามา

“หือ?” ชายหนุ่มตอบรับพลางส่งยาเม็ดเล็กให้ เมื่อเธอกรอกยาเข้าปาก เขาก็ป้อนน้ำและเช็ดปาดให้อย่างอ่อนโยนทั้งที่ในใจยังมีตะกอนขุ่นมัวอยู่ “ถ้าฉันบอกคุณว่า ฉันกอดกับโอลิเวอร์แบบพี่น้อง คุณจะเชื่อฉันหรือเปล่า” อคิณวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ ทั้งที่พยายามวางอย่างเบามือที่สุดแล้วแต่ก็เกิดเสียงกระแทกดัง ‘ปัง’ ให้อมลรดาสะดุ้งจนได้ เขาเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนตอบเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าคนถาม “ถ้าตอบว่าเชื่อก็คงจะโลกสวยเกินไป” อมลรดาหลับตา ทิ้งแผ่นหลังพิงกับหัวเตียงแล้วระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบาแพรวาพูดถูก...อคิณไม่เชื่อ! “ผมขอสั่งห้ามเด็ดขาดนะรดา อย่าทำแบบนั้นอีก เราตกลงกันไว้แล้วว่าคุณจะไม่ยุ่งกับผู้ชายคนอื่นระหว่างที่อยู่ในสัญญา แล้วผมก็เพิ่มเงินให้คุณห้าล้านตามที่คุณขอแล้ว เพราะฉะนั้น ผมขอให้คุณทำตามเงื่อนไขของเราด้วย” “ค่ะ...ฉันจะทำตามสัญญา ฉันยอมรับว่าฉันทำผิดเงื่อนไขในสัญญาจริงๆ เอาเป็นว่าฉันขอโทษคุณด้วยก็แล้วกัน” อมลรดาพยายามข่มเสียงให้นิ่งที่สุดเพราะไม่อยากให้เขาจับความรู้สึกได้ว่าเธอน้อยใจแค่ไหนที่เขาชอบย้ำเรื่อ

อคิณวิ่งล่อคนร้ายเข้าไปในป่าลึก แล้วหลบอยู่หลังต้นไม้เพื่อรอจังหวะโต้กลับ หากจะหนีไปตอนนี้ก็ได้ แต่เขาต้องการจับมือปืนให้ได้ เพื่อสาวให้ถึงตัวผู้จ้างวาน ชายหนุ่มหยิบท่อนไม้ขนาดเหมาะมือขึ้นมาเป็นอาวุธ เมื่อมือปืนเดินเข้ามาใกล้ เขาก็พุ่งตัวออกไปฟาดที่กลางหลังมือปืนอย่างแรงจนไม้หักสองท่อน มือปืนเสียหลักล้มหน้าคว่ำลงกับพื้น มือที่ถือปืนยืดเหยียดไปด้านหน้า “ไอ้เจษส่งมึงมาใช่มั้ย!”อคิณก้าวเข้าไปใช้เท้าบดขยี้มือที่ถือปืนของมือปืน มันเจ็บจนต้องคลายมือออกจากปืน ชายหนุ่มก้มลงหยิบปืนขึ้นมาแล้วจ่อเล็งไปที่กลางหน้าฝากของคนที่นอนคว่ำอยู่กับพื้น มันไม่ตอบ อคิณจึงยิงขู่เฉียดใบหูมันไปหนึ่งนัด แต่แทนที่มือปืนจะกลัว มันกลับฉวยโอกาสนั้นโต้กลับด้วยการใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่กระชากข้อเท้าอคิณจนร่างสูงล้มฟาดลงกับพื้น มือปืนรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน อคิณเล็งปืนมาที่มัน แต่มันก็เร็วพอที่จะใช้เท้าเตะมืออคิณจนปืนกระเด็นห่างออกไป เมื่อปราศจากอาวุธ ชายฉกรรจ์สองคนก็แลกหมัด แลกเท้ากันอย่างดุเดือดการต่อสู้ของลูกผู้ชายดำเนินไปเกือบสิบนาที อคิณก็กระโดดถีบยอดอกมือปืนกระเด็นไปนอนกองกับพื้น ทว่าโชคไม่เข้าข้างอ

อมลรดาส่งเสียงครางสั่นสะท้านเมื่อเขาเข้ามาจนสุดทางแล้วแช่ค้างไว้ชั่วขณะหนึ่งเพื่อให้เธอปรับตัว หญิงสาวเพิ่งกระจ่างแจ้งวันนี้เองว่า ‘อคิณน้อย’ ของเขาใหญ่โตมาก มากเกินไปจนทำให้เธออึดอัดและเจ็บแปลบ ทว่าเป็นความเจ็บที่แสนหวาน เป็นความทรมานที่เธอยินดีจะอดทน เพราะเชื่อว่าปลายทางที่เขาจะพาเธอไปถึงคือความสุขสมอย่างที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อน“เจ็บมั้ย” เขากระซิบถามเสียงแตกพร่า“นิดหน่อยค่ะ”“ไหวนะ” ถามพลางเริ่มขยับแก่นกายเข้าออกเป็นจังหวะเชื่องช้าเพื่อทดสอบว่าเธอจะรับไหวหรือไม่“อื้อ...ไหว...” เสียงหวานสั่นระริก ปลายเล็บตัดมนจิกลงบนแผ่นหลังหนั่นแน่นชื้นเหงื่อเพื่อระบายความเสียวซ่าน“เก่งมาก” อคิณมอบจูบอ่อนหวานเป็นรางวัลให้แก่หญิงสาวใต้ร่างแล้วเริ่มขยับสะโพกเข้าออกจากจังหวะเนิบช้าจนเธอปรับตัวได้จึงค่อยๆ เพิ่มความเร็วและแรงมากขึ้นทีละนิด จนส่งเธอทะยานไปแตะจุดสูงสุด ก่อนที่เขาจะตามไปถึงจุดเดียวกันในนาทีต่อมา เขาปลดปล่อยกระแสธารอุ่นวาบไว้ภายในกายเธออย่างไม่ลังเลใจ และแช่ค้างไว้เนิ่นนาน เพื่อให้เธอบีบรัดและรีดเร้นทุกหยาดหยดจนหมดสิ้นแล้วจึงถอดถอน ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงแล้วรั้งร่า

บ่ายแก่วันเดียวกัน อคิณพาอมลรดาไปปล่อยทิ้งไว้ที่เพนท์เฮาส์หรูกลางกรุงตามลำพัง จากนั้นเขาก็รีบเข้าไปพบคุณปู่ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งปลูกอยู่ในพื้นที่กว้างขวาง โดยในอาณาเขตเดียวกันนั้นก็มีบ้านหลังใหญ่ของเขาซึ่งอาศัยอยู่กับสุมาลีและแพรวาอยู่ด้วย และทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องโถงชายหนุ่มก็ได้รับการทักทายอย่างไม่เป็นมิตรนักจากวรรณา ผู้มีฐานะเป็น ‘ย่าเล็ก’ “คุณท่านรออยู่ที่ห้องหนังสือ ครั้งนี้คิณทำให้คุณท่านโกรธมากจนต้องเข้าโรงพยาบาลไปคืนนึง วันนี้ก็คุยกับท่านดีๆ ฉันไม่อยากให้อาการโรคหัวใจของท่านกำเริบขึ้นมาอีก” “ถ้าคุณปู่จะโรคหัวใจกำเริบอีกครั้งก็น่าจะเป็นเพราะรู้เรื่องชั่วๆ ที่อาเจษทำไว้มากกว่า ไม่ใช่เพราะผม และวันนี้ผมก็จะบอกทุกอย่างกับคุณปู่” วรรณายิ้มเยาะ “ไม่ต้องมาขู่ฉันหรอก ฉันรู้ว่าถ้าเธอคิดจะบอกคุณท่านก็คงบอกไปนานแล้ว แต่ที่ไม่ยอมบอกก็เพราะกลัวคุณท่านจะหัวใจวาย” “นั่นก็ส่วนนึง” อคิณยอมรับ “แต่ฝากบอกอาเจษด้วยก็แล้วกันว่า อย่าลำพองใจคิดว่าที่ผมยังไม่ทำอะไรเพราะกลัวใจคุณปู่รู้แล้วจะช็อค ผมแค่รอหลักฐานที่จะมัดตัวเขาจนดิ้นไม่หลุดเท่