ตอนที่28 กับกล้วยไม้สีม่วง

กู้หมิงเยว่เสียหลักล้มลงร่างกำยำอ่อนแรงจนไม่สามารถต้านทานไหวนอนแผล่หราบนพื้นมองท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีมาสามวันผ่านสีแดงของกลีบดอกไม้ ควันสีแดงพัดวนอยู่เบื้องบน

แย่แน่..แม้นมีวรยุทธยังมิอาจต้านไหวแล้วเยี่ยนชิงจะทานทนได้เช่นไร..บางทีการไปตามหาวิญญาณของเยี่ยนชิงบนสวรรค์อาจจะง่ายกว่าการหาร่างที่ยังมีลมหายใจก็เป็นได้

เสียงแข็งกร้าวของใครบางคนดังออกมาจากพุ่มไม้ฟาดฟันอะไรต่อมิอะไรขาดกระจุยคล่องแคล่วว่องไวดุจสายลม

ฉั่วะ! ฉั่วะ!!

ของเหลวสีแดงแตกกระจายกลางอากาศ ปลายคมกระบี่ผ่ากลางกระโหลกหนาในเสี้ยวลมหายใจ ร่างอสูรในคราบมนุษย์ถูกแยกออกเป็นสองซีก ร่วงกระแทกพื้นดังสนั่น

ตุ้บๆๆ

เงาดำทะมึนพุ่งเข้ากลางลำตัวผู้บุกรุกด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด กรงเล็บแหลมคมถูกยกขึ้นหมายจะฉีกเนื้อขาวของศัตรูที่บุกรุกถิ่น มือเรียวกระชับด้ามกระบี่พลิกตวัดกลับคล่องแคล่วว่องไวประหนึ่งสายลม สองเท้ากระโดดขึ้นเหยียบหินตีลังกาหลบเขี้ยวเล็บแหลมคมที่หากถูกข่วนลงบนผิวมนุษย์บางๆ ก็อาจทำให้ตายได้ภายในสามวัน

ฉั่วะ!! แขนข้างหนึ่งของชายชุดขาววาดกระบี่คมกริบผ่านลำคออสูรร้ายในคราเดียว ฉับ! สัตว์อสูรไหลลงจากรอยตัดเรียบกริบร่วงกราวดั่งใบไม้ผลัดใบเสียงคมโลหะตัดผ่านร่างน่าเกลียดน่ากลัวของสัตว์อสูรดังไม่ขาดสาย

ฉึ่กกก อ๊าคคคค

เสียงร้องโหยหวนขาดห้วง ศีรษะและซากร่างร่วงกระจัดกระจาย โลหิตสดคาวคลุ้งสาดกระเซ็นแดงฉานไปทั่วผืนดิน กู้หมิงเยว่ยืนหอบหายใจร่างกายสะบักสะบอมท่ามกลางการปกป้องของชายอีกคนที่เขาเอง..ไม่รู้จัก

แต่ชายหนุ่มผู้นั้นกลับมีท่าทีเหมือนรู้จักตน ร่างที่ดูผอมเพรียวกว่ากู้หมิงเยว่พุ่งฝ่าเข้าไปกลางฝูงมารราวกับไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย กระบี่ในมือสะบัดแผ่วเบาผ่าเส้นสีแดงกรีดผ่านลำคอหนึ่ง สู่อีกร่าง และอีกมากมาย ร่างไร้หัวกระตุกเกร็งชั่วอึดใจ ก่อนจะทรุดฮวบลงกองกับพื้น

วื้ด!

ตุ้บ..

อสูรอีกตนกระโจนจากด้านข้าง กรงเล็บฟาดลงมากลางอก ผ้าขาวขาดวิ่นเฉียดผ่านผิวเนื้อ ร่างเพรียวพลิกข้อมือตวัดกระบี่ย้อนจากล่างขึ้นบน ฉีกปลายคางแหลมขาดสะบั้น ลำคอแยกออกเป็นสองซีก เลือดและเศษเนื้อสาดเปื้อนอาภรณ์สีขาว เปลี่ยนสีไว้ทุกข์ให้แดงฉาน

ร่างนั้นหมุนต่อเนื่องราวกับร่ายรำ ปลายเท้าเดาะศีรษะบนพื้นขึ้นมาหมุนกายครึ่งรอบแล้วเหวี่ยงขาเตะมันใส่ใบหน้าปีศาจอีกตัวจนกระเด็นหงายท้องไปกระแทกตอไม้แหลม ตายคาที่

ท่อนแขนกำยำเหวี่ยงซากศพขึ้นกลางอากาศด้วยวิทยายุทธทำของเบา ให้เป็นโล่รับคมเขี้ยวจากด้านหลัง ก่อนแทงทะลุผ่านร่างนั้นเข้าไปเสียบอกมารอีกตนที่หลบซ่อนอยู่

สวบบบ!!!

เสียงกรีดร้องดังระงม เงาดำที่เหลือแตกกระเจิงถอยหนี โลหิตหยดลงจากปลายกระบี่ลงสู่ผืนดิน เจิ่งนองแอ่งสีชาดปิดปูพื้นดิน

แหม่ะ..

ร่างสุดท้ายล้มลงพร้อมเสียงกระดูกหักกรอบกรอบไร้ที่พยุงกระบี่ในมือเยี่ยนชิงแทงทะลุอกแล้วดึงกลับในจังหวะเดียว เปลวไฟบนสันกระบี่ลุกวาบ เลือดที่อาบคมโลหะกลายเป็นควันสีแดงฉาน ก่อนสลายหายไปในอากาศ

สายตาเย็นยะเยือกราวน้ำแข็งกวาดมองซากศพเรียงราย เยี่ยนชิงสะบัดกระบี่หนึ่งครั้ง โลหิตต่ำช้าพลันแห้งเหือดกลายเป็นเถ้าธุลี คมกระบี่กลับมาวาววับดังเดิม

นิ้วยาวตวัดวาดยันต์บนแผ่นกระดาษสีเหลืองทอง เลือดสดจากปลายนิ้วหยดลงเป็นอักขระ เปลวเพลิงอาคมลุกไหม้ขึ้นทันใด ซากร่างที่ขาดวิ่นสลายหายไป เหลือเพียงสายลมพัดผ่านราวกับความชั่วร้ายไม่เคยมีอยู่

ชิ้ง!!

ร่างนั้นเก็บกระบี่เข้าฝัก ก่อนหยิบยันต์อีกแผ่นขึ้นมา กัดปลายนิ้วเขียนอักขระด้วยโลหิตของตน ท่วงท่าสง่างามมั่นคง สองนิ้วตวัดขึ้นบนฟ้า ยันต์ลอยไปเกาะบนปีกค้างคาวผีสมุนของสัตว์อสูร ก่อนมันจะกระพือปีกบินจากไป

"อึ้ก.."

โลหิตสีคล้ำทะลักออกจากปากกู้หมิงเยว่ที่ทรุดฮวบลงด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลเก่าใหม่ถาโถมคนที่เข้ามาช่วยเดินเข้ามาประคองกู้หมิงเยว่ที่เดินโซซัดโซเซหลงป่ามา เสื้อคลุมเนื้อดีเปื้อนเลือดแดงจนเปลี่ยนเป็นสีดำเพราะถูกทับถมมาหลายวันเขาพยุงร่างซวนเซมาข้างธารน้ำเย็นหลุดออกจากหมอกป่าดอกไม้มรณะ

"ล้างตัวสิ"

"...อือ"

“ท่านหิวหรือไม่”

หน้าเรียวเล็กผมยาวยุ่งก้มลงมองมาที่ร่างบนพื้นเสียงร่าเริงใบหน้าน่ารัก...แต่หน้าตาเปื้อนเลือดเปื้อนชุดสีขาายาวลากพื้นดินแถมยังตกแต่งด้วยกล้วยไม้ขาวม่วงเต็มไปหมด

นี่มัน..

ตัวอะไร?

เสียงกรีดร้องเมื่อครู่เป็นของอสูรนั่นเอง คนที่พึ่งฟาดฟันกับแมลงน่ารำคาญคือเจ้าเปี๊ยกหัวฟูเนี่ยนะ

กู้หมิงเยว่คิดในใจระหว่างมองร่างเล็กจากมุมต่ำ ร่างเล็กยืนก้มหน้ามองลงมายืนอยู่ท่ามกลางทุ่งพลับพลึงสีแดง ดวงตาสดใสระยิบระยับแม้แต่เลือดที่กระเซ็นมาเปื้อนใบหน้าก็ไม่อาจทำให้ความบริสุทธ์สายตาดั่งคนคุ้นเคยมาเนิ่นนาน

ตึก ตึก ตึกๆๆๆๆ

หัวใจของกู้หมิงเยว่เต้นแรงขึ้นอย่างไร้เหตุผล เพียงแต่จำไม่ได้ว่ารู้จักคนตรงหน้าหรือไม่ เพราะจำไม่ได้แต่เสียงเมื่อครู่กลับเหมือนเคยเอ่ยเรียกกันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เคยเรียกในยามรุ่งสาง เคยเรียกในคืนฝนพรำ ราวกับไม่เคยลืม…แต่ก็ลืม

"ที่นี่ที่ไหน แล้วเจ้าเป็นผู้ใดทำไมพวกมันไม่จู่โจมเจ้าอย่างบ้าคลั่งเช่นเดียวกับข้า

ท่านหมิงเยว่ข้าเองหลันหลิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกล ที่นี่คือแดนต้องห้ามในทุ่งพลับพลึงแดงดอกไม้ที่อันตรายที่สุดมันขึ้นเต็มไปหมดนั่นแหละ กลิ่นมันมีพิษ

ร่างของหมิงเยว่นอนมึนเบลอจนไม่สามารถขยับได้ ดวงตาพร่ามึนแม้นจะกดจุดปิดรับความรู้สึกก็มิอาจต้านทานไหวแต่คนตัวเล็กที่มาช่วยกลับไม่เป็นอะไรเลย

ครืนนน~

"ค่อยคุยกันฝนจะตกแล้วไปบ้านก่อนเถอะ"

"บ้านเจ้าอยู่แถวนี้หรือ"

"บ้านข้าอยู่ข้างล่าง"

"ข้างล่าง?"

เสียงครางต่ำดังขึ้นมาจากพื้นดินแรงสั่นสะเทือนทำเอาร่างแกร่งใช้กระบี่ปักพื้นพยุงตัวขึ้นโดยมีร่างเล็กพยุงแล้วก็..

พรึ่บบ!!

"อ๊ากกกก เจ้าจะกระโดดลงเหวมาทำไมกันที่นี่มันอันตรายเพียงนี้เจ้าจะฆ่าข้าหรือ"

"ข้าบอกท่านแล้วว่าบ้านข้าอยู่ข้างล่าง"

"ล่างไหน?"

"แดนอสูร~"

"หาา!!"