ตอนที่21 ข้าคือ…

กึ่ก

ภาพซ้อนทับค่อยๆ ไหลเข้ามาเงียบงัน เยี่ยนชิงเห็นตัวเองในวัยเด็ก เดินอยู่บนทางเดิน มือเล็กถูกกุมไว้ด้วยมือของใครบางคน มือคู่นั้นอุ่นและมั่นคง เดินนำเขาไปข้างหน้าเสมอ

ภาพจำเลือนลางใบหน้าคนผู้นั้นพร่าเบลอ เด็กสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปไหนไปด้วยกัน นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่ แบ่งขนมกันกิน หัวเราะกับเรื่องเล็กน้อย เงาร่างของอีกฝ่ายอยู่ข้างกายเสมอ ราวกับเป็นสิ่งที่มีอยู่มาตั้งแต่แรก

กาลเวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่าน ภาพเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว ร่างกายเติบโต เสื้อผ้าเปลี่ยน มือที่เคยใหญ่กว่าก็ยังคงกุมมือเขาเหมือนเดิม ยามเดินทางก็เดินเคียงกัน ยามพักก็พักอยู่ใกล้กัน บางครั้งเพียงนั่งข้างกันก็รู้สึกเพียงพอ

ภาพหนึ่งเลื่อนเข้ามามีของหมั้นถูกวางลง มือสองข้างทับกันโดยไม่ต้องมีคำพูด เขารู้ความหมายของมัน และยอมรับโดยไม่ลังเล หลังจากนั้นคือชีวิตที่ดำเนินไปตามปกติ เรือนเดียวกัน แสงตะเกียงยามค่ำ เงาสองเงาบนผนังเดียวกัน ความพร่่าเลือนเหมือนถูกปิดไว้ด้วยหมอกควันขาวคลุ้ง

จนกระทั่งภาพสุดท้ายค่อยๆ ปรากฏ เรือนพิธีแต่งงาน สีแดงอบอวลไปทั่ว มือของคนตัวเล็กผู้มีใบหน้างดงามดั่งเทพสร้างถูกกอบกุมด้วยใครอีกคนที่สง่างามเหมาะสมคู่ควร

ตึก ตึก ตึก

เสียงเยื้องย่างของเท้าหนักเดินใกล้เข้ามาในชุดมงคลสีแดงสดงดงามหาใครเปรียบได้ไม่หมอกควันจางหายไปแล้วแต่เสียงหัวใจกลับเต้นแรงกว่าทุกครั้ง

ฟึ่บบ.. ผ้าคลุมหน้าถูกยกขึ้นอย่างเชื่องช้า หมอกที่ปกคลุมทุกภาพก่อนหน้ามลายสิ้น ใบหน้าที่ปรากฏตรงหน้าในวินาทีนั้นชัดเจนเป็นครั้งแรก

....ใบหน้าได้รูปดวงตาคมกริบจมูกเป็นสันคมรับกับริมฝีปากได้รูปราบเรียบแต่มากสเน่ห์ยากจะหาใครเหมือน ทั้งที่หน้าตาดุดันดูร้ายแต่ยามยกยิ้มด้วยดวงตาเป็นประกายใบหน้าสะท้อนสีแดงกลับชวนหลงไหล

ใบหน้าที่งดงามโน้มลงมาวางทาบริมฝีปากบนเรียวปากเล็ก

พรึ้บ~

เป็นคู่หมั้น

เป็นคู่รัก

เป็นคู่แต่งงาน

เป็นคู่ชีวิต

เป็นหยินกับหยางแห่งบรรพกาล

เป็นหนึ่งเดียวกับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าในตอนนี้มาตั้งแต่แรก ความทรงจำหยุดลงเหลือเพียงจุดเริ่ิ่่มต้้นเพื่อเริ่มค้นหาความจริงว่าทำไม..

ถึงลืมกัน

"เจ้าคือ...อี้หลาน?"

บทรักที่มาพร้อมกับความทรงจำที่หายไปของคนทั้งคู่กลับมาอีกครั้งจากการร่วมรักยาวนานกินเวลาหลาชั่วยามจนร่างของเยี่ยนชิงไร้เรี่ยวแรงในอ้อมกอดชายแปลกหน้าที่ไม่แปลกหน้าอีกต่อไป

"ข้ายังจำทั้งหมดไม่ได้แต่คนที่รู้เรื่องดีที่สุดคงเป็น..มู่อวี่..ความทรงจำของข้ามาพร้อมกับการได้แนบชิดเจ้า เพียงแตะต้องอาการเลอะเลือนก็หายไป เจ้าล่ะ เป็นเช่นนั้นหรือไม่เยี่ยนชิง"

เสียงพร่าข้างใบหูเล็กถูกความร้อนชื้นจากปลายลิ้นลากโลมเลียลงมาถึงซอกคอขาวเอวบางถูกโอบรัดแนบชิด สะโพกเล็กเกยก่ายกล้ามท้องแข็งขืน ขึ้นขี่บนตักแกร่งจนขาเล็กกางกว้างเมื่อท่อนขายาวของอี้หลานตั้งชันขึ้นข้างหนึ่ง ชายผ้าข้างขาแหวกกว้างเห็นขาอ่อนขาวเนียน อสูรหนุ่มดึงรั้งชุดบางเบาลงจากลาดไหล่เล็กเปลือยผิวกายนุ่มเนียนหอมกรุ่น

ฟื้ดดด~

ปลายจมูกโด่งสูดดมเนื้อเนียนเนินอกแบนราบยอดทันเล็กแอ่นรับสัมผัสเพียงถูกแตะต้องร่างกายก็โอนอ่อนเข้าหาราวกับคุ้นเคยในทุกสัมผัส

อี้หลาน..

นามนี้คือผู้ใดจึงติดอยู่ในหัวฝังอยู่ในความรู้สึกราวกับรอวันจะได้เอ่ยยามชิดใกล้

อี้หลาน..

ผู้ใดกันที่ทำให้ร่างกายตอบรับความเร่าร้อนนี้แม้นถูกแผดเผา..ก็ยอม

ท่อนแขนใหญ่โอบร่างเอนลงราบบนพื้นสายลมอ่อนโชยเข้ามาต้องผิวแผ่นหลังเปลือยเปล่า ผ้าผ่อนบนล่างเล็กแทบจะไหลลงมากองรวมกันกลางลำตัว

ฝ่ามือเฝ้าฟอนเฟ้นเนื้อนุ่มเนียนในที่ล้ำลึก เค้นก้อนสะโพกนิ่มยกขึ้นขยำคลึงราวกับบีบก้อนแป้งซาลาเปา ใบหน้าหล่อเหลาปรือปรอยมองเหม่อยอดอกสีหวานที่มันชูชันตรงหน้า

เขาหายใจแรงด้วยความกระหายไม่กี่อึดใจก็เข้าครอบครองยอดอกสีหวานหลับตาดูดดื่มราวกับเด็กน้อยร่างของเยี่ยนชิงอ่อนเหลวตามแรงชักนำของชายตรงหน้าร่างเล็กคุกเข่าคล่อมตักแกร่งแอ่นอกหนีริมฝีปากร้อนจนหงายท้อง

ผมยาวปล่อยสยายไปด้านหลังท่าทางไม่ต่างจากนักกายกรรม แต่ร่างกายกับรู้สึกสะท้านสุขสมสองมือของเยี่ยนชิงขยุ่มเส้นผมยาวสีอ่อนของคนที่พึ่งรู้จักชื่อ ทั้งที่ตอนแรกผลักไสไม่กี่อึดใจกลับแอ่นกายเข้าหา เข่าเล็กกดลงบนท่อนเนื้อแข็งขันโดยไม่ตั้งใจ แต่เจ้าสิ่งนั้นกลับแข็งขืนร้อนระอุขึ้นมาจนเยี่ยนชิงก้มมมองมัน

"อะ อี้หลาน ตรงนั้นของเจ้ามัน..ร้อน

"แฮ่กกก ข้าร้อน ร้อนมาก"

"อื๊ออ เจ้า.."

"ข้าอยากรู้ว่าเจ้าร้อนเหมือนข้าหรือไม่"

คนเจ้าเล่ห์ปรือตามองต้นขาขาวของเยี่ยนชิงด้วยท่าทีหื่นกระหายราวกับสัตว์ร้ายในฤดูผสมพันธุ์ เยี่ยนชิงเองก็ไม่ต่างกันร่างเล็กทำเพียงยึดบ่ากว้างเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวปล่อยให้ปลายนิ้วยาวกดกรีดเข้าไปในช่องทางรักตอดตุบๆ ภายในร้อนและแฉะชุ่มขึ้น

ร่างเล็กบนตักบิดเร่าเอวบางหลีกหนีความรู้สึกวูบวาบราวกับถูกโยนลงบนกองเพลิงลุกโชนที่ไม่หนีเงื้อมมือใหญ่่โตไม่พ้นขาเรียวทุกจับกางกว้างท่าทางยั่วยวนแปลกตา

"อึ้ก อ อี้หลาน ข้า.."