ตอนที่ 6/2 หมาเด็กรุกกลับ

“เออ! ไม่เอาก็ไม่เอา อุตส่าห์เสนอให้ถึงที่ยังเล่นตัว คิดว่าตัวเองเป็นใครยะ!” เห็ดหอมฟาดฝีปากกลับไป ตะวันเป็นคนโง่มากที่มองข้ามของอร่อยแบบเธอ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นป่านนี้ไม่ต้องอ่อยก็พร้อมพุ่งใส่เธอแล้ว

“ก็คงเป็นผู้ชายที่กล้าปฏิเสธเธอคนแรก คิดว่าสวยแล้วจะอ่อยผู้ชายได้ทุกคนเหรอ งั้นวันนี้ก็รู้ไว้นะ ฉันนี่แหละเป็นหนึ่งในผู้ชายที่เอาเธอไม่ลง รีบออกไปจากห้องฉันซะ อย่าต้องให้ฉันรายงานเรื่องนี้กับเฮียคิเรย์”

ไอ้เด็กบ้ามันด่าว่าเธอเป็นชุด เห็ดหอมโมโหยกมือทำท่าจะพุ่งเข้าไปทุบตีแต่ต้องมาชะงักเพราะประโยคสุดท้าย ถ้าตะวันฟ้องอาคิเรย์แล้วอารู้เรื่องนี้ อาก็ต้องเปลี่ยนบอดีการ์ดคนใหม่แน่ๆ

แล้วหากบอดีการ์ดคนใหม่เป็นคนหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่เกินมาตรฐานผู้ชายในสเปกของเธอล่ะ แบบนั้นเธอจะอ่อยลงได้ยังไง มันก็ต้องตะวันนี่แหละ นอกจากไอ้เด็กนี่จะหล่อดีแล้ว หุ่นก็ยังแซ่บน่ากินอีกด้วย

จะลงทุนเจ็บกีทั้งทีก็ขอคนที่มันดีๆ เอาให้คุ้มหน่อยสิวะ!

“เออ! ฉันไปก็ได้ ชิ!” เห็ดหอมยอมรามือแต่โดยดี ยังไงซะมันก็ไม่ใช่ครั้งเดียวที่เธอจะอ่อยตะวัน รอบนี้ไม่สำเร็จแต่รอบหน้าเธอจะไม่พลาดอีก สักวันเถอะเธอจะต้องเผด็จศึกเขาให้จงได้

หลายวันต่อมาสถานการณ์ยังไม่เป็นใจให้เห็ดหอมเดินหน้าแผนใหม่ ด้วยงานที่ชุมเสียยิ่งกว่ายุงในป่าอเมซอน เธอต้องเดินทางไปอัดรายการบ้าง งานอีเวนต์บ้าง ทำงานหัวหมุนเหมือนคนมีหนี้ร้อยล้านจนแทบหาเวลาว่างไม่ได้

และเพราะยุ่งอยู่กับงานจึงเพิ่งรู้ว่าปะป๊าของเธอร่อนการ์ดงานแต่งให้ใครต่อใครไปแล้ว มันรวดเร็วด่วนจี๋จนเธอไม่มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจ กว่าจะรู้ว่าคัดค้านอะไรไม่ได้ คุณดาวประกายก็เตรียมพร้อมเป็นแม่ใหม่เธออย่างเต็มตัวเสียแล้ว

“แน่ใจนะว่าไม่ให้เจ๊ไปด้วย” เจ๊ปิงปองถามย้ำ หลังจากอัดรายการเพลงเสร็จ เห็ดหอมต้องเดินทางไปทานข้าวกับปะป๊าและว่าที่แม่เลี้ยง ใจนั้นอยากปฏิเสธแต่ทนการรบเร้าของคนเป็นพ่อไม่ไหว ปะป๊าอยากให้เธอสนิทกับคุณดาวประกายเข้าไว้ทั้งที่รู้ว่าเธอไม่ได้อยากสนิทชิดเชื้อกับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไรค่ะเจ๊ เจ๊เหนื่อยมาทั้งวันแล้วกลับไปพักดีกว่าค่ะ หนูไปเองได้” เห็ดหอมพูดด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยอย่างคนใจลอย ผู้จัดการสาวเห็นใจแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง เรื่องในครอบครัวไม่อยากเข้าไปยุ่งสักเท่าไร

เจ๊ปิงปองฝากตะวันให้คอยดูแลเห็ดหอมให้ดี เมื่อแยกกันออกมาแล้ว คนตัวเล็กนั่งเงียบมาตลอดทางราวกับลืมพกปากมาด้วย ความคิดที่กำลังทับถมเธออย่างหนักอึ้งทำเอาเซื่องซึมไม่ร่าเริงอย่างเช่นทุกครั้ง

ร้านอาหารประจำที่ครอบครัวเธอมาทานด้วยกันตั้งแต่หม่ามี๊ยังอยู่ จนตอนนี้ไม่มีหม่ามี๊แล้วแต่กลับมีผู้หญิงคนอื่นมาแทนที่ แค่คิดมันก็น้อยใจอย่างบอกไม่ถูก

“ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ เข้ามาสิ”

“ไม่ดีกว่า ฉันรอข้างนอกนี่แหละ” ตะวันบอกไปแบบนั้นเพราะเขาเป็นแค่คนนอก ปล่อยให้คนในครอบครัวอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันจะดีกว่า

“มาด้วยกัน!” คิดว่าปฏิเสธได้ก็ไม่ เห็ดหอมกระชากท่อนแขนล่ำและออกแรงดึงเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัวด้วยกัน ทันทีที่สายตาทรงอำนาจของท่านหิรัญมองมา ตะวันรีบแกะมือเห็ดหอมออกจากแขนของตนแต่เธอก็ทำยิ่งกว่านั้นด้วยการคล้องแขนเขาเสียแน่นหนึบประหนึ่งคนเป็นแฟนกัน

พ่อเธอมองแรงขนาดนั้น กูจะหัวขาดไหมเนี่ย!

“ทำไมไม่รอข้างนอก” คำถามนี้ยิงตรงหาตะวันแต่คนเป็นลูกสาวชิงตอบแทน

“จะให้ตะวันรอข้างนอกทำไมคะ ที่นั่งด้านในออกจะเหลือเฟือ ให้ตะวันร่วมโต๊ะด้วยคนจะเป็นไรไป” จากนั้นก็หันมาพูดกับเจ้าตัว “นั่งสิ”

ท่านหิรัญหมดคำพูดจะทัดทานลูกสาวได้ แต่สายตาที่เขม่นมองเด็กหนุ่มก็ยังแฝงไปด้วยความไม่พอใจเหมือนเดิม

“น้องเห็ดเห็นการ์ดแต่งงานของป๊ากับคุณดาวแล้วใช่ไหมลูก หนูว่าเป็นยังไงบ้าง สวยมั้ย” ระหว่างรออาหารท่านหิรัญก็ชวนลูกสาวพูดคุยไม่ให้บรรยากาศมันพาเครียดไปมากกว่านี้

เห็ดหอมมองปะป๊าแล้วก็มองใบหน้าแสนหวานของคุณแม่เลี้ยงที่กำลังยิ้มแย้มให้เธออย่างพยายามจะผูกมิตร แต่เธอก็ปั้นหน้าเรียบตึงใส่

“เชยค่ะ สีก็จืดชืด ไม่เห็นจะสวย”

“เอ่อ..” ท่านหิรัญถึงกับไปไม่เป็นเมื่อโดนลูกสาวช็อตฟีล หันมองว่าที่ภรรยาก็เห็นสีหน้าที่เจื่อนลงของเธอ แน่ล่ะ…ดาวประกายเป็นคนออกแบบการ์ดด้วยตัวเองนี่นา

“แล้วชุดแต่งงานล่ะลูก ป๊าเลือกเองเลยนะ”

“ก็ไม่สวยอยู่ดีค่ะ แก่มาก” ช็อตกันขนาดนี้ท่านหิรัญได้แต่ยิ้มแห้ง สูดลมหายใจลึกพร้อมหุบปากให้สนิท การที่จะทำให้เห็ดหอมหันมาญาติดีกับดาวประกายนั้นเป็นไปได้ยากจริงๆ แต่จะให้เขาเลือกใครคนใดคนหนึ่งก็ไม่ได้ เขารักลูกสาวมากและก็รักดาวประกายมากเช่นกัน

อาหารมื้อนั้นเห็ดหอมทานได้น้อยแม้ปะป๊าจะสั่งของโปรดเธอมาทั้งนั้นก็ตาม กลายเป็นคนเบื่ออาหารเฉพาะกิจขึ้นมา ส่วนตะวันก็นั่งทานเงียบๆ พยายามทำเหมือนไม่มีตัวตนให้มากที่สุด

ความอึดอัดเกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไปได้สักที เมื่อทานอาหารเสร็จปะป๊ามีเรื่องอยากคุยต่อเกี่ยวกับงานเลี้ยงสละโสดของคุณแม่เลี้ยง พยายามอย่างยิ่งที่จะให้เห็ดหอมมีส่วนร่วมแต่เธอก็ปฏิเสธทุกอย่าง

“งานใครก็เลือกเองสิคะจะมาถามหนูทำไม”

“น้องเห็ด เอาอีกแล้วนะ เป็นแบบนี้อีกแล้ว..” มันอดโมโหขึ้นมาไม่ได้กับความดื้อรั้นเอาแต่ใจของลูกสาวคนนี้

“คุณคะ ใจเย็นๆ คุยกับน้องเห็ดดีๆ สิคะ”

“คุณก็เห็นว่าผมพยายามคุยดีที่สุดแล้วคุณดาว แต่น้องเห็ดไม่เอาอะไรเลย ปิดกั้นทุกอย่างแล้วแบบนี้เราจะเป็นครอบครัวเดียวกันได้ยังไง” ท่านหิรัญกดสายตาคมปลาบมองลูกสาวอย่างนึกโทษ แต่มีหรือที่เห็ดหอมจะสลด

“แล้วใครอยากจะเป็นครอบครัวเดียวกันกับผู้หญิงคนนี้คะ ป๊าถามหนูสักคำหรือยังว่าอยากมีแม่ใหม่หรือเปล่า”

“น้องเห็ด!” ใบหน้าดุดันพลันเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด ร้อนถึงดาวประกายต้องช่วยห้ามปรามไม่ให้สองพ่อลูกทะเลาะกัน

“น้าว่าน้องเห็ดกลับไปก่อนดีมั้ย…”

”ไม่ต้องมาไล่ฉันกลับแน่!” เห็ดหอมเอ่ยสวนในทันที

“เธอคิดว่าฉันอยากมานั่งกินข้าวทำเหมือนเป็นครอบครัวสุขสันต์ให้เธอกับปะป๊าพอใจมากนักรึไง! ฉันก็แค่อยากมาดูความหน้าด้านของเธอเท่านั้นแหละ!”

“เห็ดหอมพูดอะไรออกมา ขอโทษคุณดาวเดี๋ยวนี้นะ!”

“ไม่! ป๊าเลิกสั่งหนูให้เคารพผู้หญิงคนนี้สักทีเถอะ ยิ่งทำหนูก็ยิ่งไม่อยากเคารพเธอ” เห็ดหอมสะบัดใบหน้าฉุนโกรธไปที่ตัวต้นเหตุ

“จำเอาไว้นะ เธอแต่งงานเข้ามาเป็นเมียใหม่พ่อฉันก็จริงแต่อย่าได้หวังว่าฉันจะยอมรับเธอเป็นแม่ อย่าริอาจมาใช้อำนาจกับฉันเด็ดขาด จำใส่สมองไว้ซะ!”

ดวงตาแข็งกร้าวสาดอารมณ์เดือดจัดใส่ผู้หญิงตรงข้ามจนดาวประกายหน้าซีดเผือด รู้อยู่แล้วว่าลูกเลี้ยงไม่ชอบเธอแต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นรังเกียจเดียดฉันท์มากถึงเพียงนี้

เห็ดหอมไม่รอให้ปะป๊าองค์ลงและบังคับเธอให้ขอโทษยายแม่เลี้ยง หญิงสาวคว้ากระเป๋าและไม่ลืมฉุดแขนตะวันให้ลุกออกมาด้วยกัน ได้ยินเสียงเรียกของปะป๊าที่เต็มไปด้วยความโมโหกับเสียงปลอบอกปลอบใจให้เย็นลงของยายดาวประกาย

ชิ! เชิญเอาหน้าซะให้พอ

“ปากแซ่บจริงนะเธอ” ตะวันเอ่ยออกมาในที่สุดเมื่อเข้ามาอยู่ในรถเป็นที่เรียบร้อย “พูดไปแบบนั้นไม่กลัวพ่อเธอโมโหแล้วจะตัดออกจากกองมรดกบ้างรึไง”

“ก็ลองดูสิถ้าไม่กลัวฉันอาละวาด”

“ฮึ โหดจริงว่ะ” น้ำเสียงที่ไม่ได้ประชดแต่ค่อนไปทางชื่นชมหน่อยๆ ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าแต่เห็ดหอมกลับรู้สึกว่าตะวันไม่ได้ตัดสินเธอแบบคนอื่นๆ

“ฉันอยากดื่ม พาไปหน่อย”

สายตาคมเข้มเหล่มองอย่างชั่งใจ “จะดีเหรอ” เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำตามคำสั่งเธอดีหรือเปล่า แต่มันก็เห็นใจกับเรื่องที่เธอเจอเมื่อสักครู่

อาจจะเพราะครั้งหนึ่งเคยคิดว่าตัวเองโดนพี่สาวแย่งความรักไปจากยายก็เลยเข้าใจหัวอกของเห็ดหอมในตอนนี้ว่ารู้สึกยังไง

“ดีสิ นายอยู่ด้วยทั้งคนก็คอยดูแลฉันด้วยแล้วกัน”

“อืมมม~ ฉันว่าซื้อกลับไปกินที่ห้องดีกว่า เดี๋ยวฉันกินเป็นเพื่อน” เพื่อความปลอดภัยต่อเรื่องความเป็นส่วนตัว

“อือ เอางั้นก็ได้ ขอบใจนะ” เธอยอมว่าง่ายไม่มีการโต้เถียงให้เสียเวลา ตอนนี้รู้ตัวแค่ว่าอยากดื่ม จะดื่มที่ไหนก็ได้ขอให้เมาเอาให้หนัก จะได้ลืมเรื่องบ้าๆ น่าปวดหัวนี่ไปสักที