บทที่ 5 [1/2]

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอน ดวงตาคู่สวยของเซเรน่าค่อย ๆ ลืมขึ้นปรับรับแสงก่อนจะผ่อนลมหายใจเบา ๆ เธอลุกขึ้นจากเตียงโดยไม่เร่งรีบเหมือนเช้าที่ผ่าน ๆ มา เส้นผมยาวดำขลับถูกรวบเก็บขึ้นเป็นมวยต่ำ เธอเลือกใส่เสื้อเชิ้ตสีทึบกับกางเกงผ้าธรรมดา แทนชุดหรูหราที่เซเรน่าคนเก่าเคยสวมแม้กระทั่งอยู่ในบ้าน

เพราะวันนี้เธอจะเริ่มงานอดิเรกของเธอ นั่นคือปลูกดอกไม้ในสวนของคฤหาสน์ แน่นอนว่าเซเรน่าขออนุญาตจากภาคินแล้ว แม้ว่าตอนแรกเขาจะดูไม่พอใจ ทว่าสุดท้ายก็ยอมก่อนจะกล่าวว่า

‘จะทำอะไรก็เรื่องของเธอ แต่อย่าสร้างความวุ่นวายให้ฉันปวดหัว’

แน่นอนว่าเซเรน่าเก็บความไม่พอใจไว้ใต้รอยยิ้ม เธอเองก็ไม่อยากไปวุ่นวายกับเขาสักหน่อย รอให้เวลานั้นมาถึงจะเป็นเธอเองที่เป็นฝ่ายขอหย่าเขา และสั่งสอนให้หลาบจำไปเลย แต่ตอนนี้ต้องรอเวลาเสียก่อน วันที่กอหญ้า หรือนางเอกของเรื่องปรากฏตัว

เมื่อเซเรน่าก้าวลงบันได เสียงซุบซิบเบา ๆ ของเหล่าสาวใช้ก็ดังขึ้นแทบจะทันที

“นั่นคุณเซเรน่าเหรอ?”

“ดูสิ ใส่เสื้อผ้าแบบนั้น...แปลกตาจังเลยนะ”

“หรือว่าเธอจะเสียสติไปแล้วหลังจากทะเลาะกับคุณภาคิน?”

“ฉันว่าใช่! เมื่อก่อนเธอต้องแต่งเต็มทุกวัน ตอนนี้ดูสิ เหมือนสาวบ้านสวน” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังตามมา

เซเรน่าไม่ได้สนใจ เธอเพียงเดินผ่านพวกเธอไปอย่างนิ่งเฉย ทว่าดวงตาคู่สวยเย็นเยียบทำเอาพวกแม่บ้านที่กำลังซุบซิบถึงกับก้มหน้าหลบอย่างเก้อเขิน

ก่อนที่เซเรน่าจะเดินตรงไปยังสวนด้านหลังคฤหาสน์ กลิ่นหอมของดินเปียกและกลิ่นดอกกุหลาบที่ปลูกเรียงรายลอยอวลอยู่ริมทางเดินอิฐสีเทา เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่เสียงของใครบางคนจะดังขึ้น

“อ้าว...คุณเซเรน่า มาทำอะไรที่นี่ครับ?”

เจ้าของเสียงทุ้มนามต้น เป็นคนสวนประจำคฤหาสน์แห่งนี้ เขาเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบปลาย ๆ ที่มีรูปร่างกำยำและสูงโปร่งตามที่บรรยายไว้ในต้นฉบับ เซเรน่ายิ้มบาง ๆ ตอบเขา ทว่ารอยยิ้มของเธอทำเอาเขานิ่งชะงักอย่างประหลาดใจ โดยปกติหญิงสาวเบื้องหน้าไม่เคยเยียบมาที่นี่ ทั้งยังมักจะส่งแววตาดูถูกมาให้เขา ไม่ใช่รอยยิ้มเช่นในตอนนี้

“มาดูดอกไม้น่ะ แล้วก็...อยากลองปลูกเองบ้าง”

“ปลูกเองเหรอครับ ปกติคุณผู้หญิงไม่ชอบให้มือเปื้อนดินนี่ครับ” ต้นหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เชื่อหู

“วันนี้ฉันอยากลองดู ช่วยสอนฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

เซเรน่าก้มลงข้างแปลงดอกไม้ ปลายนิ้วเรียวสวยแตะดินเย็นชื้นอย่างไม่นึกรังเกียจ ต้นมองภาพเบื้องหน้าราวกับไม่เชื่อสายตา แถมหญิงสาวยังมีท่าทีสุภาพผิดแปลกไปราวกับผีเข้าก็ไม่ปาน ทว่าคงไม่พ้นอยากประชดคุณภาคินอีกเช่นเคย ในเมื่อเธอเป็นเจ้านายมีหรือที่เขาจะปฏิเสธได้

“แน่นอนครับ แต่ต้องเตรียมใจไว้หน่อย มือคุณผู้หญิงอาจจะเลอะนะครับ”

“ก็เลอะสิคะ ดอกไม้สวยได้เพราะดินเปื้อนนี่นา”

เมื่อได้ยินคำตอบของเซเรน่าทำให้ต้นหัวเราะออกมา ต่างจากทุกคนในบ้านที่มักเกร็งเวลาอยู่กับเธอ ละเมื่อเวลาผ่านไปชายหนุ่มก็รู้ว่าคุณเซเรน่าคนนี้ทั้งน่ารัก และเข้ากันได้ง่ายจริง ๆ จนเสียงหัวเราะของทั้งคู่ลอยคลอไปกับเสียงลม พาเอากลิ่นดอกไม้หอมจาง ๆ ไปทั่วสวน

โดยไม่รู้ว่าบนระเบียงชั้นสองของคฤหาสน์ ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแขนพับกำลังยืนกอดอกมองลงมา ดวงตาคมเรียบนิ่งแต่กลับมีแววบางอย่างซ่อนอยู่ลึก ๆ ภาคินไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่สายตากลับหยุดอยู่ตรงร่างบางที่กำลังก้มปลูกต้นไม้ข้างคนสวนอยู่นานผิดปกติ

เธอยิ้ม...

ยิ้มอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเช่นปัจจุบัน หรือรอยยิ้มจอมปลอมเวลาออดอ้อนหรือเรียกร้องความสนใจเมื่อก่อน แต่เป็นรอยยิ้มจริงแท้ เรียบง่ายและสดใสราวกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตตามใจตัวเอง มันทำให้เขาเขากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว

“คุณภาคิน ให้ผมเตรียมรถไปประชุมเลยไหมครับ?” เสียงของเลขาเดินเข้ามา

“ไม่ต้อง” เขาตอบสั้น ๆ สายตายังจับอยู่ที่ร่างบาง

“ครับ?”

“ฉันจะขับไปเอง”

พูดจบเขาก็หันหลังกลับ เสียงประตูระเบียงปิดลงเบา ๆ แต่แววตาเย็นชาของเขากลับไม่สามารถปิดบังความขุ่นมัวในใจได้เลย

เธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่? พยายามจะเรียกร้องความสนใจจากฉันด้วยวิธีใหม่หรือยังไง