1.1 | อย่ามายุ่ง

“ออกไป!” คนไข้หนุ่มที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงตะเบ็งเสียงลั่นห้องด้วยความเกรี้ยวกราดพร้อมกับปาไอแพดที่แสดงภาพข่าวและพาดหัวตัวโตว่า ‘วิวาห์หมื่นล้านล่มไม่เป็นท่า เจ้าสาวหนีงานแต่งงานไปกับชู้รัก’ ไปกระแทกผนังห้องจนแตกกระจาย ทำให้พยาบาลสาวที่ถืออุปกรณ์เช็ดตัวเข้ามาพอดีหยุดชะงัก ยืนตัวสั่นน้ำตาคลออยู่ปลายเตียง

               นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อคิณอาละวาด และนี่ก็ไม่ใช่พยาบาลคนแรกที่ต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ หนึ่งเดือนเต็มที่ชายหนุ่มเข้ามารักษาตัวเนื่องจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในคืนวันแต่งงาน เหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นทุกวัน จนพยาบาลทั้งวอร์ดเข็ดขยาด ไม่มีใครอยากเข้ามาดูแล แม้ว่าข่าวนี้จะผ่านมาเป็นเดือนแล้ว แต่ทุกครั้งที่เปิดมาเจอเขาก็จะสติแตกแบบนี้ทุกที

               “เกิดอะไรขึ้นคะ” อมลรดาเดินเข้ามาถามพยาบาลพลางปรายตามองไปยังชายหนุ่มที่นั่งทำหน้าบึ้งตึงอยู่บนเตียง

               “คนไข้ไม่ยอมเช็ดตัว ข้าวก็ไม่ยอมทานตั้งแต่เช้าแล้ว”

               อมลรดาเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้อง เห็นว่าเป็นเวลาบ่ายสองโมงกว่าแล้วจึงถามหาแม่และพี่สาวของคนไข้เจ้าปัญหาที่อายุสามสิบปีแล้วแต่ยังทำตัวเกเรเหมือนเด็กสิบขวบ “คุณสุมาลีกับคุณแพรวาทราบหรือยังคะว่าคุณอคิณเป็นแบบนี้”

               “ติดต่อไม่ได้ทั้งคู่เลยค่ะ” พยาบาลสาวบอกเสียงสั่น ท่าทางเป็นกังวลเพราะอคิณมีไข้ต่ำๆ และยังไม่ได้กินยาทั้งวัน หมอจะฉีดยาให้ก็ไม่ยอม และทั้งที่แขนขวาหักจนต้องเข้าเฝือก รวมถึงขาทั้งสองข้างก็ใช้งานได้ไม่ปกติ แต่เจ้าตัวก็ตะเกียกตะกายจะกลับบ้านให้ได้ “จะทำยังไงดีคะ คนไข้ไม่ยอมฟังใครเลย”

               “ฉันจัดการเอง” อมลรดาคว้าอ่างน้ำและผ้าขนหนูผืนเล็กในมือพยาบาลมาถือไว้ “คุณพยาบาลไปเตรียมอาหารกับยามานะคะ”

               “อยู่บนโต๊ะแล้วค่ะ รบกวนด้วยนะคะ” พยาบาลบอกแล้วรีบชิ่งออกไป นาทีนี้จะว่าเธอทิ้งหน้าที่ก็ยอม เพราะอคิณน่ากลัวเกินกว่าจะเข้าใกล้

               อมลรดาพยักหน้ารับกับพยาบาลแล้วเดินเข้าไปหาคนที่เกือบจะได้ชื่อว่าเป็น ‘พี่เขย’ ของเธอที่ข้างเตียง “ฉันจะเช็ดตัวให้ เสร็จแล้วคุณจะได้ทานข้าวทานยา”

               “นี่คุณยังกล้ามาให้ผมเห็นหน้าอีกเหรอ!” อคิณกัดกรามแน่นอย่างแค้นเคือง เพราะนอกจากพี่สาวของเธอจะทำให้เขากลายเป็นคนโง่ในสายตาของคนในสังคมแล้ว เขายังเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันก่อนว่าพ่อของเธอซึ่งเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดและประชาสัมพันธ์ของโรงแรม ‘แกรนด์ธาดา’ ซึ่งเขาดำรงตำแหน่งเป็นประธานกรรมการบริหารอยู่ ยักยอกเงินไปถึงสี่สิบล้านบาท

               “ฉันมาเจรจาเรื่องคดีของคุณพ่อ” หญิงสาวบอกอย่างละอายใจ เธอไม่มีส่วนรู้เห็นเกี่ยวกับการกระทำของพ่อเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ยินดีที่จะชดใช้ทุกอย่างแทน เธอจะไม่หนีเหมือนที่พ่อเธอทำ

               อมลรดาถูกส่งไปเรียนที่ประเทศอังกฤษตั้งแต่เรียนจบชั้นมัธยมต้น และเรียนอยู่ที่นั่นจนจบปริญญาตรี เจ็ดปีเต็มที่ไม่ได้อยู่กับครอบครัว ทำให้เธอรู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อและพี่สาวน้อยมาก โดยเฉพาะอคิณ ผู้ชายที่พี่สาวเธอแต่งงานด้วย เธอแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย นอกจากเขาเป็นเจ้านายของพ่อ และเป็นชายหนุ่มแปลกหน้าที่เธอบังเอิญให้ความช่วยเหลือที่ประเทศอังกฤษเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ก่อนจะกลับมาเจอกันอีกครั้งที่ประเทศไทยและพบว่าเขาเป็นว่าที่พี่เขยของเธอ

               “ก่อนคุย ให้ฉันเช็ดตัวให้คุณก่อนนะคะ คุณจะได้ทานข้าว ทานยา” หญิงสาวหันไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กจุ่มลงในอ่างน้ำอุ่นแล้วบิดพอหมาด แต่ยังไม่ทันเสร็จดี อคิณก็ปัดอ่างน้ำตกพื้น เสียงดังโพล้งเพล้ง น้ำนองเต็มพื้น

               “กลับไป! ไม่ต้องมายุ่งกับผม!!!”