All Chapters of คุณสามีที่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

กลางดึก ภายในห้องกว้างที่มีเพียงแสงนวลสลัวจากไฟหัวเตียงดวงเล็ก อมลรดาที่กำลังจะผล็อยหลับต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ค่อนข้างดังของชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ “รดา” เขาเรียกซ้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ลุกขึ้นมาหา “คะ” หญิงสาวขานรับเสียงงัวเงียแล้วเดินมาหาอคิณที่เตียง “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ให้ฉันตามหมอมั้ย” “ผม...” ชายหนุ่มอึกอัก“คุณเป็นอะไร เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวจับเนื้อตัวเขาดูด้วยความเป็นห่วง แต่เพราะแสงไฟมืดสลัวจึงมองเห็นไม่ชัด “ฉันไปเปิดไฟดวงใหญ่ก่อนนะคะ”“ไม่ต้อง” มือหนาคว้าหมับที่ข้อมือเล็กเพื่อรั้งเธอไว้ “ผมแค่...ปวดฉี่...ช่วยพาไปเข้าห้องน้ำหน่อย” อมลรดาแอบยิ้มขำ คืนนี้เขาต้องปลุกเธอให้พาเข้าห้องน้ำหลายรอบแน่ เพราะตอนเย็นเล่นกินไก่ดำตุ๋นยาจีนไปหมดทั้งน้ำทั้งเนื้อ แถมด้วยน้ำทับทิมอีกหลายขวด “รอแป๊บนึงนะคะ ฉันไปเอารถเข็นมาให้” “ไม่เอารถเข็น” เขาเกลียดการนั่งรถเข็น เพราะมันทำให้เขาเหมือนคนอ่อนแอ ไร้สมรรถภาพโดยสิ้นเชิง “แล้วจะเข้าห้องน้ำยังไงคะ”

“รดา!” น้ำเสียงแข็งกระด้างของสุมาลีที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้อมลรดาที่ยืนหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างสะดุ้งสุดตัว แล้วหันขวับมาทันที “คุณสุมีอะไรกับรดาเหรอคะ” หญิงสาวถามเสียงเรียบทว่าแฝงไว้ด้วยความสุภาพ “ฉันแค่อยากมาย้ำไม่ให้เธอลืมหน้าที่ของตัวเอง” “รดาทราบค่ะว่าต้องทำอะไรบ้าง” “ก็ดี หน้าที่ของเธอระบุไว้ในสัญญาชัดเจนแล้ว ขอให้ทำแค่นั้น หลังจากคิณหายดี และเธอคลอดลูกชายเรียบร้อยแล้ว ฉันขอให้ออกไปจากชีวิตคิณกับเด็กทันที ห้ามคิดที่จะจับลูกชายฉันไปเป็น ‘สามี’ ของเธอจริงๆ เด็ดขาด เพราะฉันจะไม่มีวันยอม!” “ไปบอกคุณอคิณเถอะค่ะ เพราะทุกวันนี้คนที่เกาะติดรดาคือเขา รดาก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ถ้าถึงวันนั้น คุณอคิณจะยอมปล่อยรดาไปหรือเปล่า” “เธอตั้งใจยั่วโมโหฉันใช่มั้ย” สุมาลีกำมือแน่นด้วยความโกรธจัด “รดาแค่พูดความจริง ขนาดเมื่อคืนนี้คุณอคิณยังสั่งให้รดามานอนเฝ้า รดาจะนอนที่โซฟาก็ไม่ยอม ต้องบังคับให้นอนเตียงเดียวกัน” อมลรดาพูดหน้าตาย แต่ในใจแอบยิ้มเมื่อเห็นแววตาที่เต้

อมลรดาปฐมพยาบาลอคิณจนหายหน้าเขียว จากนั้นจึงประคองเขาออกมานั่งรับลมเย็นๆ ที่สวนหน้าบ้าน โทรศัพท์มือถือของเธอถูกเขาเก็บเข้าตู้เซฟไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนเรื่องที่โอลิเวอร์จะขอมาเยี่ยม เขาก็สั่งห้ามไม่ให้มาเด็ดขาด “ดื่มน้ำทับทิมเย็นๆ ให้ชื่นใจก่อนนะ” หญิงสาวส่งแก้วน้ำทับทิมเย็นเฉียบให้อย่างเอาใจ “ฉันไม่ได้ตั้งใจจับของคุณนะ ก็คุณดิ้น มือฉันก็เลยพลาดไปโดน” “ไม่ใช่แค่พลาดไปโดน แต่คุณ ‘บีบ’ มันเกือบคอหัก เจ็บแทบขาดใจรู้มั้ย” อคิณบ่นอุบอิบ “เดี๋ยวนะ คุณบอกว่าเจ็บเหรอ” อมลรดาเอะใจอะไรบางอย่าง “ก็เจ็บน่ะสิ เจ็บมากๆๆ” “ถ้าเจ็บก็แสดงว่า...เอ่อ..” หญิงสาวอึกอัก พยักพเยิดไปที่ตรงนั้น ท่าทางกระดากปากที่จะพูด “...ส่วนนั้น...ของคุณก็เริ่ม...มีความรู้สึกแล้วน่ะสิ” อคิณก้มมองตามสายตาของอมลรดา คิดตามที่เธอพูด แล้วยิ้มอย่างมีความหวัง ก่อนหน้านี้มันไม่เคยมีความรู้สึกอะไรเลย ไม่ว่าจะปลุกอย่างไรก็ไม่ตื่น แต่วันนี้เขาเจ็บ นั่นก็หมายความว่า ‘อคิณน้อย’ กำลังจะกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง “ขอบคุณมากนะรดา” ชายหนุ่มยื่

“จะทำอะไร” หญิงสาวถามเสียงสั่นระริกพลางจิกปลายเล็บที่ตัดมนลงบนบ่ากว้างเพื่อข่มความเสียวซ่านที่กำลังแล่นดิ่งจากปลายยอดทรวงอกทั้งสองข้างไปรวมกันเป็นจุดเดียวที่กึ่งกลางร่างกาย สัมผัสเร่าร้อนที่ยังคงดำเนินไปไม่หยุด สร้างความปั่นป่วนไปทั่วช่องท้อง กล้ามเนื้อภายในส่วนที่ลึกลับที่สุดเต้นตุบตับบีบรัดเป็นจังแสนทรมานใจ อมลรดาบรรเทาอาการร้อนรุ่มให้ตัวเองด้วยการบดคลึงสะโพกเข้ากับหน้าขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อหนั่นแน่นของชายหนุ่มอย่างลืมตัวและลืมอาย “ทำให้หายจากความทรมานที่คุณกำลังเป็นอยู่นี่ไง เราทำสัญญากันไว้แล้วว่าคุณจะช่วยปลุกเร้าผม ห้ามงอแง” พูดจบก็งับริมฝีปากลงบนยอดทรวงอีกครั้ง ดูดดึงสลับกับใช้ฟันขบเบาๆ จนหญิงสาวกลั้นเสียงครางแผ่วหวิวไว้ไม่อยู่ พร้อมกันนั้นก็สอดมือข้างหนึ่งผ่านขอบแพนตี้ตัวบางเข้าไปนวดคลึงจุดอ่อนไหวอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่นิ้วแข็งแรงจะสอดแทรกเข้าไปหมุนวนเป็นวงเชื่องช้าอยู่ภายในกายเธอ ร่างบางบิดเร่าเมื่อความแข็งแกร่งเคลื่อนไหวเข้าออกเนิบช้า ทว่าก่อให้เกิดความเสียวซ่านมหาศาล เมื่อเขาเร่งจังหวะให้ถี่กระชั้นและรวดเร็วขึ้น ลมหายใจของหญิงสาวก

“อาการคุณดีขึ้นเร็วมากเลยนะ แค่เดือนเดียวก็เดินได้เกือบปกติแล้ว เดือนหน้าคงวิ่งได้” อมลรดาพูดด้วยรอยยิ้มขณะรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันหลังจากที่อคิณทำกายภายบำบัดเสร็จ “เพราะคุณดูแลผมอย่างดี ทำอาหารบำรุงร่างกายให้กินทุกวัน” อคิณไม่ได้ตอบเอาใจ เขารู้สึกขอบคุณเธอจากใจจริง ถึงแม้ว่าเขาจะผูกมัดเธอไว้ด้วยสัญญาทาส ทว่าเธอกลับดูแลเขาอย่างดีราวกับเป็นคนในครอบครัว “เพราะคุณขยันทำกายภาพบำบัดต่างหาก” นอกจากอคิณจะทำกายภาพบำบัดในช่วงเช้าทุกวันแล้ว ช่วงบ่ายเขาก็จะเข้าห้องออกกำลังกาย ยกเวทบริหารร่างกายส่วนบน นอกจากนี้ยังออกกำลังขาด้วยการเดินในน้ำช่วงเย็นด้วย นับว่าเป็นคนป่วยที่ใจสู้มาก “อีกไม่นานเราก็จะทำลูกกันได้แล้วนะ” พูดพลางขยับปลายเท้าไปชิดกับอมลรดาซึ่งนั่งอยู่ตรงกันข้ามกัน “นี่คุณ ทานข้าวอยู่ก็ยังจะคิดหมกมุ่นอีกนะ” อมลรดาชักเท้าหนีแล้วอดเหยียบหลังเท้าเขาด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้ “ผมเจ็บนะรดา รุนแรงแบบนี้เกิดผมเดินไม่ได้อีกจะทำยังไง” อคิณบ่นอุบอิบ “ฉันก็จะช่วยเข็นรถเข็นให้” “ไม่เอาหรอก เดี๋ยวคุ