Semua Bab เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: Bab 41 - Bab 50

แสงแดดยามสายลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องนั่งเล่น เสียงนกร้องแว่วจากระเบียงด้านนอก ผสานกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จากแจกันข้างโซฟาลอยแตะปลายจมูก ปลุกให้ชายหนุ่มค่อย ๆ ปรือตาขึ้น เปลือกตาทั้งสองหนักอึ้งจากความอ่อนแรงและพิษบาดแผลที่ยังไม่หายดีภาพแรกที่ไซรัสเห็นคือใบหน้าของหญิงสาวที่นั่งฟุบหลับอยู่ข้างโซฟา เธอเอนศีรษะพิงแขนที่วางบนโซฟา เส้นผมยาวสลวยปรกลงบนแก้มขาว ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างอ่อนแรงในขณะหลับพริ้ม ดวงหน้าสวยนั้นดูเปราะบางจนไม่น่าเชื่อว่า เธอจะเป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่ลากเขาออกจากตรอกมืดเมื่อคืนไซรัสขยับตัวช้า ๆ เสียงหอบเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อแผลบริเวณท้องตึงแน่น เจ็บแปลบจนต้องหลับตาอย่างอดกลั้น แต่เมื่อมองเห็นหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง เขากลับรู้สึกประหลาดบางอย่างในอกหญิงสาวคนนี้ ช่วยเขาไว้ทั้งที่แทบไม่รู้จักกันเขาเคยผ่านผู้หญิงมากมาย บางคนเข้ามาด้วยผลประโยชน์ บางคนด้วยความหลงใหลในอำนาจของเขา แต่ไม่เคยมีใครมองหน้าเขาอย่างไร้ซึ่งผลประโยชน์เหมือนกับเซเรน่าไซรัสเอื้อมมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับปืนและต่อสู้ สัมผัสเส้นผมเส้นหนึ่งที่หล่นลงมาปรกแก้มของเธอ เขาค่อย ๆ เล

หลังจากยามเย็นย่างก็ล่วงเลยเข้าสู่ยามค่ำคืน แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนค่อย ๆ จมหายไปหลังตึกสูงตระหง่าน พร้อมกลิ่นอ่อน ๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อคละคลุ้งอยู่ทั่วเพนท์เฮ้าส์หรู เซเรน่านั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงในห้องนอน เธอกำลังจัดกล่องปฐมพยาบาลอย่างตั้งใจไม่ไกลนักไซรัสกำลังนั่งพิงหัวเตียง เหนือหน้าท้องแกร่งพันด้วยผ้าพันแผลสีขาวสะอาด เขายังคงมีท่าทีสุขุม เงียบ และเย็นชาเหมือนเดิม ไม่นานนักมือบางของเซเรน่าค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลเก่าออก บาดแผลบริเวณสีข้างเริ่มแห้ง แต่ยังมีรอยแดงจาง ๆ เธอหยิบสำลีชุบยาฆ่าเชื้อแตะลงเบา ๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเจ็บ“เจ็บไหมคะ?” น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงความห่วงใย“ไม่เจ็บ” ไซรัสเหลือบตามองหญิงสาวที่ก้มหน้าตั้งใจทำแผลให้เขา“ไม่เจ็บ…แต่เหงื่อออกเต็มหน้าเลยนะคะ” เธอว่าอย่างขบขัน พร้อมยกผ้าเช็ดหน้าแตะเหงื่อให้เขาอย่างลืมตัว“อย่าทำแบบนี้กับทุกคน” เขาพูดเสียงเรียบ“หมายความว่ายังไงคะ?”“ผู้ชายส่วนใหญ่จะไม่เข้าใจว่าผู้หญิงใจดีแบบนี้…แค่หวังดี หรือมีอย่างอื่นแอบแฝง”“คุณนี่พูดเหมือนคนที่ไม่เคยเชื่อใจใครเลยนะคะ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ“เพราะมันไม่เคยมีใครที่ฉันควรเชื่อใจจริง ๆ” เขาตอบเสียงเรี

สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างเงียบสงบ หรืออย่างน้อยก็ดูเหมือนจะสงบสำหรับเซเรน่า หลังจากที่เพนท์เฮ้าส์หรูของเธอกลายเป็นสถานที่กลบดานของตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อเชิ้ตสีดำที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินอยู่ในครัว หรือแม้แต่กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ลอยติดอยู่ตรงระเบียง ทุกสิ่งทุกล้วนบ่งบอกว่าไซรัสยังคงอยู่ที่นี่ และไม่มีทีท่าว่าจะไปไหนในเร็ววันเวลาช่วงบ่ายของวันนี้ แสงแดดอุ่น ๆ ลอดผ่านม่านโปร่งเข้าสู่ห้องนั่งเล่น เสียงน้ำจากกาน้ำเดือดดังขึ้นพร้อมกลิ่นชาหอมอ่อน ๆ เซเรน่าอยู่ในชุดเรียบง่าย เธอกำลังชงชาและจัดถาดยามาไว้สำหรับทำแผลให้ไซรัส โดยที่บนโซฟาอีกฝั่งมีไซรัสนั่งพิงพนักรออยู่ เสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมสองเม็ดเผยให้เห็นรอยแผลเป็นใต้ผ้าพันแผลที่เธอเป็นคนทำความสะอาดและพันให้ใหม่ทุกวัน“มานี่ค่ะ ฉันจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้” เสียงนุ่มของเซเรน่าดังขึ้นไซรัสเหลือบมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉยก่อนจะขยับตัวมาใกล้ เซเรน่าวางถาดยาไว้ข้าง ๆ มือเรียวค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลออกจากหน้าท้องเขาอย่างระมัดระวัง กลิ่นแอลกอฮอล์แตะจมูก และในชั่ววินาทีนั้นเธอรู้สึกถึงลมหายใจของเขาอยู่ใกล้จนสัมผัส

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านบาง พาดทับบนพื้นห้องเพนท์เฮ้าส์หรูของเซเรน่า กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้ที่เธอจัดไว้ตรงแจกันกลางห้องลอยอวล ผสานกับบรรยากาศแสนตรึงเครียดทันทีที่ภาคินปรากฏตัวใบหน้าหล่อเหลาของภาคินฉายแววสับสนและแข็งกร้าว ดวงตาคมที่นิ่งเฉยในวันที่เธอยังเป็นภรรยา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเดือดดาลและความไม่เข้าใจ เขาก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำเชิญจากเจ้าของห้อง“ไซรัส แกมาทำอะไรที่นี่”ทันทีที่สายตาของภาคินเหลือบไปเห็นบุคคบที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ จากความสงสัยก็กลายเป็นความเดือดดาลในเสี้ยววินาที น้ำเสียงที่กล่าวของเขาเยียบเย็นจนเสียวสันหลังวูบหนึ่งเมื่อเห็นเช่นนั้นเซเรน่าจึงขยับเข้ามายืนระหว่างกลางทันที ราวกับรู้ว่าถ้าเธอช้ากว่านี้สักอีกนิด ชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้าคงมีเรื่องปะทะกันจนเธอปวดหัวแน่“อย่าทำเสียงแบบนั้น เขาเป็นแขกของฉัน” เธอกล่าวเสียงเรียบ“แขกเหรอ? จะเป็นแขกได้ยังไงในเมื่อเธอไม่รู้จักมันด้วยซ้ำ!”ภาคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเย้ยหยันหากแต่ฉายแววหึงหวงในทีคำพูดนั้นทำให้เซเรน่าถอนหายใจ แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกมา ไซรัสกลับลุกขึ้นจากโซฟาช้า ๆ แผลที่ท้องที่ยังไม่หายสนิ

บรรยากาศยามค่ำคืนกลางเมืองใหญ่ที่ไม่เคยหลับใหล ยังคงส่องแสงระยิบจากตึกสูงนับร้อยแห่ง เช่นเดียวกับเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาอย่างไซรัสที่ยืนอยู่ริมระเบียงไซรัสยืนพิงราวระเบียง มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์ ส่วนอีกข้างแตะผ้าพันแผลที่หน้าท้องเบา ๆ แสงไฟจากตึกตรงข้ามสะท้อนในดวงตาคมปราบที่เย็นชา ขณะที่เสียงปลายสายดังขึ้น“บอสครับ ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง”“หามันให้เจอ ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็ตาม เค้นความจริงออกมาว่าใครที่อยู่เบื้องหลังพวกมัน”คำสั่งของเขาแฝงไว้ด้วยบารมีเกรงขาม เฉกเช่นผู้มีอำนาจเหนือกว่า ไม่กราดเกรี้ยวแต่ก็ไม่ใจเย็น จนปลายลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงลำคอแห้งผาก“ครับบอส...” เสียงนั้นลังเลเล็กน้อยก่อนจะถามต่อ “แล้วให้พวกผมไปรับไหมครับ ที่นั่นไม่ปลอดภัย บอสควรกลับไปกบดานที่เซฟเฮ้าส์ของเรา”“ไม่ต้อง ฉันจะอยู่ที่นี่อีกสักพัก”ไซรัสเอ่ยขัดทันที น้ำเสียงเย็นเยียบชวนเสียวสันหลังวูบ จนปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนพูดอย่างระมัดระวังไม่ให้ผู้เป็นนายดือดดาลขึ้นมา“แต่ที่นั่น... เป็นที่ของคุณเซเรน่า ภรรยาเก่าของคุณภาคิน ไม่ใช่เหรอครับ?”“ใช่ แต่ฉันไม่ได้มายุ่งกับเธอในฐานะนั้น” ไซรัสหรี่ตามองท้