ตอนที่26 ลงไปอีก

“เยี่ยนชิงเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดพ่อจึงตามลูกมา” ไม่รอให้เยี่ยนชิงตอบชายชราท่าทางสุขุมใจเย็นไม่มีวี่แววหวาดกลัวก็เอ่ยขึ้นคล้ายไม่มีเวลามากนัก

“เพราะที่นี่ไม่ยอมให้เจ้าผ่านไปง่ายๆ ”

"ใยจึงเป็นลูกล่ะขอรับ"

"เจ้าเป็นตัวแทนอักษรในกวีที่หายไปหากกวีสมบูรณ์ยุทธภพก็สมดุล"

ความรู้สึกเย็นวาบไหลผ่านสันหลังเมื่อสายตามองไปตามือที่ชี้มาที่โคนดอกไม้ต้นดอกพลับพลึงสีเลือด

"ทุกอย่างที่ลูกรับรู้ตอนนี้ทั้งรูปรสกลิ่นเสียงมันตีรวนในกายของลูกจนแยกไม่ออกว่าควรจะปวดหัวคลื่นไส้หิวน้ำหายใจเข้าหรือไม่ควรหายใจ..ลูกคิดว่าเราแค่เดินกลับถึงบ้านก็พอ"

“เยี่ยนชิงลูกรักครั้งนี้อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่ลูกมี ตั้งสติให้ดี"

"ท่านพ่อใยจึงรับสั่งเช่นนั้น"

"ถึงเวลาแล้วที่ทุกอย่างบนยุทธภพนี้จะกลับคืนสู่ความปกติไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมันก็เป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่ผ่านเข้ามา ทุกคนล้วนเกิดมาพร้อมกับหน้าที่ที่ต้องทำ อย่าได้จมปลักอยู่กับอดีตจงเดินหน้าต่อไป ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับความสูญเสียมากเพียงใด อย่าลืมว่าพวกเจ้ามีสิ่งที่ต้องทำ "

หยางเฟยหลงยกมือใหญ่โตวางลงบนศรีษะเยี่ยนชิงคนที่เลี้ยงมาด้วยความเอ็นดู เลี้ยงคนมีชีวิตทั้งที่ตนไม่มีชีวิตรอดจากการแย่งชิงบทกวีโกลาหลเมื่อนานมาแล้ว

“ท่านพ่อ ตระกูลเราต้องคำสาปจริงหรือ"

"หึหึ เจ้าไม่ชอบฟังเรื่องที่ไม่อยากฟังเสมอใยหนนี้จึงยอมถามเรื่องที่จะทำให้ปวดใจเล่าลูกรัก"

"นี่คือหนทางการเติบใหญ่ใช่หรือไม่ขอรับ"

"อืม ก็เจ้าอายุครบสิบแปดปีแล้วต่อไปนี้คงต้องเหนื่อยหน่อย"

"ขอรับ เพราะว่าข้าโตแล้วข้าจึงต้องมีเรื่องที่ต้องทำ ข้าจะเชื่อฟังท่าน"

"ไม่ต้องแล้วเยี่ยนชิง ไม่ต้องเชื่อผู้ใด จงฟังเสียงหัวใจของเจ้า ฟังเพียงเพียงหัวใจของเจ้าก็พอ"

“ลูกเป็นชายอ่อนแอเพียงนี้แม้แต่หัวใจก็เกรงว่าจะเชื่อตนเองมิได้ แฮะ แฮะ”

“เยี่ยนชิงลูกรู้หรือไม่ว่าพลังแห่งความรักยิ่งใหญ่เพียงใด ทุกอย่างที่ล้วนเกิดขึ้นบนยุทธภพล้วนเกิดขึ้นจากความรัก ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดความรักจะไม่ปราณีเจ้าอย่างแน่นอน”

เยี่ยนชิงเงียบปากพลางทำตาปรือส่ายหน้าน้อยๆ ใบหน้างดงามปรายดวงตาคู่สวยก้มลงมองที่พื้นเบื้องล่างไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่ไม่มองสิ่งที่อยู่ต่ำยามค่ำคืน เมื่อพบเจอดงดอกพลับพลึงสีชาดสีโปรดที่เกิดขึ้นบนพื้นดินไม่ใช่ดอกเหมยที่ต้องแหงนหน้าขึ้นมองกลับรู้สึกคุ้นเคยราวกับรอวันได้พบเจอ

"ท่านพ่อ"

"พ่อต้องไปแล้ว"

"ท่าน..."

เยี่ยนชิงเพ่งพินิจหมอกควันเคลื่อนที่โลมเลียร่างสูงของบิดายื่นมือออกไปหมายจะรั้งเอาไว้แต่กลับวาดผ่านร่างกายบางเบาไร้มวลสาร

ฟิ้วว~

สายลมพัดแรงขึ้นอีกครั้งภาพตรงหน้าก็กลายเป็นกลุ่มควันสีแดงลอยเคลื่อนโอบล้อมรอบร่างบางเบาแต่อบอุ่น กลีบดอกพลับพลึงแดงไหวพร้อมกัน เสียงซู่ซ่าครั้งนี้ฟังคล้ายเสียงหัวเราะแผ่วต่ำจากใต้ดิน เยี่ยนชิงกำชายผ้าที่แขนแน่น

ร่างท่านพ่อปลิดปลิวลอยไปกับกลิ่นบุปผาอากาศเย็นเฉียบเย็นชื้นไหลผ่านลำคอ ลงไปเกาะอยู่ในอกในสายตาร่างที่ไม่เคยมีอยู่ค่อยๆ จางหายไปทุกขณะ

“อ้ะ!”

ฝ่ามือใหญ่เคลื่อนออกมาจากเงามืดคว้าร่างบางของเยี่ยนชิงเข้ามาโอบกอดเอาไว้แน่นทันทีที่วิญญาณของพ่อผู้ล่วงลับหายไป

"นั่นไม่ใช่พ่อเจ้าอีกแล้ว" อี้หลานก้มลงกระซิบข้้างใบหูขาวเยี่ยนชิงแหงนขึ้นสบตาคนพูดพลางตอบหนักแน่น

"นั่นท่านพ่อข้า"

"พ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้าไม่ใช่ครอบครัวนั้นจำได้หรือไม่ข้าชอบเอ่ยถึงกลิ่นเจ้า กลิ่นเจ้าเหมือนกลิ่นบ้านอันอบอุ่นแต่สิ่งนั้นคือเจ้าไม่ใช่บ้านที่มีวิญญาณของสัตว์อสูร ผู้นั้นคือวิญญาณสัตว์อสูรเลี้ยงดูเจ้ามาจนคิดว่าเจ้าคือลูกตนเอง ยันต์หน้าบ้านนั่นเองเชื้อเชิญสัตว์อสูร เชื้อเชิญข้า รอข้ากลับมาอยู่ดูแลเจ้าบริวานเหล่านั้นจึงหายไปตอนที่ข้าเข้าไปแล้ว"

"ไม่จริง.. ท่านพ่อท่านแม่ข้ายัง..มีชีวิต"

"เจ้าไม่ใช่ลูกของผู้ใดเจ้าคือเจ้าที่อยู่เคียงข้างข้า"

ครืนนน~

เสียงดังมาจากใต้ดอกไม้ จากในหมอก จากทุกทิศพร้อมกัน หัวใจเยี่ยนชิงเต้นแรงจนเจ็บปวดจากสิ่งที่คนรักบอก ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่รู้หรือเลือกที่จะไม่รับรู้กันแน่ร่างเล็กปิดหูหลับตานั่งลงท่ามกลางดงดอกพลับพลึงภาพและเสียงมากมายไหลเข้ามาในหัวพร้อมกันจนไม่รู้เหตุการณ์ก่อนหลังโลกทั้งโลกดับมืดปิดประสาทรับรู้จากภายนอกจมดิ่งเข้าสู่ที่ใหม่

ครืนนนน!!

ดอกพลับพลึงโยกไหวรุนแรง กลีบร่วงหล่นเปื้อนคราบสีเข้มที่นั่นเยี่ยนชิงเห็นมือมนุษย์ครึ่งหนึ่งโผล่พ้นดิน นิ้วกำแน่น แต่ปลายนิ้วถูกกัดแทะจนแหว่งหาย

“นี่มัน…”

เสียงแหบพร่าของเยี่ยนชิงมาพร้อมกับควันแดงหนาพวยพุ่งรอบตัวหลอมรวมกับเสียงโหยหวนเป็นเสียงเดียว

'ชายา..'

'..พระชายา'

'เจ้ารักมัน!'

พระชายาเยี่ยนชิง!!!

อ๊ากกกก!!

เยี่ยนชิงยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้างกรีดร้องราวกับคนเสียสติภาพตรงหน้าไม่ใช่ภาพหน้าเกลียดหน้ากลัวสยดสยองแต่อย่างใดตรงกันข้ามกลับเป็นใบหน้าของชายร่างสูงสง่าใบหน้าหล่อเข้มดุดันแต่งองค์ทรงเครื่องสูงศักดิ์ที่สุดเท่าที่เคยพบเห็น ใบหน้านั้นหันมาตวาดเขาด้วยความโกรธเกรี้ยวดวงตาคู่คมถลึงตึงแดงก่ำราวกับเส้นเลือดในตาแตก เส้นเสียงสะท้านฟ้าสะเทือนดินกำลังผ่าร่างเล็กให้ขาดกระจุย

'ท ทะ..ท่านพี่'

คนถูกเรียกเดินตรงเข้ามาเมื่อเอ่ยเรียกเช่นนั้นคนคนนั้นลากกระบี่ยาวปลายแหลมคมเข้ามาใกล้เขาทุกทีก่อนที่เยี่ยนชิงจะทันได้หายใจปลายกระบี่แหลมคมก็วาดผ่านบางอย่างเบื้องหน้าก่อนจะถึงร่างของตน

ควั่บบบ!!

ลำคอคนตรงหน้าหลุดออกจากร่างเลือดสาดกระจายจนชุดสีชมพูอ่อนโชกชุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเยี่ยนชิงช้อนร่างหนาขึ้นมากอดแนบแน่นอย่างไม่รังเกียจแต่ชายผู้นั้นที่เรียกเขากลับหิ้วหัวที่พึ่งตัดหันหลังกลับไป

แล้วโลกทั้งใบก็ดับวูบลง

..เยี่ยนชิงนั่นไม่ใช่ข้า..