ตอนที่ 5/2 หมาเด็กโดนรุก

“อ้าว ตะวันมาอยู่นี่เอง เจ๊คิดว่าเราชิ่งกลับแล้วซะอีก” เจ๊ปิงปองเอ่ยทักมาแต่ไกล ด้านหลังที่เดินตามมาด้วยกันติดๆ คือดาราสาวหน้าหวานติดเหวี่ยง

‘ไหนบอกไม่ชอบกินไอติม แล้วในมือนั่นอะไร!’ เห็ดหอมข่มอาการหน้าบึ้งเอาไว้ขณะเดินเข้าไปหาตะวันที่นั่งใกล้ข้าวทิพย์อย่างสนิทสนม

“ขอโทษทีครับเจ๊ปิง ผมเห็นว่าเจ๊อยู่ข้างในแล้วก็เลยไม่รู้จะเข้าไปทำไมอีก กลัวเกะกะคนอื่นเขาทำงานน่ะครับ”

“รู้ตัวก็ดี” เห็ดหอมโพล่งออกมาก่อนจะกอดอกลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่ได้พูดอะไรออกไป

“ไม่เป็นไร แค่นี้เราก็ทำหน้าที่ได้ดีมากๆ แล้ว” เจ๊ปิงปองส่งยิ้มให้ชายหนุ่มพลางคิดในใจว่าดีเสียอีกที่ตะวันรออยู่ด้านนอก เพราะการที่ตะวันแค่เข้าไปยืนเฉยๆ ในสตูดิโอก็เรียกความสนใจจากเหล่าทีมงาน โดยเฉพาะพวกผู้หญิง แต่ละคนพากันมองเสียจนเก็บอาการไม่อยู่

“งั้นเรากลับกันเลยดีกว่า”

“เจ๊ไปรอที่รถก่อนนะคะ หนูขอคุยกับน้องเขาแป๊บเดียวเดี๋ยวจะรีบตามไป” เห็ดหอมบอกผู้จัดการคนสวย เจ๊ปิงปองพยักหน้ายิ้มแย้มเข้าใจ ก่อนจะเดินรี่ไปรอที่รถ

“พี่ขอบใจสำหรับวันนี้มากนะข้าวทิพย์ ไอติมอร่อยมากๆ”

“ขอบคุณมากนะคะพี่ ถ้าไม่ได้พี่ ป่านนี้หนูคงยังขายไม่หมด” ข้าวทิพย์ถึงกับยกมือไหว้อย่างซาบซึ้งน้ำใจดาราสาวไอดอลของเธอ

“พี่จะช่วยอุดหนุนเธอบ่อยๆ ถ้าวันไหนข้าวทิพย์ขายไม่หมดก็โทร.มาหาพี่ได้ พี่ช่วยเหมาเอง”

“โห..พี่ หนูเกรงใจ”

“ไม่เป็นไร ถือว่าช่วยๆ กัน” รอยยิ้มของเห็ดหอมเต็มไปด้วยความใจดีที่ส่งออกมาจากเนื้อแท้ด้านใน ตะวันที่ยืนมองนิ่งๆ ก็อดชื่นชมไม่ได้ ต่อให้เห็ดหอมจะนิสัยแย่มากแค่ไหนแต่เธอก็ยังมีน้ำใจกับคนอื่นเสมอ

กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ต่างคนต่างแยกย้ายห้องใครห้องมัน เห็ดหอมทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวแสนนุ่ม ในหัวกำลังขบคิดว่าจะเริ่มอ่อยตะวันยังไงต่อไปดี ถึงแม้ดูแล้วมันจะยากสักหน่อย แต่เชื่อเถอะร้อยทั้งร้อยผู้ชายที่ไหนจะต้านทานความสวยแซ่บของเธอได้

“รู้แล้ว!” เห็ดหอมดีดตัวลุกนั่ง รอยยิ้มกว้างแผ่ปกคลุมใบหน้าหวานในยิ่งดูเจ้าเล่ห์เมื่อแผนการต่อไปผุดโผล่ขึ้นมาในหัวสดๆ ร้อนๆ

ร่างเล็กเข้าครัว หยิบวัตถุดิบอุปกรณ์เตรียมทำขนม แม้เธอจะทำขนมไม่เก่งเท่าจริงใจแต่ก็เคยเป็นลูกมือช่วยเพื่อนอยู่หลายครั้ง พอจำสูตรได้เลยก็เอาปรับมาทำทานเองบ้างในบางวันที่ครึ้มอกครึ้มใจอยากเป็นสาวเบเกอรี่ ถ่ายรูปชิคๆ ชิวๆ อัปลงสตอรี่ไอจีให้แฟนคลับเข้ามาดู

แต่วันนี้เห็ดหอมไม่ได้จะทำขนมอวดลงโซเชียล เธอต้องการทำขนมแล้วเอาไปเสิร์ฟผู้ชายห้องตรงข้ามแบบถึงที่ต่างหาก ไม่นานนักหลังจากที่พยายามสุดความสามารถ บราวนี่ชาเขียวหน้าฟิล์มโรยอัลมอนด์หน้าตาดูดีที่เพิ่งยกออกจากเตา ควันร้อนๆ ลอยปะทะหน้า พาเอากลิ่นหอมกรุ่นติดมาด้วยทำเจ้าของขนมยิ้มแย้มเบิกบานอย่างดีใจ

ขนมของเธอหน้าตาน่ากินขนาดนี้ ดูซิว่าตะวันจะปฏิเสธลงอีกหรือเปล่า ก่อนลงมือทำขนมเห็ดหอมถึงกับกัดฟันยอมทักถามจริงใจว่าน้องชายของเธอชอบกินขนมอะไร พอรู้ว่าเป็นบราวนี่ชาเขียวที่ตนนั้นทำได้และคิดว่าไม่ยากก็รีบลงมือทันที และผลลัพธ์ดันออกมาดีมากด้วย

ขณะรอให้ขนมเย็นลง เห็ดหอมเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ความร้ายกาจของเจ้าตัวคือเลือกใส่เสื้อผ้าที่ดูก็รู้ว่าจงใจโชว์ทั้งบนและล่างมากแค่ไหน

ชุดลูกไม้ซีทรูบางๆ แทบจะปิดหน้าอกกลมโตสองเต้าไม่มิด เชือกที่ผูกคาดหน้าอกอยู่นั้น หากกระตุกแค่ทีเดียวก็อาจหลุดออกได้ง่ายๆ แถมชุดนี้มันยังสั้นมากอีกด้วย สั้นจนแค่ก้มนิดเดียวก็เห็นแพนตี้สีดำแนบเนื้อเลยก็ว่าได้

หมุนซ้ายขวาสำรวจดูตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ ฉีกยิ้มพอใจในความเพอร์เฟกต์ของรูปร่างตัวเอง

“ยั่วไม่สำเร็จก็ให้มันรู้ไป” ความมั่นใจเกินร้อย พร้อมที่จะยั่วหนักๆ เอาให้ไอ้เด็กปากแข็งปากดีอย่างตะวันต้องน้ำลายหยดแหมะเลยคอยดู

ติ๊งงง! ติ๊งงง!

เสียงกดกริ่งประตูหน้าห้องดังขึ้นทำให้คนที่นั่งดูรูปร้านสักที่ส่งมาจากคิเรย์เป็นอันต้องหยุดชะงัก

“อะไรอีกวะ!” อดหัวเสียไม่ได้จริงๆ ใจคอแม่นั่นกะจะไม่ให้เขาพักบ้างหรือไง ไม่รู้มาเป็นบอดีการ์ดหรือคนรับใช้กันแน่

ตะวันไม่เสียเวลามองหน้าจอประตูเพราะรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร แค่เปิดออกไปเขาก็เจอเข้ากับเธอจริงๆ

แต่ว่า…ทำไมต้องเป็นสภาพนี้

“ฉันเพิ่งอบบราวนี่เสร็จอะ ช่วยชิมหน่อยดิ”

เธอพาตัวเองเข้ามาอยู่ในห้องชายหนุ่มก่อนจะได้รับอนุญาตเสียอีก ตะวันส่ายหน้าแรงๆ เลิกอึ้งเรื่องชุดของเห็ดหอมก่อนจะรีบปั้นหน้ายักษ์อย่างเอาเรื่อง

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา!”

“ฉันอนุญาตตัวเอง” คำตอบน่าหมั่นไส้สมกับเป็นแม่นี่ดี “แค่อยากให้นายช่วยชิมขนมหน่อย”

“ไม่ชิม ไม่อยากกิน” ตะวันตัดบทอย่างไร้เยื่อใย

“ชิมหน่อย ตั้งใจทำเลยนะเนี่ย”

“พูดไม่รู้เรื่องเหรอ ก็ฉันบอกไม่อยากกินไง” ปฏิเสธเสียงแข็ง บอกตามตรงเขาไม่ไว้ใจเห็ดหอมเลยสักนิดเดียว

“นี่ฉันพยายามญาติดีกับนายแล้วนะ อุตส่าห์ไม่หนีเที่ยวทำตัวดีๆ ไม่อยากให้ทุกคนต้องเครียดเพราะฉัน แต่ดูนายทำกับฉันสิ ใจร้ายชะมัด” ใบหน้าสวยแสดงอาการเง้างอนออกมาต่อหน้าเขาเป็นครั้งแรก

ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า ดวงตากลมสวยคู่นั้นกำลังออดอ้อนเขาอยู่ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะตาแข็ง หน้าบึ้งเหมือนคนอึไม่ออกมาสามวันเจ็ดวันไปแล้ว

ยิ่งตอนเธอขยับเข้ามาใกล้จนสายตาของเขามันหลุดโฟกัสจากใบหน้าสวยหวาน เผลอไล่มองลงต่ำตั้งแต่ลำคอระหง เนินอกขาวผ่องที่ล้นทะลักขึ้นมาจากชุด ผ้าลูกไม้มันบางเสียจนเห็นทรวดทรงองค์เอวของเห็ดหอมชัดถนัดเต็มสองตา

“กินหน่อยน้า นะๆ~” โดนเรียกสติคืนมาเพราะเสียงหวานๆ และกลิ่นหอมๆ ทว่ามันไม่ใช่กลิ่นบราวนี่ที่เตะจมูกเขา แต่กลับเป็นกลิ่นน้ำหอมจากคนตัวเล็กต่างหาก

“เออๆ กินก็ได้ เอาวางไว้สิ เดี๋ยวกินเอง” ตะวันทำทีใช้น้ำเสียงรำคาญพูดบอกเห็ดหอมให้มันจบๆ พร้อมกับเสมองไปทางอื่น เขากลัวใจตัวเองเมื่อต้องอยู่กับเธอนานๆ เพราะตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าเธอมาไม้ไหน

“ไม่เอา นายต้องกินตอนนี้เลย ฉันกลัวลับหลังฉันแล้วนายจะเอาไปเททิ้ง” ในสายตาเธอ เขาดูใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

ยังไม่ทันเอ่ยอะไร คนตัวเล็กก็คว้ามือเขาไปจับและออกแรงดึงให้เดินตามไปด้วยกัน เขาตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ร่างกายดันให้ความสมยอมไม่ปฏิเสธเธอด้วย รับรู้แค่ว่ามือเล็กๆ นี้นิ่มมาก อีกทั้งกลิ่นหอมที่แผ่ออกมาจากตัวเธอก็ทำเขาเผลอสูดดมอย่างลืมตัว

“นั่งสิ” เธอออกคำสั่งโดยที่เขาทำตามเหมือนคนละเมอ พอรู้ตัวว่ากำลังโดนชักจูงเหมือนหมาที่มีเชือกผูกรอบคอก็กระแอมไอกลบเกลื่อนตัวเอง

“เอาบราวนี่ของเธอมาสิ” รีบกิน ยายนี่จะได้รีบออกไปสักที

แต่หากคิดว่ามันจบแค่นี้ เขาคงต้องคิดใหม่จริงๆ เห็ดหอมทำให้เขาแทบหยุดหายใจและถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเธอดันหย่อนตัววางสะโพกบนหน้าตักเขาแทน

“กินเองคงไม่อร่อยเท่ากับฉันป้อนหรอก” รอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษแสนอันตรายกำลังทำเขาตกหลุมพรางและดึงสติตัวเองกลับมาไม่ได้

ให้ตายสิ! เขาควรจะผลักเธอออกไปซะ เอาแบบให้กระเด็นล้มหัวคะมำ ไม่ใช่นั่งตัวแข็งอยู่แบบนี้

สติไอ้ตะวัน! เรียกสติกลับมาด่วน!