ตอนที่27 กู้หมิงเยว่

(กู้หมิงเยว่)

เสียงเท้าเหยียบใบไม้แห้งบนพื้นดังกรอบแกรบเปลวเพลิงแตกตัวลั่นเปรี๊ยะลอยมาตามสายลม เสียงของผู้คนอลหม่านกู่ร้องก้องไล่หลังมาติดๆ

กลิ่นหอมฉุนของดอกไม้กลางคืนเหมือนควันหนาแน่นที่แทรกซึมเข้าโพรงจมูกความคิดเริ่มช้าลงโดยไม่รู้ตัวขายาวก้าวออกไปอีกสองสามก้าว...

ออกไปอีกสี่ห้าก้าว..

ราวกับลอยได้เองกลีบสีแดงสดฉีกออกเป็นเส้นสีซีดจางอมชมพูดูน่ารักเกินกว่าชื่อที่ได้ยินเส้นเกสรยาวเหยียดแผ่กระจายคล้ายเส้นผมต้นบางเรียวปักลงในดินสีคล้ำมีหญ้ารกขึ้นโดยรอบเบื้องหลังลาดเอียงต่ำราวกับทางลงหุบเหวรกชัก ทางเดินที่ไม่เรียกว่าทางเพราะมืดครึ้มอึมครึมต้นไม้ใบหนาซ้อนทับหลายชั้น

แท่งหิน ป้ายไม้ ซากแท่นบูชาโผล่พ้นกลีบดอกขึ้นมาเป็นหย่อม ๆ รูปแบบของสุสานไม่ใช่ของตระกูลใดไม่ใช่ของทหาร หากเป็นที่ฝังศพไร้การจัดระเบียบเพราะ..ที่แห่งนี้คือสุสานของสัตว์อสูรจากยุคก่อน

แซ่ก แซ่ก..

ขายาวของกู้หมิงเยว่ก้าวผ่านกลิ่นหอมในอากาศเริ่มแปรเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพียงความหวานแต่ผสมปนเปไปด้วยกลิ่นคาวที่ไม่คุ้นเคยจนแยกไม่ออกว่าคือกลิ่นใดกันแน่

นี่ไม่ใช่เพียงสถานที่มันคืออาณาเขตคือความทรงจำคือความปรารถนาที่ไม่ยอมตายไปพร้อมอดีตที่ค้างคา ทันทีที่ก้าวเข้าไปสิ่งที่อยู่เบื้องล่างพลันกลับกลายเป็นรูปร่างสะโอดสะองชุดแดงนับร้อยราวกับกองทัพ

พลับพลึงแดงมิใช่ดอกไม้ธรรมดากลีบของมันบางเฉียบราวผิวหนังแรกเกิด สีแดงสดดุจเลือดใหม่ที่ยังอุ่น กลิ่นคาวปนกลิ่นหวานมัวเมาคล้ายเหล้าหมักแต่หนักหน่วงกว่า

องค์รักที่รับรู้ตำนานนี้เป็นอย่างดียกมือขึ้นปิดจมูกทันทีแต่คนที่มีวิทยายุทธอย่างกู้หมิงเยว่กลับยังคงยินนิ่งเดินต่อราวกับไม่รู้สึกอะไร

ยิ่งเข้าไปกลางดงดอกไม้เสียงไอแห้งๆ แข่งกันไอหลุดออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความแสบเผาไหลย้อนจากลำคอขึ้นสู่โพรงจมูก ราวกับสูดเอาไอร้อนของเถ้ากระดูกเข้าไปเต็มๆ

“แค่กๆๆๆๆ องค์ชายกู้กลิ่น…มันเหมือน..” ทหารเฝ้าระวังองค์ชายพยายามพูดเสียงแตกพร่ากำคอกลั้นควันพิษ

ประโยคยังไม่จบดีก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นร่างกำยำถูกลางหายลับไปพร้อมกับเสียงโหยหวนทรมาณแสนสาหัส

กู้หมิงเยว่ใช้วิชาปิดประสาทรับกลิ่นได้แต่ทหารประจำกายช้ากว่าไม่อาจทำสมาธิได้นานในเสี้ยววินาทีถัดมาทุกอย่างหนักหนากว่าที่คาดจึงถูกดึงหายไปทีละคน พลังอสูรที่รวมตัวอัดแน่น ลากถ่วงบั่นทอนวรยุทธไม่น้อยมิอาจต้านทานได้นาน

“พวกเจ้ากลับไปข้าจะไปตามเยี่ยนชิงผู้เดียวหากผู้อื่นถามให้บอกว่ามาจากต้าอวิ๋นไปเจอกันที่วังหลวง"

องครักษ์ส่ายหน้าแรงๆ แม้สายตาจะหวาดกลัวบรรยากาศจริงที่ต่างจากจินตนาการไว้มากจนนึกไม่ถึงว่าความสะพรึงแรกจะสยดสยองเพียงนี้

“ข้า..ข้าจะไปขอให้คนมาช่วย" วงอักขระส่องแสงวาบก่อนจะผลักร่างองค์รักสภาพย่ำแย่ออกจากอาณาเขตนั้นอย่างแรง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากถอยหลังลอยละลิ่วออกไปเหลือเพียงกู้หมิงเยว่ที่ยืนอยู่ลำพัง

จังหวะเดียวกันนั้นพื้นดินกลับสั่นสะเทือน ควันสีแดงพุ่งทะลุทุ่งดอกพลับพลึงออกมาแผดเสียงแหลมสูงชวนปวดแก้วหู ดวงตาหลายคู่เรืองแสง เสียงลมหายใจหนักหน่วงเต็มไปด้วยความกระหาย

ร่างที่แฝงอยู่ในดอกพลับพลึงคือผีเสื้อสัตว์อสูรแฝงความงดงามล่อลวงผู้คนดูดกลืนวิญญาณเพื่อเพิ่มพลังชีวิต กู้หมิงเยว่รู้สึกราวกับถูกรุมกินโต๊ะพลับพลึงส่งกลิ่นแปลกประหลาดสัตว์อสูรทำท่าจะเขมือบตนกระบี่จึงถูกชัักออกมาจากฝักเคลื่อนตัวเข้าใส่ควันทั้งดำและแดงสีที่พุ่งเข้าหาทุกทิศทาง

ฟ้าวววว!

ฟุ่บๆๆ

เสียงโลหะกรีดอากาศของกระบี่สีขาวฟาดผ่านเงาดำเลือดของมันแดงสดคาวกว่ามนุษย์ สายสีแดงกระเซ็นพรวดสาดใส่ดอกไม้เป็นเส้นโค้งกระทบพื้นหิน บรรดาสัตว์อสูรกรีดร้องดังซ้อนกันไม่หยุด เงาร้ายล้อมเข้ามาจากทุกทิศ คราบเลือดสดกลิ่นคาวคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับของซากวิญญาณหลายชั่วยามผ่านไปอสูรร้ายที่ตายเกลื่อนกลับไม่ลดจำนวนลงจนกู้หมิงเยว่ก้าวถอยข้อมือแข็งเกร็งจับกระบี่ฟาดฟันเนิ่นนานจนอ่อนล้าสั่นเทา

เปรี๊ยงงง!!

เสียงกระดูกกรอบแตกเมื่อหัวหลุดร่วงร่างคายของเหลวคาวสีสดร่างที่เป็นดีภาชนะก็ไร้ความหมาย ร่างหนึ่งกระเด็นก่อนจะทรุดลงปริแตกแสงสีขาวดั่งนามของปลายกระบี่สว่างวาบ ฉีกเงามืดออกเป็นเศษส่วนไม่ทันหยุดหายใจเงาอีกชุดก็พุ่งเข้ามาเล็บยาวเฉียดแก้ม เส้นผมสีดำขาดวิ่นจากความคมของอสูรร้าย

ฟั่บบบ!!

เสียงกระแทกหนักๆ ส่งร่างภูตผีลอยคว้างกลางอากาศ ก่อนถูกกระบี่แทงทะลุอกเลือดกระเซ็นโปรยปรายดั่งสายฝนพรำชะโลมต้นดอกไม้ประหลาดแม้นจะคล้ายกลิ่นของเยี่ยนชิงแต่ไม่มีผู้ใดหอมหวานเท่า

ฝีเท้ารวดเร็วเฉียบคมฟาดฟันตัดผ่านเงาอสูรเลือดสาดกระเซ็นลงบนกลีบดอกพลับพลึงสีแดงทุ่งทั้งทุ่งทั้งแดงฉานและเปียกชุ่มกลิ่นหวานหอมมึนเมาแทรกเข้ามาในลมหายใจโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วอุ่นผิดปกติ เสื้อคลุมแนบผิวแน่นขึ้นราวกับอากาศรอบตัวเปลี่ยนไปการต่อสู้เมื่อครู่ยังไม่จบเลือดปีศาจยังอุ่นอยู่บนดอกไม้

หยดหนึ่ง…สองหยด…

ดอกไม้สีชาดที่ก่อนหน้านั้นแนบนิ่ง ค่อยๆ คลี่กลีบออกทีละชั้นสีแดงเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เส้นใยบนกลีบสั่นระริกกลิ่นดอกไม้หนาแน่นแทรกซึมเข้าปอด

กู้หมิงเหยว่สังหารอสูรล้มลงตัวแล้วตัวเล่าแต่ทุกครั้งที่เลือดปีศาจซึมลงสู่พื้นป่าดอกไม้ก็ยิ่งคลุ้มคลั่งเบ่วบานส่งกลิ่นหอมทวีความเข้มข้น

กลีบบางขาดกระจายเส้นเกสรพันรัดข้อเท้า ดึงรั้งการเคลื่อนไหวดินเปื้อนเลือดกลายเป็นโคลนสีแดงฉาน เสียงปะทะของคมดาบดังปะปนกับเสียงฉีกขาดของดอกไม้ราวกับทั้งทุ่งกำลังถูกฉีกกระชากออกจากกัน

อึ่กกก!