ตอนที่ 7/1 หมาเด็กจะไม่ทน

ตะวันแวะร้านสะดวกซื้อได้ทั้งเหล้าและเบียร์รวมไปถึงของกินเล่นเล็กๆ น้อยๆ ติดไม้ติดมือมาเพียบ เริ่มสับสนแล้วว่าตกลงใครกันแน่ที่อยากเมา เขาหรือเห็ดหอม

“กินที่ห้องฉันก็แล้วกัน” เมื่อมาถึงหน้าเพนต์เฮาส์ คนตัวเล็กก็เอ่ยบอกพร้อมเหวี่ยงประตูเปิดอ้าให้ตะวันเดินตามเข้ามา นับว่าเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่ได้ย่างกรายเข้าสัมผัสพื้นที่ที่เป็นส่วนตัวสุดๆ ของเธอ เพราะปกติแล้วเขาเคยมาที่นี่ก็จริงแต่แค่มาส่งหรือรับพี่สาวอย่างจริงใจแค่นั้น

ห้องของเห็ดหอมแตกต่างจากห้องเขาที่เฮียคิเรย์ให้พักอาศัยอย่างสิ้นเชิง ทั้งโทนห้องที่ดูอบอุ่นสบายตา การตกแต่งและจัดวางข้าวของต่างๆ มีความหรูหราลักชัวรีตามสไตล์ลูกคุณหนู เครื่องเรือนของตกแต่งทุกชิ้นล้วนอิมพอตมาจากต่างประเทศ ไม่รู้แต่ละชิ้นนั้นปาไปเท่าไรบ้างแต่คิดว่าคงแพงสาหัสน่าดู

เห็ดหอมหายเข้าไปในห้องนอน คงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะเธอยังใส่ชุดเดรสสีเหลืองจ๋าตั้งแต่อัดรายการเพลง ตะวันจึงถือวิสาสะเข้าไปสำรวจในครัว หยิบแก้วหยิบจานพร้อมสำรับตั้งวงก๊งเหล้ากันสองคน

ร่างบางเดินออกจากห้องในสภาพหน้าสดที่เพิ่งล้างมาหมาดๆ แก้มนวลขาวมีความอมชมพูนิดๆ ปากเป็นกระจับอวบอิ่มแดงระเรื่อไม่แพ้กัน ทรงผมที่ม้วนลอนมาทั้งวันผูกเป็นหางม้าแบบง่ายๆ

เธอสวมเสื้อยืดธรรมดาแต่ราคาไม่ธรรมดา เป็นแบรนด์เนมหรูหลักหมื่นเลยล่ะ แถมกางเกงขาสั้นจุดจู๋ที่ชอบใส่เป็นประจำก็เป็นของอีกแบรนด์ที่ราคาเอาเรื่องไม่แพ้กัน

ตะวันเผลอใช้สายตาสำรวจมองก่อนจะคิดในใจว่าตู้เสื้อผ้าของเห็ดหอมคงจะเต็มไปด้วยเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งนั้น ลูกคุณหนูอย่างเธออาจไม่เคยใส่เสื้อผ้าตลาดนัดตัวละ 199.- เลยก็เป็นไปได้

“กินได้ไหมเหล้าเบียร์ยี่ห้อธรรมดาๆ แบบนี้” ถามพร้อมกับเทถั่วคั่วลงในจาน

“กินได้สิ ไม่เห็นจะเป็นอะไร” ตะวันถามอย่างกับเธอเป็นคนเรื่องมาก เหล้าเบียร์ยี่ห้อธรรมดาตามร้านสะดวกซื้อพวกนี้เธอกินมาตั้งแต่เรียนมหา’ลัย หรือบางทีตะวันอาจคิดว่าเธอเป็นพวกติดหรูเลือกกินก็ได้

เห็ดหอมนั่งแปะลงใกล้ร่างสูงกว่า ต่างก็หันหน้าเข้าหาจอทีวียักษ์ที่กำลังฉายละครหลังข่าว เมื่อตะวันรินเหล้าและยื่นให้ เธอก็รับมากระดกดื่มรวดเดียวหมดด้วยความสะใจ รสชาติซาบซ่านของฤทธิ์น้ำเมาทำให้ท้องอุ่นสบาย

“กระดกเอาๆ เดี๋ยวก็เมาเร็วหรอก”

“ฉันคอแข็ง” เห็นเขามีสีหน้าไม่เชื่อก็ยกแก้วขึ้นมาท้าดวล “ใครเมาก่อนคนนั้นแพ้ เอาไหม”

“แล้วคนชนะจะได้อะไร”

“อืม?…” เห็ดหอมขบคิด

“คนชนะมีสิทธิ์ออกคำสั่งอะไรกับคนแพ้ก็ได้ โดยที่คนแพ้ห้ามต่อรองหรือหลีกเลี่ยงเด็ดขาด”

ตะวันคิดว่ามันสนุกดีที่จะดวลกับอีกฝ่าย ผู้หญิงตัวเล็กๆ แบบเห็ดหอมจะคอแข็งกว่าเขาไปได้ยังไงกัน ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

“ตกลง อย่าลืมคำพูดตัวเองล่ะ”

“ฮึ..เดี๋ยวก็รู้” เห็ดหอมชนแก้วกับตะวันก่อนจะยกกรอกปากอีกครั้ง ยิ่งมีการแข่งขันเข้ามาคนที่แพ้ใครไม่เป็นแบบเธอก็ยิ่งอยากเอาชนะ

ขณะนั่งดื่มกิน ตะวันสนใจละครเบื้องหน้าส่วนเห็ดหอมก็มัวยุ่งกับโทรศัพท์เพราะต้องเช็กตารางงานของตัวเองจากที่เจ๊ปิงปองส่งมาย้ำเตือน

“อ่า! อะไรของยัยนี่วะ!” เผลอสบถออกมาเหมือนลืมไปว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ตะวันหันมองคนตัวขาวที่ก้มหน้าให้กับจอสี่เหลี่ยมเล็กๆ หัวคิ้วนั้นขมวดยุ่งไปหมด

“มีอะไรเหรอ”

“ก็ยายดาวไถนั่นน่ะสิ! ส่งข้อความมาหาฉัน”

“แค่ส่งข้อความหาเฉยๆ ต้องโมโหขนาดนั้นด้วยเหรอ”

“ก็ฉันไม่ชอบ! ขนาดบล็อกแอคเก่าไปแล้วยังเสนอหน้าเอาแอคใหม่ทักมาอีก” แม้ข้อความนั้นจะเพียงแค่ถามไถ่ว่าเห็ดหอมกลับถึงเพนต์เฮาส์ดีหรือเปล่า แต่เห็ดหอมเลือกที่จะบล็อก ไม่ตอบกลับใดๆ ทั้งนั้น

“ยุ่งวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง! อยากเป็นแม่เลี้ยงฉันจนตัวสั่น ยี้! ฝันไปเถอะย่ะ!” กำถั่วหยิบใส่ปากเคี้ยวหยาบๆ คนกำลังอารมณ์ดีอยู่แล้วแท้ๆ เชียว แต่เห็นแชตยายนี่ปุ๊บก็เหมือนจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

“ถามหน่อยสิ ทำไมถึงไม่ชอบเขาขนาดนี้อะ ว่าที่แม่ใหม่เธอก็ออกจะเป็นคนดี”

“ดีแต่เปลือกน่ะสิ!” เห็ดหอมพูดจาใส่อารมณ์ “คิดดูนะมาทำงานกับปะป๊าได้ไม่นานแต่ไปทำอีท่าไหนไม่รู้ถึงอ่อยปะป๊าได้สำเร็จจนหลงโงหัวไม่ขึ้นเนี่ย นายไม่รู้หรอกว่ายายนี่มันแอบร้าย” เซนส์ผู้หญิงมันค่อนข้างแม่นและเห็ดหอมก็มั่นใจในเซนส์ของตัวเอง

“เธอคิดไปเองหรือเปล่าว่าเขาเป็นคนไม่ดี เคยลองเปิดใจให้หรือยัง”

เห็ดหอมจิ๊ปากทันทีที่ได้ฟัง “ฉันไม่เปิดใจให้ผู้หญิงหน้าไหนที่พยายามมาแทนที่หม่ามี๊ทั้งนั้นแหละ ฉันไม่ได้หลงกลคนง่ายเหมือนปะป๊าสักหน่อย”

“ฉันว่าป๊าเธอไม่ได้หลงกลหรือหลงเสน่ห์อะไรหรอก เขาก็แค่รักกันแล้วก็เชื่อใจกัน…”

“รักกัน? รักแบบไหนล่ะ รักที่ใจหรือว่ารักเพราะหวังสมบัติ!”

ตะวันชักปวดหัว ถึงกับถอนหายใจในอคติแรงกล้าของเห็ดหอมที่ไม่ยอมลดทิฐิลงเลย “ดูละครเยอะไปปะ พูดแบบนี้ก็เหมือนเธอดูถูกพ่อตัวเองว่าโง่ ดูคนไม่ออกถึงได้คว้าคุณดาวประกายมาแต่งงานด้วย”

“ก็อาจเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้” คิดดูแล้วกัน มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้าหาปะป๊า ทั้งคนในแวดวงธุรกิจ คนในวงการบันเทิง ลูกคุณหนูคุณนายพร้อมใจกันอยากเป็นแม่เลี้ยงเธอทั้งนั้นแต่ปะป๊าก็ไม่เคยสนใจใครเลย ทุ่มเทเวลาให้งานและเธอที่เป็นลูกสาวคนเดียวมาตลอด แต่พอมียายดาวไถเข้ามา เพียงเวลาไม่นานกลับทำให้ปะป๊าตกหลุมรักได้ยังไง แอบสงสัยเหมือนกันหรือยายนั่นจะเล่นของ..

“ฉันไม่เถียงกับเธอละ หัวดื้อหัวรั้นขนาดนี้เถียงไปด้วยก็เจ็บหัวเปล่าๆ”

“ชิ! ฉันก็ขี้เกียจพูดกับนายเหมือนกันนั่นแหละ” คิดว่าไอ้เด็กนี่คงเป็นคนเดียวที่เข้าข้างเธอ แต่ที่ไหนได้ ก็เป็นไปกับเขาด้วย

เห็ดหอมยกแก้วกระดกเอาๆ ราวกับลืมไปแล้วว่ากำลังดวลความคอแข็งกับตะวัน เธอดื่มเหล้าเหมือนน้ำเปล่าอย่างไม่กลัวว่าตัวเองจะชิ่งเมาไปเสียก่อน ตะวันที่เห็นดังนั้นก็แอบยิ้มด้วยความสะใจ ประเดี๋ยวเถอะยายนี่ต้องน็อคสลบไปก่อนเขาชัวร์

ทว่าผ่านไปหลายแก้ว หมดไปหลายขวด เห็ดหอมก็ยังคงนั่งจ้องทีวีจอยักษ์ตาแป๋ว ไม่ออกอาการแม้แต่นิดเดียว มีเพียงพวงแก้มขาวที่เปลี่ยนเป็นแดงแจ๋ราวลูกมะเขือเทศเท่านั้น หากแต่ร่างสูงนี่สิที่ชะล่าใจคิดว่ายังไงเห็ดหอมก็คงต้องเมาก่อนแน่ๆ เขาจึงซัดเหล้าเข้าคอไปซะเยอะจนตอนนี้เริ่มตาลาย หัวสมองหนักอึ้งขึ้นมาแทน

“แหนะๆ เมาแล้วใช่ไหม”

“ฮื่อออ..” เล็บสีชมพูออมเบรสะกิดแขนล่ำยิกๆ จนคนที่เพิ่งฟุบหัวพิงเบาะโซฟาสะดุ้งตื่น “ไม่..ไม่ได้เมา~” พยายามคุมน้ำเสียงให้ปกติ แต่มันก็ฟังดูอ้อแอ้เหลือเกิน

เห็ดหอมยกยิ้มกริ่มสะใจแล้วก็อดไม่ได้ หัวเราะคิกคักออกมา

“แพ้ก็แค่ยอมรับว่าแพ้ ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน กระดูกเรามันคนละเบอร์กันนะไอ้น้อง..” ตบไหล่เขาด้วยสีหน้าท่าทางเยาะเย้ย

ตะวันฝืนปรือตามอง พ่นลมหายใจหงุดหงิดออกมาก่อนจะจับมือเห็ดหอมที่ตบไหล่เขาออกไปซะ

“จะให้ฉันทำอะไร”

“ยอมรับว่าแพ้แล้วอะดิ”

“เออ!” ขายขี้หน้าชะมัด ดวลเหล้าแพ้ผู้หญิงตัวเล็กๆ เนี่ย คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเห็ดหอมจะคอแข็งมากถึงขนาดนี้ เขาไม่น่าชะล่าใจเลย

ใบหน้าสวยยกยิ้มกรุ้มกริ่ม เคลือบแฝงไปด้วยความร้ายกาจทำให้ดูไม่น่าไว้ใจ เขากลัวเธอจะสั่งให้ทำอะไรพิเรนท์ๆ นี่สิ

“ไม่ต้องกลัว ฉันไม่สั่งอะไรยากๆ หรอก”

“…” อึก! เหมือนอ่านใจได้เลยแฮะ

“ก็แค่…ฉันขอสั่งให้คนแพ้ถอดกางเกงออกเดี๋ยวนี้”

ห๊ะ!! คนตัวสูงได้ฟังคำพูดหญิงสาวก็แทบทำให้สร่างเมาเสียเดี๋ยวนั้น เขามองเห็ดหอมด้วยสีหน้าตกใจปนอึ้ง ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนจะสั่งให้ผู้ชายถอดกางเกงต่อหน้า เธอบ้าไปแล้ว!!