บททั้งหมดของ หมาเด็กคนนี้พี่คนสวยจองแล้ว (คลั่งรัก) : บทที่ 11 - บทที่ 20

“อ้าว ตะวันมาอยู่นี่เอง เจ๊คิดว่าเราชิ่งกลับแล้วซะอีก” เจ๊ปิงปองเอ่ยทักมาแต่ไกล ด้านหลังที่เดินตามมาด้วยกันติดๆ คือดาราสาวหน้าหวานติดเหวี่ยง ‘ไหนบอกไม่ชอบกินไอติม แล้วในมือนั่นอะไร!’ เห็ดหอมข่มอาการหน้าบึ้งเอาไว้ขณะเดินเข้าไปหาตะวันที่นั่งใกล้ข้าวทิพย์อย่างสนิทสนม“ขอโทษทีครับเจ๊ปิง ผมเห็นว่าเจ๊อยู่ข้างในแล้วก็เลยไม่รู้จะเข้าไปทำไมอีก กลัวเกะกะคนอื่นเขาทำงานน่ะครับ”“รู้ตัวก็ดี” เห็ดหอมโพล่งออกมาก่อนจะกอดอกลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่ได้พูดอะไรออกไป“ไม่เป็นไร แค่นี้เราก็ทำหน้าที่ได้ดีมากๆ แล้ว” เจ๊ปิงปองส่งยิ้มให้ชายหนุ่มพลางคิดในใจว่าดีเสียอีกที่ตะวันรออยู่ด้านนอก เพราะการที่ตะวันแค่เข้าไปยืนเฉยๆ ในสตูดิโอก็เรียกความสนใจจากเหล่าทีมงาน โดยเฉพาะพวกผู้หญิง แต่ละคนพากันมองเสียจนเก็บอาการไม่อยู่“งั้นเรากลับกันเลยดีกว่า” “เจ๊ไปรอที่รถก่อนนะคะ หนูขอคุยกับน้องเขาแป๊บเดียวเดี๋ยวจะรีบตามไป” เห็ดหอมบอกผู้จัดการคนสวย เจ๊ปิงปองพยักหน้ายิ้มแย้มเข้าใจ ก่อนจะเดินรี่ไปรอที่รถ “พี่ขอบใจสำหรับวันนี้มากนะข้าวทิพย์ ไอติมอร่อยมากๆ”“ขอบคุณมากนะคะพี่ ถ้าไม่ได้พี่ ป่านนี้หนูคงยังขายไม่หมด” ข้าวทิพย์ถึ

“เออ! ไม่เอาก็ไม่เอา อุตส่าห์เสนอให้ถึงที่ยังเล่นตัว คิดว่าตัวเองเป็นใครยะ!” เห็ดหอมฟาดฝีปากกลับไป ตะวันเป็นคนโง่มากที่มองข้ามของอร่อยแบบเธอ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นป่านนี้ไม่ต้องอ่อยก็พร้อมพุ่งใส่เธอแล้ว “ก็คงเป็นผู้ชายที่กล้าปฏิเสธเธอคนแรก คิดว่าสวยแล้วจะอ่อยผู้ชายได้ทุกคนเหรอ งั้นวันนี้ก็รู้ไว้นะ ฉันนี่แหละเป็นหนึ่งในผู้ชายที่เอาเธอไม่ลง รีบออกไปจากห้องฉันซะ อย่าต้องให้ฉันรายงานเรื่องนี้กับเฮียคิเรย์” ไอ้เด็กบ้ามันด่าว่าเธอเป็นชุด เห็ดหอมโมโหยกมือทำท่าจะพุ่งเข้าไปทุบตีแต่ต้องมาชะงักเพราะประโยคสุดท้าย ถ้าตะวันฟ้องอาคิเรย์แล้วอารู้เรื่องนี้ อาก็ต้องเปลี่ยนบอดีการ์ดคนใหม่แน่ๆ แล้วหากบอดีการ์ดคนใหม่เป็นคนหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่เกินมาตรฐานผู้ชายในสเปกของเธอล่ะ แบบนั้นเธอจะอ่อยลงได้ยังไง มันก็ต้องตะวันนี่แหละ นอกจากไอ้เด็กนี่จะหล่อดีแล้ว หุ่นก็ยังแซ่บน่ากินอีกด้วย จะลงทุนเจ็บกีทั้งทีก็ขอคนที่มันดีๆ เอาให้คุ้มหน่อยสิวะ!“เออ! ฉันไปก็ได้ ชิ!” เห็ดหอมยอมรามือแต่โดยดี ยังไงซะมันก็ไม่ใช่ครั้งเดียวที่เธอจะอ่อยตะวัน รอบนี้ไม่สำเร็จแต่รอบหน้าเธอจะไม่พลาดอีก สักวันเถอะเธอจะต้องเผด็จศึกเขาให้จงได

“จะบ้าเหรอ คำสั่งอะไรของเธอให้ฉันถอดกางเกง”“อ้าว ก็ฉันเป็นคนชนะ คนชนะมีสิทธิ์ออกคำสั่งอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ เราตกลงกันแล้วนี่ หรือว่านายป๊อด?” คำดูถูกซึ่งๆ หน้าทำชายหนุ่มอกสามศอกฉุนกร้าว มาด่าว่าเขาป๊อดมีหรือจะยอม “อย่ามาท้านะเว้ย!”“ไม่ได้ท้า ฉันเอาจริง” แววตาวิบวับของเห็ดหอมราวกำลังยั่วโมโหให้ตะวันสติแตก แล้วเขามันก็เป็นพวกประเภทยั่วขึ้นเสียด้วยสิ “ถ้าฉันถอดจริงๆ ขึ้นมาเธอได้ตาค้างแน่”“อย่ามาคุยให้เสียเวลา รีบๆ ถอดสักที อย่าลืมนะว่าฉันเป็นคนชนะ” ตะวันมีสีหน้าแดงก่ำ ไม่รู้แดงเพราะฤทธิ์เหล้าหรือเพราะโมโหเธอกันแน่ “ได้!” ชายหนุ่มดีดตัวลุกยืน กางเกงแสล็คขายาวสีดำโดนถลกถอดลงมาเผยให้เห็นอันเดอร์แวร์สีเข้มตัดกับผิวขาวสะอาด แต่ที่โดดเด่นยิ่งกว่าคือรูปทรงขนาดของเครื่องเพศที่โดนผ้าชิ้นน้อยปกปิดอยู่ต่างหากสายตาของเห็ดหอมลุกวาวจ้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตาค้าง ความอยากของเธอปกปิดไม่อยู่ มันส่งผ่านสีหน้าแววตาทำเอาตะวันหน้าแดงซ่านยิ่งกว่าเดิม ต้องถอดกางเกงให้เธอดูก็ว่าน่าอายพอแล้ว มาเจอเธอมองด้วยสายตาหื่นกระหายอีก บอกเลยเขาไม่เคยเจอใครกระเหี้ยนกระหือรือเท่ายายนี่มาก่อนจริงๆ“พอใจเธอหร

(มันออกไปกินเหล้ากับเพื่อนค่ะพี่ แต่ถ้ามันเมากลับมา ฮึก..ฮือออ มันก็มาซ้อมหนูอีก พี่ช่วยหนูได้มั้ย หนูไม่อยากโดนมันตบตีอีกแล้ว) เสียงร้องไห้ของข้าวทิพย์มันบาดใจคนฟังอย่างเธอเหลือเกิน เห็ดหอมไม่ได้สนใจเกมแล้วด้วยซ้ำ เธอกำลังคิดหาวิธีที่จะช่วยข้าวทิพย์ออกมาจากจุดนั้น “เอางี้นะ ข้าวทิพย์ฟังพี่ รีบเก็บข้าวของที่จำเป็นซะ แล้วแชร์โลเคชันมาให้พี่ด้วย เดี๋ยวพี่ไปช่วยเธอขนของออกมาเอง” (ฮึก พี่จะช่วยหนูจริงๆ เหรอคะ หนูขอบคุณพี่มากนะ ขอบคุณพี่จริงๆ” ข้าวทิพย์ร้องไห้ด้วยความดีใจที่อีกไม่นานเธอจะหลุดพ้นจากไอ้ผัวเฮงซวย ในเวลานี้เห็ดหอมเปรียบดั่งนางฟ้าสำหรับเธอเลยล่ะ เห็ดหอมตกลงกับข้าวทิพย์ให้เข้าใจตรงกัน ทั้งยังบอกให้อีกฝ่ายคอยระวังเผื่อไอ้ผัวตัวดีมันจะย้อนกลับเข้าบ้านอีก ข้าวทิพย์ไม่สามารถหนีออกมาเองได้เพราะจุดที่ผัวของเธอดื่มเหล้าเมามายกับเพื่อนฝูงนั้นอยู่ในซอยเดียวกันและไม่ได้ห่างจากตัวบ้านเลย หากไอ้ชั่วนั่นเห็นว่าเธอหอบผ้าหอบผ่อนหนีคงได้โดนมันซ้อมจนอ่วมกลางซอยนั่นแหละ เสียงกดกริ่งติดๆ กันทำตะวันที่กำลังจะล้มตัวนอนต้องดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างรำคาญ ไม่รู้เห็ดหอมเป็นบ้าอะไรนักหนาถึงได้ชอบทำ

“ใครหาเรื่องใครก่อนกันแน่ ก็แกไม่ใช่เหรอที่ไปฟ้องอาคิเรย์ว่าฉันจะไม่ยอมไปงานแต่งปะป๊า” อ้อ…ที่แท้สาเหตุอาการหน้าบูดหน้าบึ้งเหมือนคนอึไม่ออกก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง งั้นแสดงว่าเฮียคิเรย์ก็คงคุยกับยายนี่แล้วสินะ“เรื่องอะไรฉันจะต้องมาทนปวดหัวกับเธอ ในเมื่อคุยยากนักก็ต้องให้เฮียคิเรย์จัดการน่ะถูกแล้ว” เห็ดหอมกำหมัดแน่นเมื่อได้ฟัง อาคิเรย์เทศนาเธอยกใหญ่ที่ทำตัวเป็นพวกหัวขบถไม่เลิก ยังไงก็ตามครั้งนี้เธอไม่อาจเอาแต่ใจได้จริงๆ เพราะคำขู่ของอาที่ทำเธอกลัวขึ้นมา ‘ก็แล้วแต่นะถ้าน้องเห็ดจะไม่ยอมไปงาน ทำตัวประชดบ่อยๆ เกิดวันนึงคุณดาวประกายมีลูกใหม่ให้พี่หิรัญ หนูก็คงโดนลืมสมใจอยากนั่นแหละ’ มันเป็นคำขู่ที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนนั่นสินะ…ถ้าวันหนึ่งวันใด ยัยดาวไถมีลูกให้ปะป๊าได้หรือเผลอๆ เป็นลูกผู้ชายด้วย เธอจะไม่โดนเด็กนั่นถีบตกกระป๋องเลยเหรอ ขนาดมีแค่ยัยดาวไถ ปะป๊าก็แทบจะไม่สนใจใยดีเธออยู่แล้ว“เป็นอะไร โดนว่าแค่นี้ซึมเลยดิ” เห็นว่าอีกฝ่ายเงียบอยู่นาน ไม่เถียงคอเป็นเอ็นเช่นทุกครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ “เออ! ฉันยอมไปงานแต่งปะป๊ากับยัยดาวไถก็ได้ แต่จำไว้เลยนะว่าฉันไม่ชอบคนขี้ฟ้องแบบแก!” ไอ้ประเภทที่ต