ตอนที่ 29 องค์ชายรอง

"อาบน้ำล้างคราบเลือดก่อนนั่นบ้านข้า"

คนแปลกหน้าที่พากระโดดลงมายังเบื้องล่างลึกราวกับไร้ที่สิ้นสุดมาหยุดที่ริมรำธารมีบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งตั้งอยู่

"เศษไม้นั่นเรียกว่าบ้านรึ" หมิงเยว่มองความเก่าร้างเอ่ยค่อนแคะออกมา

"นั่นศาลเจ้าเก่าเหล่าสัตว์อสูรสร้างให้" ใบหน้าเล็กๆ หันมายิ้มให้องค์ชายกู้ไม่หุบราวกับดีใจนักหนา

"ศาลเจ้า..เจ้าอยู่ศาลเจ้าได้เช่นไรในเมื่อเป็นสัตว์อสูร" กู้หมิงเยว่เอ่ยสิ่งที่สงสัยออกมา

"ท่านจำข้าไม่ได้จริงๆ สินะ"

"ข้าพึ่งมาที่นี่ครั้งแรกจะรู้จักผู้ใด"

"เอาเถอะเรื่องมันตั้งพันปีแล้วจะเปลี่ยนไปก็ไม่แปลก"

"พูดอะไรของเจ้า"

"ข้าต้มน้ำแกงรอก็แล้วกัน"

"เจ้าล่ะ..ไม่มาอาบน้ำ"

"ตัวข้าสะอาด เห็นหรือไม่ไม่มีสิ่งใดทำข้าสกปรกได้ "

"เอาเถอะจะไปทำอะไรก็ไป"

ร่างเล็กหอมฟุ้งเดินขึ้นเรือนไม้เก่าไปแล้ว อย่างที่เจ้าตัวเล็กนั่นว่าที่นี่อยู่ลึกเสียจนคิดว่าไม่มีจุดสิ้นสุดเพราะตกลงมานานพักใหญ่กว่าจะถึงสถาณที่เรียกว่าแดนอสูร ทั้งที่บอกว่าเป็นแดนอสูรแต่บุรุษผู้นั้นกลับบอกว่าตนไม่ใช่อสูร แล้วยังรู้จักชื่อแซ่กันเสียด้วย

"เป็นใครกันแน่ทำไมลึกลับจริง"

ธารน้ำเย็นจัดไหลผ่านข้อเท้า แสงจันทร์สะท้อนร่างเปลือยเปล่าผมเส้นยาวปลิวไสวปิดบังรอยแผลที่แผ่นหลังเรือนกายขาวซีดนั่งพิงโขดหินกลางลำธาร

เส้นผมยาวสีเข้มไหลลงแนบแผ่นหลังและไหล่ เปียกชื้นแนบผิว ละอองน้ำเกาะตามปลายผมเป็นประกายราวกับโลหะ

ริมฝีปากได้รูปปริแตกจนเห็นเลือดซึมจากการต่อสู้ที่ผ่านมา ดวงตาเรียวยาวใต้ขนตาสีอ่อนมองต่ำลงที่เงาตนเองในน้ำแววตานั้นเยือกเย็น ลึกลงไปมีบางอย่างซ่อนอยู่

ลำคอแกร่งขาวเห็นเส้นเลือดใหญ่เด่นชัดเมื่อเงยหน้าขึ้นกล้ามเนื้อแน่นช่วงอกดูแข็งแกร่งไม่น้อย

รอยแผลเป็นพาดผ่านผิวซีดจางยืนยันถึงชีวิตที่ไม่อ่อนโยนนักเมื่อขาดสิ่งนั้นไปทั้งมารดาที่เสียไปคู่หมั้นที่หายไป

กู้หมิงเยว่ยกมือขึ้นเสยผมส่วนปลายมีน้ำหยดลงมาตามข้อมือและแผ่นอก ก่อนจะหายไปกับสายน้ำเบื้องล่าง วักน้ำล้างคราบคาวเลือดสกปรกจึงใช้เวลานานเสมอยามชำระร่างกาย นานเสียจนได้กลิ่นน้ำแกงลอยมาจากไม้บ้านเก่าหลังนั้น

น้ำสีแดงจางลงกล้ามเนื้อเคียดเกร็งคลายตัวลงทีละน้อย กู้หมิงเยว่นั่งพิงก้อนหินใหญ่ ปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านร่างสะท้อนผิวเปียกชื้น เปลือกตาหนักอึ้งจ่มจ่อลงในห้วงนิทราอย่างง่ายดาย ร่างกายเอนต่ำโดยไม่รู้ตัว..

ความมืดไหลวนเข้ามาความฝันซ้อนทับกลับมาอีกครั้ง ฝันเดิมๆ ที่มีเลือดสาดกระเซ็นเต็มบ้านคู่หมั้น

ร่างคุ้นเคยลอยอยู่เหนือพื้นนอนหงายท้องกลางอากาศมีท่อนแขนยาวช้อนหลังกลางลำตัว ที่ลำคอยาวระหงขาดวิ่น เลือดไหลจากลำคอเป็นสาย ในมือข้างหนึ่งของมารร้ายกำของบางอย่างที่ยังเต้นตุบๆ สิ่งที่ทำให้ยังมีชีวิตได้

หัวใจ…

หัวใจของคู่หมั้นอันเป็นที่รักถูกควักออกมา

หัวใจของ..เยี่ยนชิงตัวจริง

คู่หมั้นของตนนั้นตายไปนานแล้ว จึงไม่มีการหมั้นเกิดขึ้น..เหตุการณ์นั้นถูกปิดเป็นความลับเพราะมีผู้เห็นเหตุการณ์แค่..ตนผู้เดียว

นอกเหนือจากนั้นเป็นคนในราชสำนักที่มาเก็บกวาดความสูญเสีย ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพื่อไม่ให้ผู้คนแตกตื่น ทำราวกับว่าต้าอวิ๋นสงบสุขดี

กระทั่งก่อนมาสุสานบรรพชนที่มีข่าวฆ่ายกครัวสกุลหยางอีกครั้ง หมิงเยว่ไม่รู้ว่าคนในราชสำนักไม่ปิดข่าวการมีอยู่ของสัตว์อสูรแล้ว หรือ...มันมากเสียจนปิดไม่มิดกันแน่

ที่แปลกคือเยี่ยนชิงที่ตายแล้วกลับมาเรียนแต่กลับจำใครไม่ได้เลย

จำอะไรไม่ได้..แม้แต่อย่างเดียว

จนกระทั่งบางคนในราชสำนักส่งคนไปสั่งสอนดูแลและป้อนความทรงจำใส่เข้าไปใหม่ทั้งหมด แล้วสั่งไม่ให้ผู้ใดเอ่ยถึงหรือเข้าใกล้

เยี่ยนชิงไม่ใช่คนหลงลืมแต่นั่นไม่ใช่เยี่ยนชิงคนเดิมต่างหาก แม้จะยกเลิกการหมั้น แม้นจะรู้ดีว่านั่นไม่ใช่คนรักแต่ใบหน้านั้นกลับทำให้เอาแต่แอบมองและกลั่นแกล้งเพื่อให้ถูกสนใจ

'ท..'

'ท่าน..'

'นายท่าน'

กึก...

เฮื้อก!

กู้หมิงเยว่สะดุ้งเฮือกลืมตาตื่นขึ้นจากความฝันที่เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า ชายเจ้าปัญหานั่งแช่น้ำอยู่ปลายเท้านิ้วชี้ที่สะกิดหลังเท้าค้างกลางอากาศอยู่เช่นนั้น

นิ้วนั่นเองต้นเหตุที่ทำให้ตื่นจากภวังค์

กู้หมิงเยว่ยกมือขึ้นวักน้ำเย็นใส่หน้าให้ตื่นเต็มตา แสงจันทร์ถูกเมฆบดบังเหลือแสงสว่างเพียงครึ่งขายาวขยับลุกขึ้นพาร่างหนาวสั่นเต็มไปด้วยร่องรอยแผลขึ้นมาบนบกพลางมองใบหน้าสดใสราวกับเมื่อครู่ไม่ได้ไปฆ่าใครมา

กู้หมิงเยว่นั่งพิงก้อนหินริมธาร เสื้อคลุมที่เคยสะอาดเปรอะเปื้อนเลือดและโคลน แผลตามร่างกายส่งความเจ็บแปลบเป็นระยะ ทว่ากลับไม่แสดงอาการอ่อนแอออกมาแม้แต่น้อย

“องค์ชายรองหมิงเยว่ ข้าไงหลันหลิง” หลันหลิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน เสียงสดใส

น้ำเสียงนั้นเรียบง่ายเหมือนการเรียกชื่อคนรักที่พบหน้ากันทุกวัน ไม่ใช่การเอ่ยกับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเผชิญในสนามรบ

กู้หมิงเยว่ชะงักชั่วอึดใจ หัวใจเต้นผิดจังหวะโดยไม่ทันตั้งตัว คิ้วเข้มขมวดแน่นความเจ็บจากบาดแผลยังไม่ทันจาง กลับถูกความรู้สึกประหลาดบางอย่างกระแทกเข้ามาแทนที่

“เจ้าตอบได้หรือยังข้ากับเจ้ารู้จักกันมาก่อนใช่หรือไม่”

กู้หมิงเยว่เอ่ยช้าชัดถ้อยชัดคำสายตาคมกริบจ้องใบหน้าเล็กของหลันหลิงไม่วางตาราวกับต้องการมองให้ลึกถึงแก่นเผื่อจะมีเศษเสี้ยวความทรงจำใดหลงเหลืออยู่บ้าง

แต่ไม่ว่าเขาจะค้นหาอย่างไรสิ่งที่พบก็มีเพียงความว่างเปล่า