Semua Bab เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: Bab 31 - Bab 40

เสียงเครื่องสายบรรเลงก้องทั่วโถงจัดเลี้ยงของโรงแรมระดับห้าดาว โคมไฟคริสตัลระยิบระยับเหนือศีรษะแขกผู้ทรงเกียรติ ราวกับดวงดาวนับพันที่ส่องประกายในยามค่ำคืน เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงแก้วไวน์กระทบกันเป็นจังหวะเบา ๆ เติมเต็มบรรยากาศแห่งความยินดีในงานวันเกิดของเซเรน่าหญิงสาวในชุดราตรีเรียบหรู ก้าวลงจากบันไดโค้งกลางงานเลี้ยง ใบหน้างดงามราวกับผลงานชิ้นเอกของพระเจ้า สะดุดทุกสายตาในห้องให้จับจ้องมาเธอคล้ายถูกมนต์สะกดเธอคือลูกสาวคนเดียวของ วศิน อัครเดชา มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์ และวันนี้คือวันสำคัญที่เขาบินกลับจากต่างประเทศ เพียงเพื่อมาร่วมฉลองวันเกิดลูกสาวคนโปรดด้วยตัวเองเสียงปรบมือดังขึ้นกึกก้องทั่วห้อง เซเรน่ายิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ ตอนนี้เธอไม่ใช่หญิงสาวที่รักการเป็นจุดสนใจ แต่คืนนี้เธอจำเป็นต้องยืนอยู่ตรงกลางเวทีนั้น ในฐานะวันเกิดและภรรยาของภาคิน ที่ต้องรักษาหน้าตาของครอบครัวเอาไว้“เซเรน่าลูกรักของพ่อ พ่อภูมิใจในตัวหนูจริง ๆ ”เสียงอบอุ่นของวศินเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวเข้ามากอดลูกสาวแน่น ดวงตาของชายสูงวัยเต็มไปด้วยความเอ็นดู“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ ที่กลับมาทันงานวันเกิดของ

หลังจากเหตุการณ์แสนอื้อฉาวในวันเกิดของเซเรน่า ภูวเดชจึงกลับไปยังคฤหาสน์อภิวัฒน์ด้วยความอับอาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึมครึมจนเหล่าสาวใช้แทบไม่กล้าหายใจ ก่อนที่เสียงตบโต๊ะดังก้องสะท้อนทั่วห้องทำงานใหญ่ของภูวเดชจะทำลายความเงียบเอกสารบนโต๊ะสั่นสะเทือนตามแรงอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของ เสียงสะอื้นจากสาวใช้ที่ยืนอยู่มุมห้องดังแผ่ว ๆ ก่อนเธอจะรีบก้มหน้า กลั้นหายใจอย่างกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำให้ไฟโทสะของเจ้านายลุกลามมาถึงแสงไฟสีขาวนวลจากโคมเหนือหัวสะท้อนใบหน้าขึงขังของชายสูงวัย ดวงตาของเขากำลังวาวโรจน์ราวเปลวไฟลุกโหมในพายุ โดยที่กำลังจับจ้องภาคินที่กำลังยืนก้มหน้าตัวแข็งทื่อ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปื้อนเลือดแห้งกรังจากมุมปาก“แก...” เสียงทุ้มต่ำของภูวเดชเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน “แกทำให้ฉันขายหน้า! แกทำให้ตระกูลอภิวัฒน์กุลของฉันต้องกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวไปทั่ววงสังคม!”“…” ภาคินนิ่งเงียบ“แกทำให้ฉันไม่กล้าเงยหน้ามองหน้าใครได้อีกต่อไป ภาคิน!” มือใหญ่ทุบโต๊ะอีกครั้งอย่างสุดกลั้น“…” ภาคินยังคงนิ่ง ก้มหน้าลงต่ำจนเงาของผมบดบังดวงตา เขาไม่กล้าเงยหน้ามองพ่อของตัวเอง“คิดว่าการที่เอาแต่นิ่งเงียบจะช่วยให้แก

สายลมอ่อนพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างบานกว้าง ของเพนท์เฮ้าส์หรูย่านกลางเมืองแห่งหนึ่ง เสียงม่านสีขาวพลิ้วไหวเบา ๆ กลางแสงแดดยามเช้า ที่สาดกระทบหญิงสาวในชุดเชิ้ตสีขาวตัวบาง เดินเท้าเปล่าช้า ๆ ขณะถือแก้วกาแฟหอมกรุ่นไว้ในมือ ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้ม พลางทอดสายตามองวิวตึกสูงที่ทอดตัวสุดสายตา“อิสรที่ฉันโหยหา...” เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางสูดอากาศยามเช้าเข้าปอดวันนี้เป็นวันแรกหลังจากที่เธอหย่ากับภาคินอย่างเป็นทางการ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วราวกับฝันที่ถูกปลุกให้ตื่น เธอออกจากคฤหาสน์ในคืนนั้นโดยไม่หันกลับมามองอีก ไม่มีน้ำตา ไม่มีคำลา มีเพียงหัวใจที่โล่งเบา เมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการที่แบกรับภายใต้ชื่อเซเรน่ามานานเพนต์เฮาส์แห่งนี้เป็นของเซเรน่าคนเก่า เธอซื้อไว้ตั้งแต่ก่อนแต่งงานกับภาคิน แต่ไม่เคยได้กลับมาอยู่ เพราะเธอไม่อยากให้ตัวเองต้องห่างกับภาคินแต่วันนี้วิเวียนกลับมาที่นี่อีกครั้ง ในฐานะเซเรน่า นางร้ายที่ตายจากบทนิยายงี่เง่าไปแล้วหลังจากดื่มกาแฟเสร็จ เซเรน่าเดินสำรวจไปทั่วห้อง เสียงเท้าสัมผัสพื้นอย่างแผ่วเบา ทุกมุมเต็มไปด้วยฝุ่นบาง ๆ ที่จับตัวอยู่ตามขอบโต๊ะ หญิงสาวจึงหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดด้วยมือขอ

ทันใดนั้นฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนก็เดินเข้ามา ทำให้ทั้งคู่หันไปมองภูวเดชที่กำลังก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา ชายสูงวัยในชุดสูทสีดำสง่า สายตาคมกริบราวเหมือนคมมีด“ฉันนึกแล้วว่าแกต้องอยู่กับผู้หญิงคนนี้อีก” เสียงของเขาเยือกเย็นแต่เต็มไปด้วยแรงอำนาจ“พ่อมาที่นี่ทำไม”“อย่าเรียกฉันว่าพ่อ ถ้าแกยังไม่รู้ว่าคำว่าศักดิ์ศรีมันหมายความว่ายังไง”“คุณพ่อคะ... หนู--” กอหญ้ารีบก้าวเข้ามา ก้มศีรษะลงน้อย ๆ“อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ! ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ และฉันก็ไม่อยากได้ลูกสะใภ้ที่ไม่มีศีลธรรมแบบเธอเข้ามาเหยียบในตระกูลอภิวัฒน์กุล” ภูวเดชตวาดลั่นจนหญิงสาวหน้าเสียสีหน้าของกอหญ้าซีดลงทันที แต่เธอกลับกัดฟันแน่น ด้วยความคับแค้นที่ถูกเหยียดหยาม หญิงสาวหันไปทางภูวเดชก่อนจะแสร้งทำเสียงสะอื้น“หนู...หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ตั้งใจจะทำให้ครอบครัวคุณลุงเสียชื่อเลย...”“ไม่ตั้งใจงั้นเหรอ? แล้วการที่เธอปล่อยคลิปกลางงานวันเกิดเซเรน่านั่น มันคืออุบัติเหตุ?” ภูวเดชหัวเราะเย้ยหยันกับมารยาหญิงสาวเบื้องหน้า“พ่อ! นั่นไม่ใช่เธอ! กอหญ้าไม่ทำแบบนั้นแน่!”“น่าสมเพช... แกตาบอดจนมองไม่เห็นความจริงเลยสินะภาคิน” ภูวเดชปรายตามองลูกชายด้วยแว

เสียงฝนโปรยปรายกระทบกระจกใสของเพนท์เฮ้าส์สุดหรูในย่านกลางเมือง แสงไฟจากตึกสูงระยิบระยับราวหมู่ดาวในเมืองคอนกรีต แต่ภายในห้องกลับเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของหญิงสาวที่หลับอยู่บนโซฟากำมะหยี่เซเรน่าสะดุ้งตื่นในความมืด มือเรียวปัดผมที่ปรกหน้าอย่างงุนงง เธอกะพริบตาเมื่อแสงไฟจากโคมตั้งพื้นสะท้อนเข้ามาในดวงตา พร้อมเอ่ยเสียงพึมพำเบาในลำคอขณะเอื้อมควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะที่ปรากฏเวลาเที่ยงคืน“อืม...นี่ฉันหลับไปตอนไหนนะ”“หิวอีกแล้วสิเรา…”เมื่อไม่ได้รับอาหารเพียงพอ ท้องไส้ก็เริ่มประท้วงเบา ๆ เซเรน่ายกมือกุมท้อง เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเท้าเปล่าไปทางครัว เปิดตู้เย็นที่มีเพียงลมเย็นว่างเปล่าตอบกลับมา“ถ้านี่ไม่ใช่ตู้เย็นที่สะอาดที่สุดในโลก…”เซเรน่าบ่นพึมพำกับความว่างเปล่า เธอเคยตั้งใจว่าจะออกไปซื้อของเข้าบ้านตอนบ่าย แต่สุดท้ายกลับเผลอหลับไปหลังอ่านหนังสือที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ความเงียบภายในห้องกว้างทำให้เสียงลมหายใจของเธอก้องชัดสุดท้ายเธอก็ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หวังจะกดสั่งอาหารผ่านแอปพลิเคชัน แต่ทว่าราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง เพราะไม่ว่าจะกดแอปไหน หน้าจอก็เด้งขึ้นแต่ข้อค