Semua Bab เมื่อฉันไม่ขอเป็นนางร้ายโง่งมในนิยายรักมาเฟีย: Bab 21 - Bab 30

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในคฤหาสน์กลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เสียงกระซิบกระซาบของสาวใช้ดังแว่วไปทั่วทุกมุม แต่ข้อสนทนาหลักไม่ใช่เซเรน่าอีกต่อไป ทว่ากลับเป็นภาคินและกอหญ้าแทน“ได้ยินหรือยัง...คุณภาคินกับคุณกอหญ้าน่ะ...”“กลางวันแสก ๆ เลยนะ!”“โถ...แล้วคุณเซเรน่าล่ะ น่าสงสารออกขนาดนั้น”ข่าวลือแพร่สะพัดไปรวดเร็วกว่าควันไฟในลมพายุ และยิ่งไม่มีใครออกมาแก้ต่าง ก็ยิ่งลุกลามจนแม้จะหอบน้ำมาทั้งมหาสมุทรก็ไม่อาจดับลงได้กอหญ้าที่ตอนแรกตั้งใจให้เรื่องนี้มีเพียงเซเรน่าเท่านั้นที่ล่วงรู้ ทว่าตอนนี้กลับดังออกไปทั่วทั้งคฤหาสน์ เธอรู้ว่าแผนการอันแยบยลดันเกิดผิดพลาด จนเซเรน่ากลับยิ่งน่าสงสารและเห็นใจในสายตาของเหล่าสาวใช้และอีกหนึ่งสิ่งที่กอหญ้าไม่คาดคิดที่จะได้รับ เซเรน่ากลับไม่แสดงความสะเทือนใจแม้แต่น้อย ไม่โมโห หรืออาละวาดอย่างที่ควรเช้าวันนั้น เซเรน่ากลับเรียบเฉยทั้งที่ได้ยินข่าวลือต่าง ๆ เธอยังคงออกมานั่งจิบชาในสวนตามปกติ ราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ดวงตาทั้งยังนิ่งสงบเหมือนผิวน้ำที่ไม่ไหวระริก แม้จะอยู่ท่ามกลางพายุลูกใหญ่“คุณเซเรน่าคะ...” สาวใช้คนหนึ่งพูดเสียงเบา “เรื่องเมื่อวาน...”“เรื่องเมื

รุ่งเช้าวันถัดมา แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีครีมบางเบาเข้ามาในโถงรับแขก เสียงนกร้องแว่วเบา ๆ จากสวนด้านนอก ช่างดูสงบและไม่ต่างจากทุกวัน หากแต่ภายในคฤหาสน์ใหญ่แห่งนี้กลับไม่ได้สงบเช่นเดียวกับสายลมภายนอกอีกต่อไปหลังจากวันประกาศอันชวนอื้อฉาวผ่านไปเพียงไม่กี่วัน บรรยากาศในคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลอภิวัฒน์กุลก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน นับตั้งแต่เช้าเสียงฝีเท้าของสาวใช้ที่เคยขะมักเขม้นกลับแผ่วเบา คล้ายทุกคนระวังคำพูดและสายตา เพราะกลัวความไม่พอใจของคุณหญิงคนใหม่อย่างกอหญ้ากอหญ้ากลายเป็นภรรยาคนที่สองอย่างสมบูรณ์ แม้ไร้พิธีแต่ทุกคนก็รู้ ว่าจากนี้เธอจะมีอำนาจไม่แพ้เซเรน่า หญิงสาวผู้เป็นภรรยาในนามตามกฎหมายของภาคินเซเรน่านั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขกขนาดใหญ่ เธอพลิกหน้าหนังสืออย่างสงบ ท่าทีของเธอยังสงบ แม้จะรับรู้ว่าผู้หญิงอีกคนในคฤหาสน์กำลังทำตัวมีอำนาจเหนือเธอเพียงใด“คุณเซเรน่าคะ คืนนี้คุณภาคินมีงานประมูลที่โรงแรมXXXค่ะ ท่านให้แจ้งไว้ว่า อยากให้คุณไปด้วย” สาวใช้เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อมขึ้น“ไปด้วยเหรอคะ?” เซเรน่าเงยหน้าขึ้นช้า รอยยิ้มผุดบนริมฝีปากจาง“ค่ะ คุณภาคินบอกว่าเป็นงานใหญ่ มีแขกผู้ใหญ่มาร่วม

เสียงไวโอลินยังคงขับขานอยู่ในมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่ แสงไฟระยิบระยับเหนือเพดานคริสตัลสะท้อนกับพื้นหินอ่อนที่ขัดจนเงา งานประมูลระดับพันล้านใกล้ถึงช่วงสุดท้าย แขกทุกคนเริ่มผ่อนคลายหลังมื้อค่ำสุดหรูในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหรูหราและกลิ่นไวน์ชั้นดีภาคินยืนสนทนากับกลุ่มนักลงทุนต่างชาติอยู่ไม่ไกล ข้างกายมีกอหญ้าที่คอยยิ้มหวานและเอ่ยคำทักทายอย่างแสร้งอ่อนโยน แต่ทุกสายตาที่มองมาไม่ได้ชื่นชมอย่างที่เธอหวัง กลับเต็มไปด้วยความสงสัย เพราะพวกเขาจำได้ดีว่า...ภรรยาของภาคินคือเซเรน่า ไม่ใช่หญิงสาวที่เกาะแขนเขาแน่นอยู่อย่างนั้นในทางกลับกัน เซเรน่ากำลังสนทนาอยู่กับภูวเดช ผู้เป็นบิดาของภาคินอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่งของห้อง เธอนั่งหลังตรงชุราตรีเรียบหรู แววตาเรียบสงบแต่กลับมีประกายอบอุ่นเมื่อพูดคุยกับผู้ใหญ่“หนูดูนิ่งขึ้นเยอะเลยนะเซเรน่า ต่างจากเมื่อก่อนมาก พ่อยังจำได้ดีว่าตอนงานเลี้ยงปีที่แล้ว หนูยังโวยวายใส่เจ้าภาคินอยู่เลย”“บางทีเวลาที่ผ่านมาก็สอนให้เรารู้ว่า การโกรธไม่ได้ทำให้ใครสุขขึ้นเลยค่ะ” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ“พ่อดีใจที่หนูโตขึ้นแบบนี้ และดีใจที่ได้หนูมาเป็นสะใภ้จริง ๆ ” ภูวเดชหัวเราะชอบใจคำพูดน

เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานชั้นสูงสุดของตึกย่านใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตรึงเครียด ภาคินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขารู้ดีว่าทำไมพ่อของเขาเรียกมาเช้านี้นับตั้งแต่เมื่อคืน เขาก็รู้แล้วว่ามีบางอย่างในสายตาของบิดา เพราะแววตาเมื่อเห็นเขากำลังปกป้องกอหญ้าจากเซเรน่าในงานประมูลนั้น ไม่ได้มีเพียงความผิดหวัง แต่กลับมีโทสะและความเย็นเยียบฉายออกมาอย่างชัดเจนเพี้ยะ!และเมื่อบานประตูถูกปิดลง ฝ่ามือหนาก็ตบลงบนแก้มตอบของภาคินในทันที มันรุนแรงเสียจนใบหน้าของเขาหันไปด้านข้าง พร้อมเสียงแหวนเงินที่กระทบผิวแก้มเมื่อครู่ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้อง ไม่นานความเจ็บก็แผ่ซ่านจวนชาวาบไปทั่วร่างสูง“พ่อตบผมทำไม?” เขาเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ“อย่ามาเรียกฉันว่าพ่อ!”เสียงของภูวเดชตวาดลั่น ดวงตาแข็งกร้าวเต็มไปด้วยโทสะที่เอ่อล้นภายในใจ เพียงแค่เห็นใบหน้าของลูกชายคนเดียวของตัวเอง“เมื่อคืนแกคิดว่าฉันมองไม่เห็นหรือยังไง ว่าลูกชายฉันทำตัวเหมือนอะไรอยู่ต่อหน้าผู้คนทั้งงาน!”“พ่อไม่เข้าใจ...” ภาคินเม้มปากแน่น พยายามข่มความเจ็บไว้ในแววตา“ไม่เข้าใจงั้นเหรอ!” ชายสูงวัยตวาดลั่นจนเสี

“พี่ธัน! พอแล้วค่ะ” เซเรน่ารีบจับแขนพี่ชายไว้แน่น“เธอรู้ไหมว่าน้องสาวของฉันต้องอดทนมากแค่ไหนกับเรื่องบ้า ๆ ของพวกแกสองคน! ทั้งที่เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย แต่ต้องทนเห็นสามีไปอุ้มคนอื่นต่อหน้า! ทั้งที่ตัวเองกำลังจะจมน้ำตาย แถมเมื่อคืนยังถูกหยามเกียรติ์ต่อหน้าผู้คนนับร้อยอีก! ในฐานะพี่ชายฉันทนดูมามากพอแล้ว!”น้ำเสียงของธันวาสั่นด้วยความคับแค้นภายในใจ เขาจ้องมองภาคินที่ตอนนี้ยังคงนั่งอยู่กับพื้น ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนไปด้วยเลือด“ฉันกับเซเรน่า จบกันแล้ว คนที่ฉันรักคือกอหญ้า และไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ใครฟังทั้งนั้น” ภาคินพูดเสียงเรียบ ดวงตาคมแข็งกร้าวขึ้นทันที“มึงว่าอะไรนะ!” ธันวาแทบจะพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง ถ้าเซเรน่าไม่รีบดึงไว้แน่น“พอเถอะ! ฉันไม่อยากให้พี่มายุ่งเรื่องนี้ เพราะฉันไม่อยากให้คนอื่น ๆ มองพี่ไม่ดีเหมือนกับฉัน”เธอตะโกนลั่น น้ำเสียงครั้งนี้หนักแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็น ถึงแม้ว่าธันวาจะไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ของเธอในฐานะวิเวียน แต่เธอก็รู้สึกรักและผูกพันเขา ย่อมไม่อยากให้เขาต้องถูกตราหน้าว่าไม่ดี เพราะเซเรน่ารู้ดีว่าโลกนิยายแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเข้าข้างพระเอกกับนางเอกอยู่แล้วไม่ใ