2.1 | ต่อให้ขายตัวก็คงไม่พอใช้หนี้

อมลรดาเห็นอคิณพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ก็ทำได้ไม่ถนัดนัก พอลุกขึ้นมาได้นิดหนึ่งก็ล้มลงไปอีก เป็นอยู่แบบนี้สองถึงสามครั้งจึงวิ่งกลับไปช่วยพยุงเขาลุกขึ้น

“ฉันช่วย” หญิงสาวประคองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ให้ลุกขึ้นยืน ดึงแขนข้างซ้ายของเขามาพาดที่ไหล่เล็กของตัวเอง แล้วโอบแขนขวาไปด้านหลังเอวเขาเพื่อพาเดินไปที่รถเข็นซึ่งจออยู่ชิดผนังมุมห้อง “ความจริงเรียกหมอมาที่ห้องก็ได้นะ เดี๋ยวฉันไปตามให้”

               “ผมไม่อยากรอ ผมต้องการพบหมอเดี๋ยวนี้!” อคิณที่นั่งบนรถเข็นเรียบร้อยแล้วหมุนล้อรถด้วยมือซ้ายเพียงข้างเดียว ทำให้รถเคลื่อนที่ช้า ไม่ได้ดั่งใจ ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด

               “ฉันพาไปเอง” อมลรดาเห็นสภาพทุลักทะเลของคนเจ็บที่ร่างกายใช้การได้เพียงแขนซ้ายข้างเดียวแล้วอดสงสารไม่ได้จึงเข้าไปช่วยเข็นรถพาไปที่ห้องหมอ แต่หลังจากไปถึงห้องหมอแล้ว คนหวังดีกลับถูกไล่อย่างแข็งกระด้าง

               “คุณกลับบ้านไปเลย ผมมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับหมอ”

               “ถึงไม่ไล่ฉันก็ไม่อยู่เฝ้าคุณหรอก อยู่ใกล้แล้วเส้นเลือดในสมองจะแตก” อมลราดาหันหลังเดินออกไปได้สามก้าว ก็หันกลับมาพูดอีก “อ้อ...แล้วก็อย่าลืมจ่ายนะ สิบล้าน”

               “งก” เขาว่าคำเดียวสั้นๆ แต่ได้ใจความ

               “ฉันไม่ยอมถูกเอาเปรียบหรอก”

               “ผมไม่จ่ายให้คุณแม้แต่บาทเดียว”

               “จะโกงฉันเหรอ”

               “เมื่อกี้คุณไม่ได้ทำอะไรเลย ผมต่างหากที่เป็นคนทำ”

               เมื่อการสนทนาดำเนินมาถึงตรงนี้ นายแพทย์วัยกลางคนที่นั่งเงียบอยู่นานก็อดถามแทรกขึ้นมาไม่ได้ “ทำอะไรกันเหรอครับ”

               “ผมให้เธอจูบผม แต่เธอไม่ยอม ผมก็เลยจูบเธอเอง” อคิณตอบหน้าตาย

               “คุณอคิณ!” อมลรดาอยาจะกรี๊ด เขาเอาเรื่องแบบนี้มาบอกหมอได้ยังไง

“คุณอย่าเพิ่งมาโวยวายอะไรตอนนี้ได้มั้ย รีบออกไปเดี๋ยวนี้เลย ผมมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องคุยกับหมอ”

               “ฉันไปก็ได้ แต่พรุ่งนี้จะมาใหม่ เพราะเรายังไม่ได้คุยเรื่องคดีของคุณพ่อกันเลย”

               “ไม่ต้องมา ผมจะให้ทนายติดต่อไปเอง”

               “งั้นก็แล้วแต่คุณ ฉันถือว่าฉันมาแสดงความรับผิดชอบแล้ว” อมลรดาพูดจบก็เดินออกไป แต่แล้วก็หันกลับมาพูดกับอคิณอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ทว่าแฝงความห่วงใยอยู่ในที “คุยกับหมอเสร็จแล้วก็ให้พยาบาลพากลับห้องก็แล้วกันนะ แขนเดี้ยงอยู่ หมุนล้อรถเข็นเองไม่ไหวหรอก”

               “รู้แล้วน่า พูดมากจริง รีบไปได้แล้ว”

               อมลรดาย่นจมูกใส่คนหน้าดุแล้วเดินออกไปนอกห้อง ตอนแรกเธอคิดจะกลับบ้านเลย แต่ก็อดเป็นห่วงอคิณไม่ได้ จึงนั่งรอที่หน้าห้อง ครู่หนึ่งก็เห็นสุมาลีและแพรวาเดินเร็วๆ เข้ามา

               “รดา อคิณเป็นอะไร ฉันไปหาที่ห้อง พยาบาลบอกว่าเธอพาเขามาคุยกับหมอ” สุมาลีถามหน้าตื่น

               “ไม่ทราบค่ะ” อมลรดาตอบไปตามตรง แต่กลับถูกผู้สูงวัยกว่าแหวใส่

               “จะไม่รู้ได้ยังไง ในเมื่อเธอเป็นคนดูแลอคิณ”

               “อย่าเรียกว่าดูแลเลยค่ะ รดาแค่มาคุยธุระเรื่องคดีของคุณพ่อ แต่ยังไม่ทันได้คุยก็โดนคุณอคิณ....” หญิงสาวชะงักคำพูดไว้เพียงเท่านั้นเพราะอายเกินกว่าจะกล้าเล่าความจริง

               “อคิณเจ็บหนักขนาดนั้นจะทำอะไรเธอได้” สุมาลีว่าเสียงขุ่น

               “คุณแม่ก็ทราบว่าอคิณฤทธิ์มากแค่ไหน ต่อให้เจ็บมากกว่านี้เขาก็อาละวาดได้ค่ะ” แพรวาบอกกับสุมาลีแล้วหันไปถามอมลรดาด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรมากกว่าผู้เป็นมารดาหลายเท่า “อคิณทำอะไรรดาเหรอ”

               “ช่างเถอะค่ะ” อมลรดาตอบปัด “คุณสุกับคุณแพรมาก็ดีแล้วค่ะ รดาจะได้กลับ”

               “พี่บอกแล้วไงว่าให้เรียกพี่แพร พี่เอ็นดูรดาเหมือนน้องสาวนะ”

               “คุณพ่อกับพี่ริษาก่อเรื่องไว้ขนาดนั้น พี่แพรไม่โกรธรดาเหรอคะ”

               “ไม่เกี่ยวกันนี่ พ่อกับพี่สาวรดาทำผิด แต่รดาไม่ได้ทำอะไรผิด” แพรวายิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดี

               “ขอบคุณพี่แพรมากนะคะที่เข้าใจรดา” หญิงสาวยกมือไหว้แพรวาอย่างซาบซาบซึ้งใจ ทั้งที่ควรโกรธ แต่แพรวากลับเข้าใจ อีกทั้งยังให้ความเอ็นดูเธอเหมือนวันแรกที่เจอกันไม่เปลี่ยนแปลง “รดาจะหาเงินมาใช้หนี้แทนคุณพ่อให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แล้วจะตามหาพี่ริษาให้เจอเพื่อเอาเครื่องเพชรทุกชิ้นกลับมาคืนคุณสุค่ะ”

               “รู้มั้ยว่าพ่อเธอโกงเงินไปเท่าไหร่”

               “ยังไม่ทราบค่ะ แต่ไม่ว่าจะมาแค่ไหน รดาก็จะหาเงินมาชดใช้ให้ครบทุกบาททุกสตางค์” หญิงสาวคิดว่าเต็มที่ก็น่าจะสักสองสี่หรือสามห้าล้าน แต่คำตอบที่ได้รับจากสุมาลีทำให้เธอแทบล้มทั้งยืน

               “สี่สิบล้าน”

               อมลรดาหน้าซีดเผือด กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น มิน่า อคิณถึงได้สบประมาทตอนที่เธอบอกจะขายบ้าน ขายที่ดิน ขายทุกอย่างที่มีมาใช้หนี้เขา

งานนี้ต่อให้ขายตัวด้วยก็คงไม่พอ!

               “อย่าเก่งแต่ปาก ทำให้ได้อย่างที่พูดด้วย” สุมาลียิ้มเหยียดหยัน ไม่คิดว่าหญิงสาวอายุยี่สิบสองปีที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยจะทำได้

               “รดาจะทำให้ได้ค่ะ” อมลรดารับปากอย่างจริงจัง ไม่ว่าจะต้องลำบากแค่ไหน เธอจะต้องหาเงินมาใช้หนี้แทนพ่อและเอาเครื่องเพชรล้ำค่ามาคืนสุมาลีให้ได้ เธอจะไม่ยอมให้พ่อและพี่สาวติดคุกเด็ดขาด

               “แล้วนี่อคิณเข้าไปคุยกับหมอนานหรือยัง” แพรวาถามขึ้นเพื่อขัดตาทัพ ไม่ให้อมลรดาโดนสุมาลีไล่บี้มากไปกว่านี้

               “สักพักแล้วค่ะ คุณอคิณทำท่าซีเรียสมาก ไม่รู้ว่ามีอาการอะไรผิดปกติหรือเปล่า” พูดแล้วอมลรดาก็อดเป็นห่วงไม่ได้