All Chapters of อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล: Chapter 21 - Chapter 30

กึ่ก ภาพซ้อนทับค่อยๆ ไหลเข้ามาเงียบงัน เยี่ยนชิงเห็นตัวเองในวัยเด็ก เดินอยู่บนทางเดิน มือเล็กถูกกุมไว้ด้วยมือของใครบางคน มือคู่นั้นอุ่นและมั่นคง เดินนำเขาไปข้างหน้าเสมอ ภาพจำเลือนลางใบหน้าคนผู้นั้นพร่าเบลอ เด็กสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปไหนไปด้วยกัน นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่ แบ่งขนมกันกิน หัวเราะกับเรื่องเล็กน้อย เงาร่างของอีกฝ่ายอยู่ข้างกายเสมอ ราวกับเป็นสิ่งที่มีอยู่มาตั้งแต่แรก กาลเวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่าน ภาพเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว ร่างกายเติบโต เสื้อผ้าเปลี่ยน มือที่เคยใหญ่กว่าก็ยังคงกุมมือเขาเหมือนเดิม ยามเดินทางก็เดินเคียงกัน ยามพักก็พักอยู่ใกล้กัน บางครั้งเพียงนั่งข้างกันก็รู้สึกเพียงพอ ภาพหนึ่งเลื่อนเข้ามามีของหมั้นถูกวางลง มือสองข้างทับกันโดยไม่ต้องมีคำพูด เขารู้ความหมายของมัน และยอมรับโดยไม่ลังเล หลังจากนั้นคือชีวิตที่ดำเนินไปตามปกติ เรือนเดียวกัน แสงตะเกียงยามค่ำ เงาสองเงาบนผนังเดียวกัน ความพร่่าเลือนเหมือนถูกปิดไว้ด้วยหมอกควันขาวคลุ้ง จนกระทั่งภาพสุดท้ายค่อยๆ ปรากฏ เรือนพิธีแต่งงาน สีแดงอบอวลไปทั่ว มือของคนตัวเล็กผู้มีใบหน้างดงามดั่งเทพสร้างถูกกอบกุมด้วยใครอีกคนที่สง่างามเห

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้เข้ามาเป็นเส้นยาว บนพื้นเรือนยังมีเงาไหวจากใบไม้ด้านนอก ลมเช้าพัดเอาความเย็นจางๆ เข้ามาในห้องนอนกว้างขวางติดระเบียงหลังบ้านที่มีลำธารไหลผ่านยามเช้าช่างงดงามผิดกับยามค่ำอันน่าสะพรึง บ้านหลังนี้ที่เจ้าของบ้านตัวเล็กเอาแต่บ่นว่าน่าเบื่อ ธรรมดาแสนธรรมดา ทั้งที่ความจริงยามค่ำคืนที่แห่งนี้ไม่ต่างจากศูนย์รวมสัตว์อสูรเต็มไปด้วยความสยดสยองแต่เจ้าบ้านตัวน้อยกลับเลือกจะแหงนหน้าชมจันทร์ร่ำกวีทุกค่ำคืน เหตุการณ์แปลกๆ ของเจ้าบ้านกับบ้านหลังนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างที่คนภายนอกเข้าใจ กลับมาเป็นเช้าวันใหม่ที่สดใสดังเดิมร่างเล็กของเยี่ยนชิงยังคงซุกอยู่ในอ้อมอกกว้างถูกฝ่ามือคู่ใหญ่โอบรัดราวกับลูกน้อย "อื้อ~" เสียงแหบเล็กครางเครือส่ายหน้าไปมากับอกอุ่นแม้นเปลือกตาสีอ่อนยังคงปิดสนิท ขาขายาวก็มักจะเกยก่ายขายาวใต้ผ้าห่มอย่างเกียจคร้านความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีบางอย่างดึงรั้งขาไว้กับความฝัน “เยี่ยนชิง” เสียงทุ้มต่ำข้างใบหูปลุกเจ้าบ้านใกล้ชิดติดใบหู ใกล้จนไม่ต้องลืมตาก็รู้ว่าผู้พูดแนบกายอยู่ตรงหน้า แต่ใกล้เหมือนจะหลอมหลวมกันเป็นร่างเดีย “อย่า...เอ่ย..

เสียงรถม้ายังคงดังสม่ำเสมอบนเส้นทางทอดยาวไปข้างหน้าระหว่างป่าเขา เรื่องยุ่งยากที่ยังไม่เผยตัวออกมาอี้หลานและเยี่ยนชิงมีเรื่องให้คิดในใจมากมาย ทุกครั้งที่หลอมรวมกันสิ่งที่ลืมก็คล้ายจะจำได้มากขึ้นทุกที ร่างเล็กของเยี่ยนชิงเอนกายซบอกกว้างเมื่อถูกทำเรื่องน่าอายจนหมดแรง มือที่ลูบหัวปลอบโยนสีหน้าเปี่ยมสุขนัยตาพราววาววับเมื่อได้กินอิ่มหนำสำราญแต่อีกคนท่าทางแห้งเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงใบหน้าน่ารักติดจะรำคาญแต่กลับอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นเสมอ นอกจากเจ้ามดตัวร้ายขี้แกล้งแน่นอนว่าขบวนที่มาล้วนมีเชื้อสายขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ขาดไม่ได้ก็กู้หมิงเยว่และหรูอี้หงร่วมขบวนด้วย แม้พักนี้เยี่ยนชิงรู้สึกว่าสองคนนั้นเข้ามาทำอะไรไม่ได้มากนักแต่ก็ยังมีเจ้าคนที่อยู่ข้างกายมาทำให้ปวดหัวทั้งวันทั้งคืน แต่ต่อให้มดยักษ์ตัวนี้น่าปวดหัวเพียงใด มันก็คงไม่ไปไหนง่ายๆ คบเพลิงในมือทหารหัวหน้าขบวนสะบัดไหวเล็กน้อยเปลวไฟแตกเสียงพรึ่บเมื่อถูกลมจากหุบเขาพัดสวนขึ้นมา กลิ่นควันผสมกลิ่นดินชื้นและกลิ่นหวานฉุนของดอกไม้เบื้องหน้าหนาแน่นทุกขณะ ราวกับอากาศตรงนี้ถูกเคี่ยวจนข้นหนักอึ้งจนหายใจไม่เต็มปอด 'ย เยี่ยน' 'เยี่ยนชิง' 'เสียงใคร

(กู้หมิงเยว่) เสียงเท้าเหยียบใบไม้แห้งบนพื้นดังกรอบแกรบเปลวเพลิงแตกตัวลั่นเปรี๊ยะลอยมาตามสายลม เสียงของผู้คนอลหม่านกู่ร้องก้องไล่หลังมาติดๆ กลิ่นหอมฉุนของดอกไม้กลางคืนเหมือนควันหนาแน่นที่แทรกซึมเข้าโพรงจมูกความคิดเริ่มช้าลงโดยไม่รู้ตัวขายาวก้าวออกไปอีกสองสามก้าว... ออกไปอีกสี่ห้าก้าว.. ราวกับลอยได้เองกลีบสีแดงสดฉีกออกเป็นเส้นสีซีดจางอมชมพูดูน่ารักเกินกว่าชื่อที่ได้ยินเส้นเกสรยาวเหยียดแผ่กระจายคล้ายเส้นผมต้นบางเรียวปักลงในดินสีคล้ำมีหญ้ารกขึ้นโดยรอบเบื้องหลังลาดเอียงต่ำราวกับทางลงหุบเหวรกชัก ทางเดินที่ไม่เรียกว่าทางเพราะมืดครึ้มอึมครึมต้นไม้ใบหนาซ้อนทับหลายชั้น แท่งหิน ป้ายไม้ ซากแท่นบูชาโผล่พ้นกลีบดอกขึ้นมาเป็นหย่อม ๆ รูปแบบของสุสานไม่ใช่ของตระกูลใดไม่ใช่ของทหาร หากเป็นที่ฝังศพไร้การจัดระเบียบเพราะ..ที่แห่งนี้คือสุสานของสัตว์อสูรจากยุคก่อน แซ่ก แซ่ก.. ขายาวของกู้หมิงเยว่ก้าวผ่านกลิ่นหอมในอากาศเริ่มแปรเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพียงความหวานแต่ผสมปนเปไปด้วยกลิ่นคาวที่ไม่คุ้นเคยจนแยกไม่ออกว่าคือกลิ่นใดกันแน่ นี่ไม่ใช่เพียงสถานที่มันคืออาณาเขตคือความทรงจำคือความปรารถนาที่ไม่ยอมตายไปพ

"อาบน้ำล้างคราบเลือดก่อนนั่นบ้านข้า" คนแปลกหน้าที่พากระโดดลงมายังเบื้องล่างลึกราวกับไร้ที่สิ้นสุดมาหยุดที่ริมรำธารมีบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งตั้งอยู่ "เศษไม้นั่นเรียกว่าบ้านรึ" หมิงเยว่มองความเก่าร้างเอ่ยค่อนแคะออกมา "นั่นศาลเจ้าเก่าเหล่าสัตว์อสูรสร้างให้" ใบหน้าเล็กๆ หันมายิ้มให้องค์ชายกู้ไม่หุบราวกับดีใจนักหนา "ศาลเจ้า..เจ้าอยู่ศาลเจ้าได้เช่นไรในเมื่อเป็นสัตว์อสูร" กู้หมิงเยว่เอ่ยสิ่งที่สงสัยออกมา "ท่านจำข้าไม่ได้จริงๆ สินะ" "ข้าพึ่งมาที่นี่ครั้งแรกจะรู้จักผู้ใด" "เอาเถอะเรื่องมันตั้งพันปีแล้วจะเปลี่ยนไปก็ไม่แปลก" "พูดอะไรของเจ้า" "ข้าต้มน้ำแกงรอก็แล้วกัน" "เจ้าล่ะ..ไม่มาอาบน้ำ" "ตัวข้าสะอาด เห็นหรือไม่ไม่มีสิ่งใดทำข้าสกปรกได้ " "เอาเถอะจะไปทำอะไรก็ไป" ร่างเล็กหอมฟุ้งเดินขึ้นเรือนไม้เก่าไปแล้ว อย่างที่เจ้าตัวเล็กนั่นว่าที่นี่อยู่ลึกเสียจนคิดว่าไม่มีจุดสิ้นสุดเพราะตกลงมานานพักใหญ่กว่าจะถึงสถาณที่เรียกว่าแดนอสูร ทั้งที่บอกว่าเป็นแดนอสูรแต่บุรุษผู้นั้นกลับบอกว่าตนไม่ใช่อสูร แล้วยังรู้จักชื่อแซ่กันเสียด้วย "เป็นใครกันแน่ทำไมลึกลับจริง" ธารน้ำเย็นจัดไหลผ่านข้อเท้า