All Chapters of เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

“ระวัง!” เซเรน่าหลับตาปี๋และกรีดร้องอย่างตกใจเมื่อถึงระยะที่เหมาะสมกับการวางแผนของเขา ไซรัสใช้กำลังหักพวงมาลัยหลบรถบรรทุกตรงหน้าอย่างฉิวเฉียด ทำให้รถคันของศัตรูไม่ทันตั้งตัวและไม่สามารถมองเห็นเพราะตามหลังเขามาติด ๆ ชนเข้ากับหน้ารถบรรทุกอย่างจังจนไฟลุกท่วมคัน“ยังมีอีกคัน!”เซเรน่าร้องลั่น เมื่อมอเตอร์ไซค์อีกคันขับแซงขึ้นมาและยิงรัวเป็นชุด ไซรัสไม่รอช้าหักรถเบียดหวังให้มันผลิกคว่ำ ทว่าอีกฝ่ายกลับฝีมือดีจึงหลบหลีกอย่างชำนาญ ทำให้ตอนนี้กลายเป็นเขาที่นำหน้ามันเพราะความเร็วที่มากกว่าเอี๊ยดดดดดดด!แต่ด้วยประสบการณ์ที่โชกโชนทำให้ไซรัสปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เขาเหยียบเบรกกระทันหัน ทำให้รถศัตรูที่ไล่หลังมาพุ่งชนท้ายรถของเขาเต็มแรง ไซรัสจึงใช้จังหวะนั้นเข้าเกียร์และหมุนพวงมาลัยในเวลาไม่ถึงวินาที หมุนรถกลับด้านอย่างแม่นยำกลายเป็นหันหน้าเข้าหาศัตรูแทน“ไซรัส นายจะทำอะไร---” เซเรน่าแทบจะหยุดหายใจชายหนุ่มไม่ตอบอะไร เขาเหยียบคันเร่งเต็มแรง จนรถพุ่งทะยานตรงไปยังศัตรูที่ยังตั้งหลักไม่ทัน เซเรน่ารีบยกมือปิดหูและหลับตาลงทันที หลังรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ทว่าเสียงกรีดร้องและเสียงกระดูกถูกบดยังคงดังแว

แดดอ่อน ๆ ยามเช้าปลุกเซเรน่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอรู้สึกถึงความแข็งของเตียงที่ไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่เตียงหรือโซฟานุ่ม ๆ ในเพนท์เฮ้าส์หรู แต่กลับเป็นไม้เนื้อแข็งที่ถูกปูผ้าห่มบาง ๆ ไว้อย่างเรียบง่าย เธอกระพริบตาอย่างงัวเงียก่อนลุกขึ้นนั่ง พลางมองไปรอบห้องเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้ ผนังบ้านเป็นไม้สีน้ำตาลเข้ม มีกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นไม้ใหม่“ฉัน…อยู่ที่ไหน?”เซเรน่าพึมพำเบา ๆ ขณะมองลงมาที่ตัวเอง เธอสังเกตว่าเสื้อที่สวมอยู่ไม่ใช่ชุดนอน แต่เป็นเสื้อยืดธรรมดา ๆ สีอ่อน ทำให้เธอสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน เพราะหญิงสาวจำได้ว่าเธอกับไซรัสหนีการไล่ล่าที่บ้าคลั่ง ทั้งการพุ่งลงน้ำ การปกป้องและความห่วงใยที่ไซรัสมีให้เธอทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ...ทันใดนั้น ประตูเบื้องหน้าของเซเรน่าก็เปิดออก พร้อมกับหญิงวัยกลางคนก้าวเข้ามา ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยยิ้มบาง ๆ ให้เซเรน่าอย่างใจดี“ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ ฉันชื่อป้าศรีนะ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“คุณ…คุณคือใครคะ แล้วไซรัสอยู่ไหน?” ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความมึนงง“หมายถึงพ่อหนุ่มคนนั้นเหรอจ๊ะ เมื่อคืนเขาอุ้มหนูมาความช่วยเหลือ บอกว่ารถเกิดอุบัติเหตุ สามีของฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านท

เสียงจิ้งหรีดดังคลอกับเสียงลมที่พัดผ่านใบไม้ ในค่ำคืนอันสงบของหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวนับพันระยิบระยับ กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อน ๆ และแกงเผ็ดที่ป้าศรีตักใส่ถ้วยยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศเซเรน่านั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ยาวใต้แสงไฟจากสีส้มอ่อน ข้างกายคือป้าศรีและลุงมนัสสามีของป้า ที่คอยพูดคุยหยอกล้อกันอย่างอบอุ่น บรรยากาศเรียบง่าย จนเกือบทำให้เธอลืมไปว่าพวกเขาเพิ่งผ่านความตายมาก่อนหน้านี้“กินเยอะ ๆ หน่อยลูก ทำไมปล่อยให้ผอมขนาดนี้” ป้าศรีตักกับข้าวใส่จานให้เซเรน่ายามนี้ทำเพียงหัวเราะเบา ๆ และพยักหน้า แต่หัวใจกลับลอยไปที่อีกคนที่ตอนนี้หายไปจากโต๊ะ“แล้วไซรัสล่ะคะ เขาไปไหนเหรอ?”“เห็นบอกว่าจะออกไปโทรศัพท์น่ะ” ลุงมนัสตอบ พลางเคี้ยวข้าวอย่างใจเย็น “ยืมโทรศัพท์เก่า ๆ ฉันไป ด้วย”“เดี๋ยวเขาก็คงกลับมาแหละค่ะ”เซเรน่าพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองออกไปทางลานบ้าน ที่ตอนนี้มีเพียงแสงจันทร์สาดผ่านต้นไม้เป็นเงาทอดยาวลงมาเวลาเดียวกันทางด้านไซรัส เขายืนอยู่หลังบ้านไม้เก่า มือถือโทรศัพท์สีดำลอกลายที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมายาวนาน ปลายนิ้วกดปุ่มโทรออกพลางแนบโทรศัพท์หู รอสัญญาณไม่กี่วิน

“นายคิดว่าฉันจะลืมได้เหรอ? หลังจากทุกอย่างที่นายทำทุกอย่างกับฉัน หลังจากนายช่วยฉันไว้…”เสียงหวานสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้ เซเรน่าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ คำพูดของเขาราวกับดาบนับหมื่นเล่มที่ทิ่งแทงกลางใครของเธอ ทั้งที่เธอไม่อยากเกี่ยวข้องกับตัวละครหลักของนิยายเรื่องนี้แท้ ๆ ทั้งที่อยากเปลี่ยนชะตาชีวิตที่ต้องตายในตอนจบของนางร้าย และหนีไปใช้ชีวิตอย่างที่อยากทำแล้วทำไมตอนนี้...แต่ถึงได้เจ็บปวดกับคำว่าลืมของเขาเขาที่เป็นตัวร้ายแสนอันตราย และยังเป็นอีกหนึ่งคนที่ทำให้เธอตายตอนนี้เซเรน่าไม่รู้แล้วว่าต้องทำอะไร“ฉันไม่อยากให้เธอเข้าไปพัวพันกับโลกของฉัน” ไซรัสกล่าวพลางลูบแก้มเนียนของเธอ“แล้วถ้าฉันอยากเข้าไปเองล่ะ?” เธอกำมือแน่น เสียงในอกเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ“มันไม่ใช่ที่ของเธอ”น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้นราวกับคำเตือน ทำให้ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้าและเสียงจิ้งหรีดในเงามืด เซเรน่าเลยค่อย ๆ หลุบตาลงก่อนพูดเบา ๆ“แล้วยังไงล่ะ นายไม่ใช่คนที่จะกำหนดชะตาชีวิตของฉัน ชีวิตของฉัน ฉันจะเลือกเอง”ชายหนุ่มมองท่าทีดื้อรั้นของเธอ ดวงตาคู่นั้นของเธอไม่ใช่หญิงสาวอ่อนแอมาตั้งแต่

“ก็เธออยู่ในสายตาฉันตลอดเวลานี่”คำพูดนั้นทำให้เซเรน่าเงียบไปทันที ทว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมา เธอรีบเบือนหน้าหนีรอยยิ้มและแววตาเจ้าเล่ห์ของเขา ราวกับว่ากำลังสนุกเมื่อเห็นท่าทีของเธอในยามนี้ทำไมฉันถึงได้ไปหลงรักคนอย่างเขาได้นะ!หลังจากนั้นรถก็แล่นมาเรื่อย ๆ จนถึงจุดแบ่งเขตเส้นถนนลูกรังตัดผ่านป่าสน และมีป้ายเขตแดนขึ้นสนิมบอกว่าเหนือ–ใต้ ทำให้ลุงมนัสหยุดรถ พลางพูดขึ้นว่า“พวกเอ็งเดินไปอีกนิดจะถึงด่านตรวจเก่า ปลอดคนแล้วตอนนี้เดินข้ามไปได้เลย”“ขอบคุณครับ”ไซรัสกล่าวอย่างสุภาพก่อนจะช่วยป้าศรียกของที่ได้เป็นของฝากลง เพราะพวกเขาไม่มีของอะไรเลย“พ่อหนุ่มกับหนูนี่ เป็นผัวเมียที่รักกันจริง ๆ นะ พ่อหนุ่มคอยดูแลทุกฝีก้าวเลย” ป้าศรีหัวเราะเบา ๆ“ป้า! ไม่ใช่นะคะ” เซเรน่ารีบเถียงหน้าแดงจัด แต่ไซรัสกลับพูดนิ่ง ๆ“อย่างที่บอก พวกเราพึ่งแต่งงานกัน เธอเลยเขิน ๆ ”คำพูดนั้นทำให้ป้าศรีกับลุงมนัสหัวเราะเอ็นดู ก่อนจะขับรถกลับไป ทิ้งให้ทั้งคู่ยืนอยู่กลางถนนโล่ง ๆ มีเพียงลมแรง ๆ พัดกลิ่นสนสดใหม่ลอยแตะจมูก“เขาเข้าใจผิดหมดแล้ว” เซเรน่าบ่นอุบอิบ“ฉันไม่ได้ว่าอะไรนี่” เขาพูดยิ้มมุมปาก “หรือว่าเธอรังเกียจท