ตอนที่ 5/1 หมาเด็กโดนรุก

อีกหนึ่งวันทำงานปกติ เห็ดหอมมีอัดเทปถ่ายรายการทำอาหาร เป็นรายการที่มีผู้ชมเยอะพอสมควร พิธีกรของรายการนี้ก็สนิทสนมกับเธอด้วยอีกฝ่ายเป็นคนเฮฮาอารมณ์ดีและได้เจอกันตามงานอีเวนต์บ่อยๆ

“พี่เล็งมานานแล้วน้องเห็ด ผู้ชายหล่อๆ ล่ำๆ หุ่นแซ่บน่ากินคนนั้นใครอะค่ะ พี่เห็นนะว่าเขามากับหนู” เสียงแจ๋วแหววของพี่อลิซ สาวสองซึ่งเป็นพิธีกรของรายการเข้ามาถามเธอระหว่างกำลังพักเบรก

ผู้ชายที่พี่อลิซหมายถึงจะเป็นใครไปเสียอีก หากไม่ใช่ตะวัน…

“อ๋อ บอดีการ์ดหนูน่ะค่ะพี่”

“หืม? เดี๋ยวนี้มีบอดีการ์ดแล้วเหรอคะ”

“ก็ให้มาช่วยแบ่งเบาภาระเจ๊ปิงปองน่ะค่ะ” ใครจะไปบอกความจริงกันเล่าว่าหน้าที่ของไอ้บอดีการ์ดคนนี้คือตามมาคุมพฤติกรรมเธอต่างหาก

“แล้วบอดีการ์ดสุดหล่อของน้องเห็ดชื่ออะไรเหรอคะ” สายตาแพรวพราวเก็บความอยากไม่อยู่ของพี่อลิซกำลังจ้องมองไปยังตะวัน รายนั้นแค่ยืนหน้านิ่งๆ เหมือนหุ่นรูปปั้นแต่ออร่าความหล่อกระแทกตาคนในสตูดิโอเต็มๆ กลายเป็นจุดสนใจแย่งซีนเธอไปเสียได้

“ชื่อตะวันค่ะ”

“ตะวัน~ แหม ชื่อก็เพราะ หน้าก็หล่อ น้องเห็ดไปหาบอดีการ์ดงานดีแบบนี้มาจากไหนคะเนี่ย พี่ละอิจฉ๊าอิจฉา..” พี่อลิซมองตะวันจนหมอนั่นหันมาสบตาพอดีจึงส่งยิ้มเป็นมารยาทให้นิดหน่อย ทำเอาพี่แกเขินตัวบิดแทบจะม้วนเป็นเลขแปด

ยังเหลือเวลาอีกกว่าครึ่งชั่วโมงถึงจะเริ่มถ่ายรอบต่อไป เห็ดหอมขอตัวพี่อลิซและเจ๊ปิงปองออกมาจากสตูดิโอเพราะเธอนัดคนคนนึงเอาไว้ให้มาหาที่นี่ และป่านนี้อีกฝ่ายคงใกล้มาถึงแล้ว

“จะไปไหน”

“ไปไหนก็เรื่องของฉัน”

“แค่ตอบดีๆ มันจะตายไหม”

“ตาย”

“เออ งั้นก็ตายให้ดูหน่อย” เสียงเข้มเต็มไปด้วยความเหลืออดบ่งบอกว่าคนพูดหงุดหงิดมากแค่ไหน แต่เห็ดหอมก็ทำเพียงแค่เบ้ปากกลับ เธอเดินหน้าเชิดผ่านร่างสูงอย่างอวดดี

“แม่ง ไม่เดินสะดุดส้นสูงตกลงมาคอหักสักทีวะ” สบถเบาๆ กับตัวเองก่อนถอดถอนหายใจและพยายามสงบสติอารมณ์ รีบเดินตามหลังคนตัวเล็กแบบรักษาระยะห่าง

เขาก็ไม่อยากตามติดเธอทุกฝีก้าวขนาดนี้หรอกหากภาพความทรงจำเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เธอโดนกระชากกระเป๋ามันจะยังวนเวียนในหัวไม่หายไปไหน

รถขายไอศกรีมบีบแตรปี๊นๆ เมื่อขับเข้ามาจอดพักใต้ร่มต้นไม้ใหญ่หน้าสตูดิโอ แม่ค้าหน้าตาคุ้นเคยทำให้ตะวันจำได้ว่าคือคนเดียวกับที่ช่วยเห็ดหอมไว้เมื่อคราวโดนโจรกระชากกระเป๋า

“มาตรงเวลาดีจัง”

“สวัสดีค่ะพี่เห็ดหอม” เธอยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อมพร้อมส่งยิ้มกว้างจนใบหน้าพองกลมดูน่ารักน่าเอ็นดู “พี่อุตส่าห์นัดหนูทั้งที หนูก็ต้องมาให้ตรงเวลาสิคะ”

เมื่อครั้งก่อนที่ข้าวทิพย์ช่วยเห็ดหอมจากโจรกระชากกระเป๋า เห็ดหอมเลยช่วยเธอกลับด้วยการเหมาไอศกรีมและยังขอเบอร์โทร.ติดต่อไว้ด้วย ตอนที่ได้รับสายจากเห็ดหอมนั้นข้าวทิพย์ดีใจมาก และก็ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีกเมื่อดาราสาวเหมาไอศกรีมของเธอทั้งหมดเพื่อเลี้ยงทีมงานในสตูดิโอแห่งนี้

เห็ดหอมส่งข้อความบอกเจ๊ปิงปองให้เรียกทุกคนมากินไอศกรีม ไม่นานเหล่าทีมงานก็ทะยอยเดินออกมาจากด้านใน เสียงพูดคุยเฮฮาอารมณ์ดีขณะเข้าแถวรับไอศกรีมพร้อมสีหน้าค่าตาเบิกบานกันถ้วนหน้า

“อะ เอาไป” ไอศกรีมกะทิโรยถั่วราดนมข้นหวานเป็นทอปปิงด้านบนถูกยื่นให้ตรงหน้าตะวัน

“ฉันไม่กิน” ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“เอาไปเถอะน่า คนอื่นๆ เขาก็กินกันทั้งนั้น อย่าเรื่องมากได้ไหม”

“ก็ฉันไม่ชอบ”

“ไม่ชอบหรือไม่กล้ากินกันแน่ ฉันไม่วางยานายหรอก” นับวันก็ยิ่งทำตัวเหมือนพวกบอดีการ์ดในละครที่ระแวงแม้แต่ของกิน

“งั้นก็ดี ฉันกินเองก็ได้” เห็ดหอมยักคิ้วไม่ยี่หระ เธอค่อยๆ บรรจงยื่นลิ้นเลียไอศกรีมขณะสายตาจ้องมองตะวันโดยที่เขาเองก็มองเธออยู่เช่นกัน

“อร่อยจัง~” เสียงหวานเอ่ยบอก ตะวันรู้สึกว่าลมหายใจของเขาสะดุดลงเมื่อสายตาเอาแต่โฟกัสวิธีกินของเธอ เห็ดหอมงับไอศกรีมด้านบนเต็มปากเต็มคำ ดูดเลียอย่างเอร็ดอร่อย ลิ้นอมชมพูของเธอกำลังทำเขาเสียสมาธิ เกือบเผลอหลุดจินตนาการไปถึงเรื่องอื่น…

“กินให้มันดีๆ” ต่อให้ตอนนี้คนอื่นจะจับกลุ่มกันเป็นหย่อมๆ ต่างคนต่างกินและพูดคุยกันไม่ได้มีใครสนใจใครนัก แต่หากใครหันมาเห็นเห็ดหอมในตอนนี้มันคงดูไม่ดีเท่าไร

“กินไอติม ถ้าไม่ให้ดูดให้เลียจะให้กินยังไง” เธอพูดออกมาได้หน้าตาเฉย แต่เขาที่เป็นผู้ชายเมื่อได้ยินประโยคแบบนั้นมันก็อดคิดลึกไม่ได้จริงๆ

“ก็กินให้มันเรียบร้อยกว่านี้หน่อย เธอเป็นผู้หญิงนะ ทำท่าทางเหมือนไอ้นั่นอยู่ได้” ประโยคท้ายเสียงของตะวันแผ่วเบาลงก่อนจะเมินสายตาหนีหน้าคนตัวเล็ก ไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากของเธอที่โผล่ชัดขึ้นมา

“เหมือนไอ้นั่น? เหมือนอะไรเหรอ”

“อย่าให้ฉันต้องพูดดีกว่า เธอก็รู้ดีว่าฉันหมายถึงอะไร” ทำเป็นแอ๊บใสซื่อ หน้าตาบ๊องแบ๊วอินโนเซนส์ เขานี่อยากกลอกตามองบนให้หลายๆ รอบ

“ฮึ..ฉันก็แค่กินไอติมเอง ถ้านายคิดว่ามันดูเหมือนกำลังทำแบบนั้น อันนี้ก็ไม่รู้นะว่าใครหมกมุ่นกันแน่” ลิ้นเล็กๆ ปาดเลียไอศกรีมขาวละมุนเข้าปากอีกครั้งก่อนจะยิ้มยียวนแล้วเดินเข้าสตูดิโอ

เขายังไม่ทันสวนกลับเลยนะ ก็อยากมาทำท่าให้สื่อไปถึงเรื่องแบบนั้นทำไม ทั้งดูดทั้งเลียขนาดนั้น ใครๆ แม่งก็คิดเหมือนกันหมดนั่นแหละวะ กูไม่ได้หมกมุ่นโว้ย!

ตะวันไม่ได้ตามเห็ดหอมเข้าไปในสตูดิโอทันทีเพราะมีสายโทรศัพท์เรียกเข้าจากเพื่อนเสียก่อน อีกอย่างถึงตามเข้าไปก็เกะกะทีมงานคนอื่น เขาจึงตัดสินใจรอข้างนอกแทน ยังไงซะก็มีเจ๊ปิงปองอยู่ด้วยทั้งคนอยู่แล้ว

“พี่ตะวัน~” เสียงหวานใสของข้าวทิพย์ หญิงสาวที่เคยบอกว่าเธอเป็นรุ่นน้องของเขาเรียกชื่อดังขึ้น ทำให้ปั้นสิบที่อยู่ในสายรีบเอ่ยแซวทันที

(เสียงสาวที่ไหนเรียกมึงวะไอ้ตะวัน ไปเป็นบอดีการ์ดให้พี่เห็ดหอมมึงยังมีเวลาเหล่สาวอีกเหรอ)

“บ้านมึงสิ ก็แค่รุ่นน้องที่เคยรู้จักน่ะ” ตะวันตอบกลับไปเพื่อตัดบท

“อ้าว พี่คุยโทรศัพท์อยู่เหรอคะ ขอโทษทีค่ะ…ข้าวไม่ทันมอง” เธอยิ้มแหยเมื่อรู้ตัวเผลอเสียมารยาท ขยับยืนถอยห่างเว้นระยะให้ตะวัน

“ไม่เป็นไร พี่กำลังจะวางสายอยู่พอดี” ตะวันเก็บโทรศัพท์ให้เข้าที่ เขามองในมือของข้าวทิพย์ที่เธอถือไอศกรีมมาด้วย

“ข้าวให้ค่ะ”

“ขอบใจนะ” ตะวันยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะรับถ้วยไอศกรีมจากเธอเพื่อไม่ให้หญิงสาวเสียน้ำใจ แม้ว่าเขาจะไม่ชอบกินเลยก็ตาม

“อร่อยไหมคะ”

“อื้ม อร่อยดีนะ เราขายแบบนี้มานานแล้วเหรอ”

“ก็ตั้งแต่เรียนจบม.ปลายเลยค่ะ”

ทั้งคู่นั่งคุย ผลัดกันบอกเล่าเรื่องราวของอีกฝ่าย เสียงหัวเราะคิกคักของข้าวทิพย์ดังขึ้นอย่างสดใส เธอดีใจที่ได้มีโอกาสกลับมาเจอตะวันอีกครั้งและตอนนี้การเข้าถึงตัวเขาก็ไม่ได้ยากเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

สมัยเรียนพี่เขาฮ็อตจะตายไป สาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลัง เป็นขวัญใจเด็กผู้หญิงทั้งโรงเรียน