All Chapters of คุณสามีที่รัก: Chapter 41 - Chapter 50

54 Chapters

15.3 | ต้องซ้ำอีกครั้ง

“เห็นหรือยังว่าการตัดสินใจของแกก็ไม่ได้ดีไปกว่าตอนที่แม่เลือกริษามาให้แต่งงานกับแกสักเท่าไหร่” สุมาลีบ่นด้วยความหนักใจเมื่ออคิณแวะมาที่บ้าน และระบายเรื่องที่คุยกับคุณปู่ให้ฟังทั้งหมด โดยหวังว่าผู้เป็นแม่จะเข้าใจ แต่กลายเป็นแม่ก็ไม่เข้าข้างเสียอย่างนั้น “แต่จะให้ผมทิ้งรดา ผมทำไม่ได้ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด” “ตอนแรกคิณบอกแม่ว่าจะเอาแค่ลูก อย่าบอกนะว่าตอนนี้นึกอยากได้แม่นั่นมาเป็นเมียจริงๆ แล้ว” “ผมยอมรับว่าตอนแรกผมคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว รดาเป็นเมียผมแล้ว แล้วผมก็รักเธอมากด้วย” “รักแค่ไหนก็ต้องตัดใจ แล้วเตรียมตัวแต่งงานกับหนูริต้าแล้วก็รีบมีลูกตามคำสั่งคุณปู่” สุมาลีสั่งอย่างเด็ดขาด เพราะรู้ว่าครั้งนี้คุณปู่โกรธจริง และกล้าที่จะตัดหลานชายคนเดียวออกจากกองมรดกได้จริงอย่างที่พูดด้วย “ทุกคนเห็นผมเป็นหุ่นยนต์หรือไง ถึงได้จะตั้งโปรแกรมให้ปั๊มลูกกับใครก็ได้อย่างนี้” อคิณเริ่มหมดความอดทน “แม่เตือนคิณตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ให้เลือกรดาคิณก็ไม่เชื่อแม่”“ทำไมคุณแม่กับคุณปู่ถึง
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

15.4 | ผมต้องการคุณ

อมลรดารับรู้ได้ถึงบางอย่างที่แปลกไป วันนี้จูบของเขาเร่าร้อนดุดันไม่เป็นตัวของตัวเองเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ราวกับกำลังมีเรื่องสับสนว้าวุ่นใจอยู่ ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่คุณปู่เรียกไปคุย แต่เอาเถอะ เธอจะยังไม่ถามอะไร ถ้าตอนนี้เขาต้องการความสุข เธอก็จะมอบความสุขให้เขาอย่างเต็มที่เสียก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง หญิงสาวส่งเสียงครางกระเส่าพร้อมกับจูบตอบเขาอย่างลึกซึ้ง ดึงจังหวะเร่าร้อนหิวกระหายของเขาให้อ่อนโยนลง สองมือเล็กลูบไล้แผ่นหลังคล้ายต้องการปลอบประโลม “ผมรักคุณนะรดา ผมต้องการคุณ” เขาเลื่อนริมฝีปากไปกระซิบบอกเสียงแตกพร่าอยู่แนบชิดใบหูเล็ก ปลายลิ้นลากไล้ไปตามสันใบหูแล้วใช้ฟันขบที่ติ่งหูเบาๆ “ฉันเป็นของคุณค่ะ” อมลรดาบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วหวาน ความเสียวซ่านจากการถูกรุกรานทั้งจากมือและปากของคนเจนจัดแผ่กระจายไปทั่วร่างอย่างเร็ว ทรวงอกที่ถูกนวดเฟ้นขยายขนาด ปลายยอดสีกุหลาบหดเกร็งตอบสนองปลายนิ้วที่บดขยี้จนเจ็บร้าว ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อนิ้วแกร่งเสียดแทรกเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว เขาแตะต้องและบดขยี้เป็นจังหวะเซ็กซี่ร้อนแรงจนเธอแข้งขาอ่อนแ
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

16.1 | บอกหมดเลยเหรอ

อมลรดากลับมาถึงเพนท์เฮาส์ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ถึงแม้แพรวาจะบอกว่าปัญหาอยู่ที่ ‘คุณปู่’ แต่หญิงสาวรู้ดีว่า ตัวปัญหาที่แท้จริงคือเธอ อมลรดาทิ้งหลังพิงพนักโซฟาอย่างอ่อนแรง แล้วหลับตา สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แต่แล้วเสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้น ร่างเล็กเดินไปเปิดประตู และทันทีที่บานประตูเปิดออก ดวงตากลมโตใสแจ๋วราวตากวางก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ “คุณสุมาลี” อมลรดารีบยกมือไหว้ผู้อาวุโสแล้วเชิญเธอเข้ามานั่งที่ห้องรับแขก “รอสักครู่นะคะ รดาจะไปเอาน้ำมาให้” “ไม่ต้อง” สุมาลีบอกเสียงแข็ง หน้าเชิด คอตั้ง “ฉันมาคุยธุระแค่ไม่นาน” “มีเรื่องอะไรกับรดาเหรอคะ” หญิงสาวไม่คิดว่าระหว่างเธอกับสุมาลีจะมีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก เพราะเครื่องเพชรเก่าแก่ประจำตระกูลที่วริษาใช้ในวันแต่งงานก็ได้คืนมาแล้ว ถ้าจะมีก็คงไม่พ้นเรื่องอคิณ “เรื่องคิณ” นั่นไง คิดไว้ไม่ผิด “เธอรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้คิณเป็นทายาทผู้สืบสกุลเพียงคนเดียวของนรเศรษฐ์ภักดีธาดา เขาเป็นความหวังของทั้งฉันและและคุณปู่ โรงแรมแกรนด์ธาดาต้องการคิณ”
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

16.2 | ผมเลือกคุณ

อคิณรีบกลับมาที่เพนท์เฮาส์ด้วยความร้อนรุ่มใจ ระหว่างทางที่ขับรถมาเขาพยายามโทร. หาอมลรดาเป็นร้อยครั้ง แต่เธอก็ไม่รับสาย เขาพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธออาจจะกำลังหลับอยู่ หรือไม่ก็อาบน้ำอยู่จึงไม่ได้รับโทรศัพท์ แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องก็ใจหายวาบ ภายในห้องมืดสลัว ผ้าม่านทุกบานปิดสนิท ห้องร้อนอบอ้าวแสดงให้เห็นว่า ไม่มีคนอยู่ในห้องเป็นเวลานานแล้ว “รดา!” ชายหนุ่มเรียกหาภรรยาแล้ววิ่งตรงไปยังห้องนอน ภายในห้องเปิดไฟสว่าง เครื่องปรับอากาศทำงานอยู่ ส่วนหญิงสาวที่เขาตามหากำลังนั่งแต่งหน้าอย่างสงบนิ่งอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง “อยู่นี่เอง” อคิณเดินเข้ามาโน้มตัวลงสวมกอดภรรยาจากทางด้านหลัง แล้วหอมแก้มนุ่มไปหนึ่งฟอด “ค่ำแล้วจะแต่งหน้าไปไหน” “ไปจากที่นี่ค่ะ” ตอบพลางแกะวงแขนแข็งแกร่งที่โอบอยู่รอบตัวออกแล้วลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าสามี “หมายความว่ายังไง” อคิณงงหนักมาก ที่อยู่ๆ อมลรดาก็ทำเย็นชาใส่ “หรือคุณโกรธผมเรื่องเมื่อวาน” “ใช่ค่ะ ฉันโกรธคุณมากที่ไม่ยอมบอกความจริงกับฉัน”
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

17.1 | ทำเพื่อสามี

อคิณตามมาหาอมลรดาที่สนามบิน วิ่งหาจนทั่วแต่ก็ไม่เจอ จึงลองไปตามหาที่บ้านชานเมืองของอมลรดา เผื่อว่าเธอจะโกหกว่าไปอังกฤษแต่แท้จริงแล้วแอบหนีไปอยู่ที่นั่น เมื่อมาถึงชายหนุ่มเห็นไฟในบ้านเปิดอยู่ก็ดีใจ รีบกดกริ่งเรียก รออยู่ครู่หนึ่งนาน่าก็เดินออกมาเปิดประตู “ผมมาหารดา รดาอยู่ที่นี่ใช่มั้ย” อคิณถามทำท่าจะเดินเข้าไปในบ้าน แต่ถูกนาน่ายกมือขึ้นกันไว้ “เข้าไปไม่ได้นะคะ” “ผมจะเข้าไปหาภรรยาผม” ชายหนุ่มบอกอย่าดื้อดึงพลางมองหน้านาน่าอย่างไม่ไว้ใจ “ไม่ให้ผมเข้าไปเพราะรดาอยู่ในนั้นใช่มั้ย” “รดาไม่ได้อยู่ที่นี่จริงๆ ค่ะ” “แล้วคุณเป็นใคร ทำไมมาอยู่บ้านรดา” อคิณสงสัย “ฉันเป็นเพื่อนของรดา พอดีฉันเพิ่งเข้ามาทำงานในกรุงเทพ ยังหาที่อยู่ไม่ได้ รดาก็เลยให้มาอยู่ที่นี่ชั่วคราว ส่วนรดา ฉันไม่เจอมาเป็นเดือนแล้ว เห็นว่าไปทำงานดูแลคนป่วย แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกว่ารดาไปทำงานอยู่ที่ไหน” นาน่าโกหกอย่างลื่นไหล ความจริงอมลรดาซ่อนตัวอยู่ในบ้าน และกำลังแอบมองสถานการณ์อยู่ที่หน้าต่างห้องนอนชั้นสองนั่นเอง “ผมขอเข้าไปดูในบ้า
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

17.2 | ไม่อยากรบกวน

หลังจากออกจากบ้านชานเมืองของอมลรดา อคิณก็ขับรถมาหาสุมาลีที่บ้าน“คุณแม่ทำเข็มกลัดตกไว้ที่คอนโดผม” ชายหนุ่มบอกพลางวางเข็มกลัดแบรนด์เนมหรูลงตรงหน้าสุมาลีพลางสังเกตปฏิกิริยาของผู้เป็นแม่ไปด้วยว่าจะทำหน้าอย่างไรเมื่อเห็นของสิ่งนี้ ทว่าสุมาลีกลับตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่อง “เข็มกลัดนี่ไม่ใช่ของแม่” “พนักงานที่คอนโดบอกว่าวันนี้คุณแม่ไปที่นั่น” “แม่ไม่ได้ไป พนักงานคงจำคนผิด แล้วเข็มกลัดแบบนี้ใครๆ ก็มีกันทั้งนั้น” การปฏิเสธของสุมาลีทำให้อคิณแน่ใจมากขึ้นกว่าเดิมว่า การที่อมลรดาตัดความสัมพันธ์กับเขาแบบนั้นต้องเป็นเพราะสุมาลีแน่นอน “ดึกดื่นป่านนี้แล้วมาทำไม ทำไมไม่อยู่กับเมีย” สุมาลีแกล้งถามเพราะอยากรู้ว่าอมลรดาจะยอมออกจากชีวิตลูกชายเธอไปหรือไม่ “รดาไม่อยู่แล้วครับ เธอทิ้งผมไปแล้ว” ชายหนุ่มที่เพิ่งถูกเมียทิ้งหมาดๆ ตอบด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก “เดี๋ยวนะคิณ คิณว่ารดาทิ้งคิณไปแล้วเหรอ!?” แพรวาที่นั่งเงียบอยู่นานถามด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น” “ผมก็อยากรู้เหมือน
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

17.3 | ไม่สนใจอะไรแล้ว

อมลรดาอดทนเก็บตัวเงียบอยู่ที่บ้านชานเมืองจนครบหนึ่งเดือนโดยไม่ติดต่อกับอคิณตามที่รับปากสุมาลีไว้ ทว่าพอครบกำหนดสัญญา เธอกลับได้ทราบข่าวว่าพ่อของเธอถูกศาลตัดสินจำคุกพร้อมกับเจษฎาและพนักงานที่ร่วมกันฉ้อโกงโรงแรมอีกหลายคนในข้อหายักยอกทรัพย์ ส่วนเจษฎาพ่วงข้อหาพยายามฆ่าอคิณไปอีกกระทงจึงติดคุกนานกว่าคนอื่น หญิงสาวรู้สึกเหมือนโดนหักหลังอย่างรุนแรง เธอทำตามสัญญาทุกอย่าง แต่สุมาลีกลับผิดคำพูด อมลรดาไม่รอช้า รีบบุกไปหาสุมาลีที่บ้านทันที “ใครใช้ให้เธอมาที่นี่ เกิดคิณมาเจอเข้าจะทำยังไง” “รดาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น คุณสุผิดสัญญา ไหนบอกว่าจะปล่อยตัวคุณพ่อของรดา แล้วทำไมคุณพ่อถึงได้ถูกตัดสินให้ติดคุกตั้งห้าปี” หญิงสาวบอกอย่างเอาเรื่อง ไม่มีวี่แววของความเกรงใจหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย สุมาลีหน้าม้านไปนิดหนึ่ง แต่ก็เถียงไม่ได้เพราะเธอผิดสัญญาจริง “ฉันตั้งใจจะปล่อยพ่อเธอไปตามที่รับปาก แต่คุณปู่ของคิณไม่ยอม ฉันก็เลยต้องปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามกฎหมาย” “คุณสุทำแบบนี้เท่ากับรดากับคุณอคิณเจ็บฟรีนะคะ” “ช่วงแรกน่ะใช่ แต่ตอนนี้
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

17.4 | คิดดีแล้วใช่มั้ย

ชายหนุ่มร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคาดไม่ถึง “อคิณรู้หรือยัง” “ให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด” หญิงสาวรีบบอก “ทำไม?” “เขากำลังจะ...แต่งงาน” คำสุดท้ายนั้นหลุดออกมาอย่างยากเย็น “ชิท!” โอลิเวอร์สบถอย่างโกรธจัด “ตั้งแต่เกิดเรื่อง เขาไม่เคยมาตามง้อคุณเลยใช่มั้ย” อมลรดาส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบ “ให้เขาเกลียดฉันแบบนี้แหละดีแล้วโอลิเวอร์” “คุณต้องการให้มันจบแบบนี้แน่นะเอด้า” โอลิเวอร์ถามอย่างจริงจังกว่าทุกครั้ง “ใช่” “งั้นก็ลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ แล้วไปอยู่ลอนดอนกับผม เดินทางพรุ่งนี้เลย” “ฉันไม่อยากไปเป็นภาระของคุณ” หญิงสาวปฏิเสธการช่วยเหลือจากเขาเหมือนทุกครั้ง ถ้าไม่จนตรอกจริงๆ เธอก็ไม่อยากรบกวนใคร “ผมจะยอมปล่อยคุณไว้ที่นี่คุณเดียว ถ้าคุณไม่ได้ท้อง” โอลิเวอร์ย้ำประโยคสุดท้ายเสียงหนัก “พี่สาวคุณก็ไม่อยู่ พ่อคุณก็ติดคุก นับวันท้องคุณก็จะยิ่งโตขึ้นทุกวัน แล้วจะอยู่คนเดียวได้ยังไง” อมลรดาทำท่าเหมือนคิดถึง โอลิเวอร์
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

18.1 | อย่าโทษตัวเอง

สี่ปีเต็มที่อมลรดากับอคิณแยกย้ายกันไปมีชีวิตของตัวเองและถึงแม้ว่าหญิงสาวกลับมาเยี่ยมพ่อที่เรือนจำในวันพบญาติทุกปี แต่เธอก็หลีกเลี่ยงที่จะรับรู้ข่าวสารของอคิณทุกช่องทาง เนื่องจากไม่อยากทำให้ตัวเองเจ็บไปมากกว่านี้ เพราะจนถึงวันนี้เธอก็ยังรักเขาอยู่ไม่เสื่อมคลาย อีกทั้งเวลาที่เธอมองหน้า ‘อนาคิณ’ ลูกชายวัยสามขวบกว่าของเธอกับเขาที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อทุกกระเบียดนิ้วทีไรก็ยิ่งทำให้เธอคิดถึง ‘พ่อของลูก’ ขึ้นมาจับใจทุกที “อนาคิณก็อยากมาเยี่ยมคุณตาด้วยนะคะคุณพ่อ” อมลรดาบอกสุรชัยที่อยู่ในชุดผู้ต้องขัง “อย่าพาลูกเข้ามาในที่แบบนี้เลย อีกปีเดียวพ่อก็พ้นโทษแล้ว พ่ออยากไปเจอหน้าหลานอย่างสง่าผ่าเผยมากกว่า ไม่อยากให้หลานถามว่าทำไมตาต้องมาอยู่ในนี้” “คุณเจษฎาจะพ้นโทษพร้อมพ่อด้วยหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามอย่างเป็นกังวล เพราะกลัวว่าถ้าเจษฎาพ้นโทษแล้วจะกลับไปแก้แค้นอคิณ “คุณเจษต้องอยู่อีกหลายปี เพราะมีคดีจ้างวานฆ่าคุณอคิณถึงสองครั้งด้วย” พูดแล้วสุรชัยก็ถอนหายใจยาวเหยียดอย่างรู้สึกผิด “ถ้าพ่อไม่ติดหนี้พนัน ก็คงไม่ถูกคุณเจษชักจูงเข้าร่วมขบวนก
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more

18.2 | ความหวังดีที่สูญเปล่า

“คุณรดา!” เสียงที่ไม่คุ้นหูของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นทันทีที่ประตูลิฟต์ที่อมลรดากับโอลิเวอร์ซึ่งกำลังอุ้มเด็กชายอนาคิณอยู่เปิดออก อมลรดาชาวาบไปทั้งตัวเมื่อละสายตาจากลูกชายแล้วหันมามองเจ้าของเสียง“คุณริต้า...” อมลรดาเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่วอย่างจำได้แม่นทั้งที่เคยพบกันแค่ครั้งเดียวที่โรงพยาบาลในจังหวัดเชียงใหม่“ผมพาลูกไปรอที่รถนะ คุณคุยกับเพื่อนตามสบาย” โอลิเวอร์บอกอมลรดาแล้วหันไปยิ้มทักทายกับรชิตาตามมารยาทแล้วอุ้มเด็กชายอนาคิณเดินออกไป“คุณรดาแต่งงานกับ...เอ่อ...” หญิงสาวมองตามหลังโอลิเวอร์กับเด็กชายไปด้วยแววตาสงสัยอมลรดายิ้มก่อนตอบ “โอลิเวอร์เป็นเพื่อนของฉันค่ะ เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนที่ฉันเรียนไฮสกูลอยู่ที่อังกฤษ แล้วเขาก็ช่วยฉันดูแลลูกตั้งแต่แรกคลอดด้วย สองคนนั้นก็เลยสนิทกันเหมือนพ่อลูกจริงๆ คุณริต้าท้องกี่เดือนแล้วคะเนี่ย” ถามพลางก้มลงมองหน้าท้องที่นูนป่องของอีกฝ่าย“เจ็ดเดือนแล้วค่ะ” รชิตาตอบเสียงใสพลางลูบท้องตัวเองอย่างเบามือ “นี่ท้องสองแล้วนะคะ คนแรกเป็นผู้ชาย ตอนนี้สองขวบแล้ว”“แล้วคุณอคิณไม่มาด้วยเหรอคะ” อมลรดาอดที่จะถามถึงผู้ชายที่เธอคิดถึงทุกวินาทีไม่ได้“พี่ค
last updateLast Updated : 2026-01-25
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status