1.2 | อย่าเพิ่งถอดกางเกง

               “ฉันจะกลับก็ต่อเมื่อคุยธุระเสร็จแล้วเท่านั้น” อมลรดาก้มลงเก็บอ่างน้ำที่ตกอยู่ที่พื้นขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วเดินเข้าไปรองน้ำอุ่นในห้องน้ำ ครู่หนึ่งก็ออกมายืนที่เดิม

               “อยากเช็ดตัวให้ผมมากนักใช่มั้ย ได้! งั้นก็เช็ดให้สะอาดทุกซอกทุกมุมก็แล้วกัน” ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อทุกเม็ดออกด้วยมือข้างซ้ายที่ใช้การได้เพียงข้างเดียว แล้วทำท่าจะปลดปมเชือกที่เอวกางเกง

               “คุณจะทำอะไร” หญิงสาวร้องถามเสียงหลง

               “แก้ผ้าให้คุณเช็ดตัวให้ไง เสร็จแล้ว ผมถึงจะคุยเรื่องพ่อคุณ” อคิณแค่นยิ้ม มั่นใจว่าเธอคงไม่กล้าทำแล้วคงเผ่นหนีออกจากห้องแทบไม่ทันแน่นอน

               อมลรดากำผ้าเช็ดตัวในมือแน่น รู้ว่ากำลังถูกแกล้ง แต่คนอย่างเธอไม่เคยยอมแพ้ใครง่ายๆ อยู่แล้ว

แกล้งมา แกล้งกลับ ไม่โกง!

               “คุณแน่ใจนะว่าจะ ‘แก้ผ้า’ ให้ฉันเช็ดตัวให้จริงๆ” หญิงสาวข่มใจถามด้วยมาดสาวมั่นอย่างนักเรียนนอก ทว่าใจกลับเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอเติบโตมาในประเทศตะวันตกที่เห็นผู้ชายสวมกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วเดินตามชายหาดหรือสระว่ายน้ำมาจนชินตาแล้วก็จริง แต่ยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนเปลือยกายทุกสัดส่วนต่อหน้าต่อตามาก่อน โดยเฉพาะจุดยุทธศาสตร์สำคัญ อมลรดาไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่า ถ้าเห็นแล้วจะห้ามใจตัวเองไม่ให้กรี๊ดใส่หน้าเขาได้หรือไม่

               “ผมแน่ใจ ว่าแต่คุณเถอะ กล้าหรือเปล่า” คนเจ็บมองหน้าท้าทายอย่างคิดว่าตัวเองเหนือกว่า

               “กล้าอยู่แล้ว ฉันเนี่ยมือหนึ่งในการอาบน้ำไดร์ขนเลยนะ”

               “อาบน้ำ ไดร์ขน?” หัวคิ้วหนาเข้มกระตุกเข้าหากันอย่างข้องใจ

               “ฮื่อ” หญิงสาวพยักหน้ารับหน้าซื่อตาใส แต่หากพิจารณาดูให้ดีจะเห็นว่าเธอตั้งใจ ‘กวนประสาท’ คนที่คิดจะแกล้งเธอก่อน “ตอนอยู่อังกฤษฉันทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาบน้ำตัดขนหมา ตั้งแต่พันธุ์เล็กจิ๋ว จนถึงตัวใหญ่บิ๊กเบิ้มก็ผ่านมือฉันมาหมดแล้ว แค่เช็ดตัวให้คุณ ไม่เท่าไหร่หรอก” หญิงสาวทำเป็นปากกล้าขาสั่นไปอย่างนั้นเอง อาบน้ำให้ ‘สุนัข’ กับเช็ดตัวให้ ‘ผู้ชาย’ ร่างกายกำยำมันเหมือนกันที่ไหน

               “คุณเอาผมไปเปรียบเทียบกับหมาเนี่ยนะ!” อคิณฉุนจัด

               “เปล่าซะหน่อย” อมลรดากลั้นขำ “ฉันแค่อยากให้คุณมั่นใจว่า ฉันจะเช็ดตัวให้คุณได้สะอาดทุกซอกทุกมุมอย่างที่คุณต้องการแน่นอน ฉันเป็นมือวางอันดับหนึ่งของร้านเลยนะ ไม่ว่าหมาจะดื้อแค่ไหน ฉันเอาอยู่ แต่...”

               “แต่อะไร” คนเจ็บถามเสียงกระด้าง

               “แต่ฉันว่าคุณควรทานข้าว ทานยาก่อน เพราะเลยเวลามามากแล้ว”

               “คุณไม่มีสิทธิต่อรอง”

               “คุณนั่นแหละที่ไม่มีสิทธิต่อรอง ถ้าอยากให้ฉันเช็ดตัวให้ก็ต้องทำตามที่ฉันบอก”

               “ถ่วงเวลา”

               คนถูกรู้ทันยิ้มเจื่อน “ขอเวลาทำใจแป๊บนึงไม่ได้เหรอ ฉันยอมรับว่าอาบน้ำให้น้องหมากับเช็ดตัวให้คนมันไม่เหมือนกัน ฉันเห็นปิกาจู้หมามาเยอะก็จริง แต่ยังไม่เคยเห็นของคน คุณก็ต้องให้เวลาฉันทำใจหน่อยสิ แต่จะว่าไปของคุณก็คงคล้ายๆ กับของชิสุแหละเนอะ”

               “นี่คุณ!!!” อคิณโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ผู้หญิงคนนี้กล้าเอา ‘อคิณน้อย’ ที่เขาแสนจะภาคภูมิใจไปเปรียบเทียบกับของสุนัขพันธุ์ชิสุตัวเล็กจิ๋วได้ยังไง “ถ้าคุณไม่หยุดพูดถึงหมา วันนี้คุณไม่ได้ออกจากห้องนี้แน่”

               “ก่อนจะทำอะไรฉัน เดินเองให้ได้ก่อนเถอะ” พูดออกไปแล้วก็รู้สึกแย่ที่ไปขยี้บาดแผลในใจเขา เธอรู้มาว่า อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้เส้นประสาทไขสันหลังของเขาได้รับความกระเทือนจนร่างกายช่วงล่างอ่อนแรง ไม่ถึงกับเป็นอัมพาตจนเดินไม่ได้เสียทีเดียว แต่ก็เดินด้วยตัวเองลำบาก

               “ถึงผมจะเดินไม่คล่อง แต่อย่าคิดนะว่าผมจะทำอะไรคุณไม่ได้”

               “โอเค คุณเก่ง” อมลรดาเดินไปลากโต๊ะอาหารล้อเลื่อนแบบสอดใต้เตียงมาให้คนเจ็บ “คุณทานเองได้มั้ย”

               อคิณไม่ตอบ แต่ใช้มือซ้ายหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มปลาใส่ปากอย่างไม่ถนัดนักแต่ก็กินเองได้ เมื่ออาหารคำแรกตกถึงท้อง คนที่ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าก็เผลอตัวฟาดเรียบ

               “รับเพิ่มอีกสักชามมั้ยคะ” อมลรดาถามยิ้มๆ

               “ไม่” เขาตอบห้วนกลบเกลื่อนความเก้อเขินที่เผลอแสดงความหิวโหยให้เธอเห็น

               “งั้นก็ทานยา” หญิงสาวหยิบยาเม็ดเล็กสามเม็ดวางใส่มือซ้ายให้เขา หลังจากเขากรอกยาเข้าปากเรียบร้อยเธอก็ส่งแก้วน้ำให้ รอจนเขาดื่มน้ำเรียบร้อยจึงรับแก้วกลับมาวางที่เดิม จังหวะนั้นเอง เธอเหลือบเห็นพยาบาลคนเดิมมาแอบมองอยู่ที่ช่องประตู จึงยกมือทำสัญลักษณ์ ‘โอเค’ ให้ พยาบาลสาวยิ้มรับอย่างโล่งใจแล้วจึงเดินออกไป

               “ผมทานข้าวแล้ว ทานยาแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาคุณแล้วนะ” อคิณยิ้มเยาะพลางถอดเสื้อที่ปลดกระดุมไว้อยู่แล้วออกจากตัว

               ใบหน้าของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เมื่อเห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวของเขาเนียนละเอียดเป็นสีน้ำนม ตัดกับตุ่มไตเม็ดเล็กสีชมพูเข้ม หรือเรียกอีกอย่างว่า ‘นมชมพู’ เห็นแค่ช่วงบนอมลรดาก็ใจสั่นระรัว ถ้าเห็นช่วงล่างด้วย เธอจะไม่ช็อกตาตั้งอยู่ตรงนี้เหรอ!

               “อย่าเพิ่งถอดกางเกงนะคุณ!” หญิงสาวบอกอย่างลนลานพลางตวัดมือไปยับยั้งมือใหญ่ของอคิณที่วางทาบอยู่บนปมเชือกเอวกางเกงชุดคนไข้ แต่ไม่รู้บุญหรือบาป มือเล็กพลาดเป้าไปวางแหมะอยู่บน ‘อคิณน้อย’ ที่มีขนาดใหญ่กว่าของสุนัขพันธุ์ชิสุหลายเท่า