ตอนที่25 ลึกลงไป

เสียงรถม้ายังคงดังสม่ำเสมอบนเส้นทางทอดยาวไปข้างหน้าระหว่างป่าเขา เรื่องยุ่งยากที่ยังไม่เผยตัวออกมาอี้หลานและเยี่ยนชิงมีเรื่องให้คิดในใจมากมาย ทุกครั้งที่หลอมรวมกันสิ่งที่ลืมก็คล้ายจะจำได้มากขึ้นทุกที

ร่างเล็กของเยี่ยนชิงเอนกายซบอกกว้างเมื่อถูกทำเรื่องน่าอายจนหมดแรง มือที่ลูบหัวปลอบโยนสีหน้าเปี่ยมสุขนัยตาพราววาววับเมื่อได้กินอิ่มหนำสำราญแต่อีกคนท่าทางแห้งเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงใบหน้าน่ารักติดจะรำคาญแต่กลับอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นเสมอ

นอกจากเจ้ามดตัวร้ายขี้แกล้งแน่นอนว่าขบวนที่มาล้วนมีเชื้อสายขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ขาดไม่ได้ก็กู้หมิงเยว่และหรูอี้หงร่วมขบวนด้วย แม้พักนี้เยี่ยนชิงรู้สึกว่าสองคนนั้นเข้ามาทำอะไรไม่ได้มากนักแต่ก็ยังมีเจ้าคนที่อยู่ข้างกายมาทำให้ปวดหัวทั้งวันทั้งคืน แต่ต่อให้มดยักษ์ตัวนี้น่าปวดหัวเพียงใด มันก็คงไม่ไปไหนง่ายๆ

คบเพลิงในมือทหารหัวหน้าขบวนสะบัดไหวเล็กน้อยเปลวไฟแตกเสียงพรึ่บเมื่อถูกลมจากหุบเขาพัดสวนขึ้นมา กลิ่นควันผสมกลิ่นดินชื้นและกลิ่นหวานฉุนของดอกไม้เบื้องหน้าหนาแน่นทุกขณะ ราวกับอากาศตรงนี้ถูกเคี่ยวจนข้นหนักอึ้งจนหายใจไม่เต็มปอด

'ย เยี่ยน'

'เยี่ยนชิง'

'เสียงใครเรียกชื่อข้า'

'ใครจะเรียกชื่อเจ้ายามนี้'

'ข้าว่าข้าได้ยินเสียงคนเรียกชื่อข้า'

ตึก..

"เจ้้ามันดื้อเสียจริงหยางเยี่ยนชิง"

อี้หลานแปลงกายเป็นเงาตามติดร่างบางลงไปไม่ให้คนในขบวนเห็น แสงไฟสลัวตั้งแต่ปลายแถวยันท้ายแถวยาวส่องแสงราวกับถูกบดบัง กู้หมิงเยว่ได้กลิ่นอ่อนๆ โชยเข้ามาจึงแง้มม่านดูไม่ต่างจากหรูอี้หงที่เห็นร่างเล็กของหยางเยี่ยนชิงเดินออกนอกขบวนโดยที่ไม่่่มีผู้อื่นสนใจราวกับมองไม่เห็น

ทันทีที่ร่างร่างเล็กของเยี่ยนชิงเดินลงมาหมอกควันสีดำแดงล้อมรอบร่างเล็กเพียงชั่วพริบตาร่างของเยี่ยนชิงก็หายไป

"เอ๊ะ.."

พรึ่บ!

"มีสิ่งใดหรือขอรับองค์ชายกู้หมิงเยว่ องค์ชายหรูอี้หงมีรับสั่งห้ามลงจากรถม้าเมื่อผ่านเส้นทางนี้นะขอรับ"

"ข้าลงมาเพราะเห็นเจ้าหยางเยี่ยนชิงลงมาต่างหากเจ้าไม่เห็นหรือ!"

"ไม่ ไม่เห็นนะขอรับ"

"เจ้าหาว่าข้าพูดไม่จริงใช่หรือไม่ ไป! เจ้าไปดูที่จวนเจ้านั่นเดี๋ยวนี้!!"

"ขะ ขอรับ"

พรึ้บบบ!

เวลานั้นเองที่ขบวนเชื้อสายสูงศักดิ์แตกตื่นเสียงดังเซ็งแซ่ลั่นป่า ทั้งที่ท่องกฎการเดินทางมาทั้งปีก่อนเดินทางท่านอาวุโสก็ทรงกำชับนักหนาว่าอย่าลงจากรถม้าแต่คนไม่อยู่กับร่องกับรอยขี้ขลาดตาขาวอย่างหยางเยี่ยนชิงกลับเดินเข้าป่าที่เต็มไปด้วยความน่าสะพรึงได้น่าตาเฉย

"องค์ชายหยางเยี่ยนชิงไม่อยู่บนเกี้ยวขอรับ!"

กู้หมิงเยว่และหรูอี้หงมีวรยุทธแกร่งกล้าทั้งคู่เข้าป่าไปพร้อมกับองครักษ์ประจำกายทันทีโดยไม่รอฟังคำค้านใดๆ

"เยี่ยนชิง!"

"..หยางเยี่ยนชิง!"

เสียงร้องเรียกดังลั่นป่าลึกลับซับซ้อนไม่ต่างจากเขาวงกต เป็นสถาณที่ที่ไร้ความสมดุลอย่างถึงที่สุดไม่สามารถใช้ประสาทสัมผัสหรือร่างกายได้เต็มที่เมื่อก้าวเข้าภายในลึกขึ้น

.

.

(เยี่ยนชิง)

กึก..

หยางเยี่ยนชิงยกยิ้มกว้างเมื่อเห็นสีหน้าผู้ที่เห็นเงาเลือนลางคุ้นเคยตรงหน้าเป็นพ่อของตน

“ท่านพ่อ…” เยี่ยนชิงเรียกบิดาราวกับไม่ได้เจอมาแสนนาน การมาทำพิธีที่พึ่งมาอ่านกฎบนเกี้ยวหลงลืมกฎไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไรเสียสนิท

ห้ามเก็บดอกไม้ในหุบเขาสีแดงห้ามจับปลาในแม่น้ำนิ่งสีครามสองข้อหลักที่จำได้นอกจากนั้นก็ไม่จำเพราะคิดว่าไม่สำคัญ ก็แค่เดินทางไกลเยี่ยนชิงคิดเช่นนั้น

อี้หลานไม่รั้งคนรักเพราะรั้งไม่ได้และเพราะทุกครั้งที่เยี่ยนชิงก้าวขาเข้าหาความเป็นความตายความจริงก็จะคืบคลานเข้ามาด้วยเช่นกันและเขาจะปกป้องคนที่รักด้วยตัวเองไม่ปล่อยมืออีกต่อไปตอนนี้พวกเขาเหมือนคนคนเดียวกันอีกไม่นานความจริงก็ต้องเผยออกมา

อี้หลานยืนขมวดคิ้วอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าที่มีความสงสัยแต่ไม่ปริปากถามของอี้หลาน ไม่ห้ามปรามแม้จะเห็นสิ่งที่เยี่ยนชิงไม่เห็นแต่ไม่ปล่อยให้คลาดสายตา

“ที่นี่…ดูไม่เหมือนหุบเขาธรรมดา”

หยางเฟยหลงเหลือบมองบุตรชายด้วยสายตาอ่อนโยนไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเริ่มรกร้างแต่หยางเยี่ยนชิงกลับวางใจเมื่อมีคนเคียงข้าง