บทที่ 6 [2/2]

“ช่วยชีวิต?”

“ครับ เหมือนคุณภาคินจะเชื่อเธอมาก เอาแต่พูดชื่อเธอตลอดทาง เธอชื่อกอหญ้าครับ”

ชื่อที่หลุดออกมานั้นทำให้เซเรน่านิ่งไปครู่ใหญ่ ชื่อที่เธอรู้จักเป็นอย่างดี

กอหญ้า นางเอกของเรื่องนี้ ตัวจริงกำลังจะปรากฏแล้ว

“ผมเห็นท่าไม่ดีครับ คุณภาคินเหมือน...จะปล่อยใจไปตามอารมณ์ ผมเลยรีบพาออกมาก่อน กลัวจะมีเรื่อง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่พามาส่ง กลับไปพักเถอะ ฉันจัดการได้” เซเรน่ายกยิ้ม

“แต่---” กรันต์มีท่าทีลังเลไม่น้อย ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดไปหรือเปล่า

“เขาเป็นสามีฉัน...ตามกฎหมาย” เธอยิ้มจาง ๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ “อย่างน้อย ฉันก็ควรดูแลเขาในฐานะนั้นบ้าง”

“งั้นผมกลับก่อนนะครับ คุณเซเรน่า ถ้ามีอะไรโทรหาผมได้ทุกเมื่อ” คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นของเธอทำให้ชานนท์เผลอมองอยู่อึดใจ ก่อนจะยอมพยักหน้า

“ได้ค่ะ”

หลังจากเจรจาอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเลขาหนุ่มก็ยอมกลับไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงหายใจหนัก ๆ ของภาคิน เซเรน่ายืนมองเขาอยู่นิ่ง ๆ มองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเซเรน่า หรือนางร้ายในนิยายรักจนแทบคลั่ง แต่เขากลับมองเธอเป็นเพียงธาตุอากาศในชีวิต

เซเรน่าถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมอง ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปแกะสลัก ขนตายาวทาบแก้ม ผิวขาว แววหน้าขณะหลับยังดูสงบนิ่งหากแต่ในสายตาเธอกลับเห็นเพียงความเย็นชา

หลังจากชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง เซเรน่าก็พยายามดึงแขนภาคินมาพาดบ่าเพื่อพาเดินขึ้นบันได แต่ทว่าเขาหนักกว่าที่คิดมากจนเกือบเสียหลัก

“ให้ตายสิ นายตัวใหญ่ขนาดนี้ ฉันจะลากขึ้นไหวไหมเนี่ย” เธอบ่นออกมาขณะพยายามพยุงเขาทีละก้าว จนแทบเสียหลักหลายครั้ง

ใช้เวลาอยู่นานในที่สุดเซเรน่าก็พาเขาเข้ามาในห้องนอนใหญ่ได้สำเร็จ หญิงสาววางร่างเขาไว้บนเตียงอย่างทุลักทุเล

“กอหญ้า...” เสียงพร่าของเขาเปล่งออกมาอย่างเบา แต่ชัดเจน

“นายนี่มัน...ดื่มจนเละ แล้วก็ยังพูดถึงผู้หญิงคนอื่นไม่หยุดอีก” เธอถอนหายใจ

จู่ ๆ มือของเขากลับคว้าเข้าที่ข้อมือเธอแน่นอย่างคนไร้สติ ดวงตาฉ่ำเยิ้มสะท้อนภาพของเธอราวกำลังมองใครอีกคน

“กอหญ้า...ในที่สุดก็หาเธอเจอ”

“เฮ้อ...ฉันไม่ใช่กอหญ้า ปล่อยฉันได้แล้ว ถ้านายอยากเจอเธอจริง ๆ ก็ไปหาตอนสร่างเมาเอา” คำพูดนั้นทำให้เซเรน่าถอนหายใจยาว

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะดึงมือออก ชายหนุ่มกลับออกแรงมากขึ้น และในชั่วพริบตา เขาผลักร่างของเธอลงไปบนเตียง ร่างสูงคร่อมทับเหนือร่างบางในท่าที่อันตราย

“กอหญ้า...” เสียงพร่าทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหู มือของเขาเลื่อนขึ้นจะจับใบหน้าเธอ

“อ๊ะ! ภาคิน! ปล่อยฉันนะ!” เธอพยายามดันอกเขาออก แต่แรงผู้ชายที่เมาหนักกลับมากกว่าหลายเท่า

“อย่าหนี...”

“ฉันบอกให้ปล่อย!”

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเซเรน่าคนเดิม แต่เป็นน้ำเสียงเด็ดขาดของวิเวียน หญิงสาวที่เคยตายมาแล้วหนึ่งครั้ง เธอตัดสินใจยกเข่าขึ้นเตะเข้ากล่องดวงใจของเขาเต็มแรง

“อั่ก! นี่เธอ!” เขาแทบจะพูดไม่ออก เสียงครวญดังขึ้นพร้อมกับที่ชายหนุ่มทรุดตัวลงข้างเตียงด้วยความเจ็บ

“ไง สติคงกลับมาบ้างสิ ขอโทษนะคะคุณสามี แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาลวนลามตอนเมา โดยเฉพาะคนที่เรียกชื่อผู้หญิงอื่นใส่หน้า”

เซเรน่าลุกขึ้นหอบ มือยกขึ้นปาดเส้นผมที่ปรกหน้าสวยอย่างรำคาญชายหนุ่มเบื้องหน้า

เซเรน่ายืดตัวขึ้นพลางสะบัดมืออย่างรำคาญ ก่อนจะเดินไปกดกริ่งเรียกพ่อบ้าน ไม่นานเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาเกือบทันที

“คุณเซเรน่าครับ! เกิดอะไรขึ้นครับ?”

“ไม่มีอะไรค่ะ ช่วยดูแลคุณภาคินต่อจากฉันหน่อยค่ะ ดูเหมือนจะเมาหนักไปจนไม่ได้สติ ฉันคงทำเองไม่ไหว”

เมื่อรับรู้สถานการณ์พ่อบ้านจึงรับคำ พลางรีบเข้าไปประคองชายหนุ่ม ที่ยังนอนครวญครางอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด เซเรน่ามองภาพนั้นด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะ เดินจากไปโดยไม่คิดเหลียวแล ทิ้งให้ภาคินที่ยังครางเบา ๆ กับชื่อของผู้หญิงอีกคนอยู่ข้างหลัง