All Chapters of อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล: Chapter 11 - Chapter 20

"เจ้าเด็กนี่..อะไรที่ทำให้เป็นแบบนี้กัน ทำไมไม่เห็นความว่างเปล่า ทำไมต้องติดยันต์เชื้อเชิญสัตว์อสูร คนผู้นี้ปลดผนึกที่ไม่มีผู้ใดปลดได้ให้ข้าเพราะเหตุใด" ร่างสูงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเรียบเฉยปรายสายตาคู่คมสอดส่ายทั่วเรือนไม้กว้างขวางสะอาดสะอ้านแต่ไร้วี่แววของการใช้ชีวิตอื่นนอกจากเสียงเดินของเท้าเล็ก ไม่มีกลิ่นอายมนุษย์อื่นนอกจากเจ้าของบ้าน “ที่นี่…เป็นบ้านใครกันแน่” คำถามที่เปล่งออกมาทำให้หมอกควันรอบบ้านสงบนิ่งราวกับหมดหน้าที่ลงแล้ว ร่างสูงยืนนิ่งมองร่องรอยแห่งการเข่นฆ่า เลือดสาดกระเซ็นทั่วบ้านเพียงแตะต้องผนัง สิ่งของ หรือแม้แต่ตอนแตะต้องเจ้าตัวเล็กเมื่อครู่ ก็เห็นบางอย่างย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำเพียงแต่เลือนลางไหลเข้ามาเร็วเสียจนจับต้นสายปลายเหตุไม่ได้ก็เท่านั้น ตกดึก ร่างหนาสวมผ้าที่เย็บต่อกันลวกๆ แต่กลับไม่ดูแย่ลงสักนิด อาจเป็นเพราะใบหน้าหล่อเหลาที่เข้าได้กับทุกสถาณการนั่นก็เป็นได้ ห้้องนอนเยี่ยนชิงเงียบลงอีกครั้งท่ามกลางความมืด มีเพียงเสียงลมกับน้ำพัดผ่าน “ข้าไม่เข้าใจ…ว่าทำไมเจ้าถึงยอมให้ผู้อื่นแตะต้องร่างกายแรงเช่นนั้น” เสียงหนึ่งดังในความเงียบเยี่ยนชิงนอนไม่หลับ

ห้องกลับมาเงียบอีกครั้งเยี่ยนชิงยืนอยู่ที่เดิม มองแท่นหมึกที่เอียงเล็กน้อย หมึกหยดหนึ่งไหลช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เยี่ยนชิงเม้มริมฝีปากบาง เงยหน้ามองหน้าต่าง ลมด้านนอกพัดผ่านกิ่งไม้เบาๆ “กับผู้อื่นกลัวหัวหดทีกับข้าแทบจะกินหัวแถมบ่นจนหูชา” เสียงที่ลอยมาตามลมของร่างสูงที่ยืนกอดอกปรายหางตามองมาแสยะยิ้มหนึ่งหนราวกับคนไม่เคยยิ้มแล้วเบะปากบึ้งตึงดังเดิม เยี่ยนชิงปาพูกันลอยละลิ่วปลิวไปถึงเสียงนั้นแต่มันก็ถูกหยุดลงแล้วกระเด็นออกนอกหน้าต่างไปเพียงโบกมือปัดผ่านลมเบาๆ ฟิ้ววว ตุ้บ! 'โอ๊ย! ใครปาพู่กันมาใส่หัวข้า!' เสียงคนนอกห้องดังเล็ดลอดเข้ามาทำให้เยี่ยนชิงหดหัวหมอบลงบนโต๊ะแยกเขี้ยวใส่เจ้าของผลงาน “เยี่ยนชิงปาข้าวของทำไมไม่พอใจสิ่งใด~” เยี่ยนชิงสูดลมหายใจเข้ากัดฟันกรอด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับคืนสู่ท่าทางเรียบร้อยเมื่อท่านอาจารย์ถือพู่กันเข้ามา "นี่ของเจ้า เยี่ยนชิง" “เอ่อ..ศิษย์ไล่แมลง ใช่ๆ ปาไล่แมลงน่ารำคาญอยู่ขอรับในห้องเรียนมีแมลง...น่ารำคาญอยู่่" เยี่ยนชิงหันมองหน้าต่างจัดชายแขนเสื้อ ทั้งที่สายตาแวบมองเงาสะท้อนบนพื้นอย่างระแวดระวังแน่ใจว่ามีเพียงคนต

เมื่อกว่าพันปีก่อน แคว้นหยางหยินสุ่ยเคยเป็นศูนย์กลางแห่งสมดุล หยินและหยางไหลเวียนเกื้อหนุนกันอย่างเป็นธรรมชาติ ยุทธภพสงบนิ่งราวผิวน้ำที่ไร้คลื่น แต่แล้วในปีหนึ่ง ความสมดุลนั้นกลับแตกสลายลงโดยไร้สัญญาณเตือน พลังหยินหยางแปรปรวน สวรรค์และปฐพีไม่สอดคล้อง เส้นลมปราณของโลกบิดเบี้ยว และสัตว์อสูรก็เริ่มเพ่นพ่าน ท่านผู้เฒ่าเล่าต่อกันมาว่า เพื่อป้องกันไม่ให้ดวงจิตแห่งหยินหยางถูกกลืนกิน มีทูตองค์หนึ่งในยุคนั้นตัดสินใจผนึกมันไว้ ทว่าการผนึกครั้งนั้นมิได้อาศัยค่ายกลหรืออาคมใด หากซ่อนมันไว้ในสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยถ้อยคำธรรมดา สิ่งที่ถูกเรียกขานในเวลาต่อมาว่า “ต้นไร้ราก” ต้นไร้รากคือต้นไม้ในสถาณที่หนึ่งของหุบเขาบรรพชนตระกูลหยางเป็นจุดกึ่งกลางฟ้าดินที่ไม่มีผู้ใดรู้แม้แต่ผู้เอาไปซ่อน เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาและการตามล่าของอสูร แคว้นหยางหยินสุ่ยจึงถูกลบเลือนด้วยนามใหม่ สกุลอวิ๋นถูกเชิญให้เข้ามาดูแลดินแดนแทน และพิธีตามหาต้นไร้รากก็ถือกำเนิดขึ้น มิใช่ในฐานะตำนานแห่งความหวัง หากเป็นความจำเป็นที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะตราบใดที่ดวงจิตหยินหยางยังคงถูกผนึก สมดุลของโลกก็ไม่อาจกลับคืนอย่างสมบูรณ์ ทว่าหากมัน

ฟื้ด ฟึ่บบ~ เยี่ยนชิงเงยหน้าขึ้นตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเห็นเงาบางอย่างเคลื่อนไหวตรงขอบหน้าต่าง เขาคิดว่าคงเป็นเพียงเงาใบไม้หรือแมลงกลางคืน แต่แล้วสิ่งเล็ก ๆ สีอ่อนก็โฉบผ่านม่านเข้ามาอย่างเงียบงัน ปีกบางโปร่งสะท้อนแสงตะเกียงเป็นจุด ๆ เหมือนฝุ่นดาว มันวนหนึ่งรอบเหนือโต๊ะ ก่อนจะเกาะลงที่ขอบสมุดอย่างไม่กลัวคน เยี่ยนชิงชะงักนิ่ง เขาไม่กล้าขยับกลัวจะทำให้มันตกใจ พั่บ พั่บ "โอ๊ะ~ ผีเสื้อกลางคืน" ตะเกียงเล็กส่องแสงสีส้มอุ่นส่องร่างเล็กมีปีกสีดำสวยโบยบินมาเกาะที่ปลายจมูกรั้นของเยี่ยนชิงเสียงเยี่ยนชิงบีบเสียงเล็กเอื้อนเอ่ยกับสัตว์สวยด้วยความเอ็นดู ร่างที่นอนอยู่ไม่ไกลเหลือบเห็นคนอู้งานนั่งหยอกล้อกับสิ่งที่พูดไม่ได้อยู่นานสองนานมันบินมาเกาะที่ตัวอักษรคำว่าอี้แล้วบินไปเกาะคำว่าหลานก่อนจะมาเกาะที่ฝ่ามือเยี่ยนชิงจึงยกมันขึ้นมาดูชั่วครู่เหมือนจะถามมันว่าจะบอกอะไรปีกบางนั้นกระพือเบาบินวนอยู่ข้างแก้มใสแล้วมันก็บินสมาเกาะนิ่งๆ เยี่ยนชิงกำลังจะเอื้อมมือออกไปแตะพลันรู้สึกเหมือนมีอะไรขยับอยู่ตรงหางตา ความรู้สึกเย็นวาบแล่นขึ้นสันหลังโดยไม่ทันตั้งตัว เยี่ยนชิงหันขวับในทันที ฟึ่บ อ๊ะ! ใบหน้าของสมาชิ

เฮื้อกกก!! ลมหายใจขาดห้วง หอบแรงราวเพิ่งถูกดึงขึ้นจากใต้น้ำ หัวใจเต้นกระหน่ำจนเสียงดังอยู่ในหู มือคว้าผ้าห่มแน่นโดยไม่รู้ตัว ในความมืดเงาหนึ่งทอดยาวนิ่งอยู่บนพื้นไม้ ราวกับภาพสะท้อนใต้ผิวน้ำที่ยังไม่ทันเลือนหาย ก่อนจะค่อยๆ จางไปอย่างไร้ร่องรอย เยี่ยนชิง...ไม่สิ ชายผู้นั้นยังคงจมอยู่ในความมืด กระแสหนึ่งแทรกผ่านแผ่นหลัง เป็นพลังอุ่นจัดไหลเข้าสู่ร่างอย่างฉับพลันมีผู้วาดอักขระดึงจิตวิญญาณขึ้นมาให้มีลมหายใจ แฮ่กกก พลังเวทย์ที่อบอุ่นอ่อนโยนแต่มั่นคงเช่นนี้ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลย ตู้มมม!! สายน้ำแตกกระจายความมืดร่นถอยดวงตาสีอ่อนของเยี่ยนชิงเบิกโพลงภายใต้อ้อมกอดของคนแปลกหน้า..น่าแปลกยิ่งนักที่เป็นสิ่งเดียวในสิ่งที่อยากเหนี่ยวรั้งความรู้สึกนี้ไว้มากที่สุดเพราะรู้สึกปลอดภัย อึ่ก! ร่างสั่นเทาในอ้อมอกแกร่งหายใจถี่รัวปน สะอื้นติดค้างอยู่ในลำคอเยี่ยนชิงทำให้ท่อนแขนกำยำโอบรัดเอาไว้แน่น ไม่ใช่แค่คนตัวเล็กที่ฝันร่างทั้งคู่เปียกปอนตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าระหว่างที่เยี่ยนชิงฝันและไม่มีสิ่งใดป้องกันเช่นก่อนแต่คนที่มาอาศัยกลับช่วยได้ ทำไมกันล่ะ? แฮ่ก… “เจ้าออกไปที่ใดมา?” กว่าทุก