All Chapters of อุบัติร้ายกวีรักโกลาหล: Chapter 31 - Chapter 40

กึก..แท่นบรรพชนสูงสุดตั้งตระหง่านอยู่กลางลานหินสีหม่น อักขระโบราณที่สลักไว้รอบแท่นถูกกาลเวลากัดกร่อนจนเส้นสายเลือนลาง แต่แรงกดดันที่แฝงอยู่ไม่เคยจางหาย ลมในเขตสุสานพัดเอื่อยหากความเย็นกลับซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกราวกับที่นี่ไม่ใช่เพียงสถานที่ หากเป็นแดนคั่นระหว่างความทรงจำกับคำสาป หรูอี้หงก้าวขึ้นไปด้านหน้าช้าๆ แหงนใบหน้าที่เหมือนองค์ชายสามที่ได้มารู้เรื่องราวทุกอย่างในชาติภพนี้จากกวีโกลาหลที่มีผู้ลึกลับส่งมาให้ อี้หงคุกเข่าลง ฝ่ามือวางแนบพื้นหินเย็นจัด ความทรงจำที่ฟื้นคืนไม่ใช่ภาพแตกกระจายหากเป็นเรื่องราวที่เรียงร้อยต่อกันในชะตาที่โหดร้ายในครั้งเก่า "ตอนนี้ทายาทาหยางหยินสุ่ยทุกคนกลับมาแล้ว" อี้หงสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนเอ่ยถ้อยคำแรกออกมา เสียงหนักแน่น “ขอคารวะบรรพชนผู้ล่วงลับ ผู้ซึ่งเลือดเนื้อยังคงไหลเวียนอยู่ในกายข้า นามข้าคือหรูอี้หงเป็นบรรพชนเป็นผู้รอดจากการผนึกเพียงหนึ่งเดียวของราชสำนักหยางหยินสุ่ยเมื่อพันปีที่แล้ว ข้าทำตามจารึกที่ถูกส่งต่อสืบทอดกันมาเมื่อครบสิบแปดปีให้นำตราประทับมาทำพิธีพร้อมกับหมิงเยว่และเยี่ยนชิงตอนอายุครบสิบแปดมายังที่แห่งนี้ ข้าขอให้บรรพชนทุกตนกลับมาผนึก

(อี้หลานหมิงเยว่) “ที่นี่…ที่ไหนกันแน่” เสียงบ่นอุบดังลอดริมฝีปากเล็ก เยี่ยนชิงกวาดสายตามองไปรอบตัว หุบเขาพลับพลึงสีเลือดทอดยาวสุดสายตา กลีบดอกสีแดงคล้ำไหวเอนตามแรงลม ราวกับเปลวไฟที่ไม่มีวันมอด เงามืดทอดทับซ้อนกันจนแยกไม่ออกว่าทางใดคือจุดเริ่ม ทางใดคือจุดจบ “เราจะออกจากที่นี่เช่นไร…เดินวนมาสามรอบแล้วมิใช่หรือ” เยี่ยนชิงเดินลากขาสั้นไปพลางบ่นไปพลางรอบกายมีแต่ป่ามืดครึ้มอึมครึมเบื้องบนอากาศอัดแน่นด้วยมวลกลุ่มหมอกควันเบื้องล่างเต็มไปด้วยความชุ่มฉ่ำจากกลีบดอกพลับพลึงหนาแน่น อี้หลานสอดส่ายสายตาคู่คมมองหาสิ่งแปลกปลอมอื่นที่น่าจะนำทางพวกเขาทั้งสองให้เข้าใกล้สิ่งนั้น สองร่างเดินเคียงข้างกันมาอย่างเนิบช้า มือหนึ่งคอยคว้าแขนเล็กไว้เป็นระยะ ทุกครั้งที่เยี่ยนชิงสะดุดรากไม้หรือก้อนหินจะรั้งเข้าหาตัวไม่ให้ล้มลง “ไม่ใช่” อี้หลานมองไปรอบๆ หนึ่งวันสองวันไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่ใช่ที่เดิมทั้งที่ไม่น่าจะเดินถูกทางแต่กลับมีบางอย่างพาปลายเท้าของเยี่ยนชิงก้าวนหนึ่งก้าวเสมอ “เราเดินตรงไปข้างหน้าไม่เคยกลับมาที่เดิม” เยี่ยนชิงถอนหายใจ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เหยียดขายาวด้วยความอ่อนล้า อี้หลานหยุดฝี

"อี้หลาน.." เยี่ยนชิงรั้งแขนเสื้อเบาๆ "มู่อวี่ชอบเก็บของที่ชอบเอาไว้เพียงผู้เดียวไม่ให้ใครพบเจอ ไม่ให้ผู้ใดรู้ ไม่ให้ผู้ใดได้กลิ่น ไม่ชอบแบ่งของที่ชอบให้ใคร มู่อวี่สัตว์อสูรครึ่งบกครึ่งน้ำ จรเข้ เป็นจรเข้ดุร้ายมาก่อน ข้ารู้จักเขาเพราะเจ้า..ไม่สิหยางหยินอุ้มมาให้ข้าช่วยรักษา" อี้หลานเอ่ยด้วยถ้อยคำราบเรียบสีหน้าไร้อารมณ์ แต่ทุกคำกลับหนักราวกับกดทับลงบนอากาศรอบกาย เขาไม่มองมู่อวี่ตรงๆ หากมองผ่านไปไกลราวกับเห็นภาพในอดีตที่ซ้อนทับอยู่ตรงหน้า ภาพของการครอบครอง การกักขัง และความรักที่บิดเบี้ยวให้กลายเป็นกรงขัง สายลมในหุบเขาพลับพลึงสีเลือดพัดเอื่อยลงต่ำราวกับรับรู้ถึงนิสัยอันมืดมนที่ถูกเปิดโปง คำพูดนั้นดึงรากความทรงจำขึ้นมาจากใต้ดิน ใต้ผืนดินสั่นสะเทือนแสงสีเขียวมรกตไหลเวียนไม่ปกติ มู่อวี่ที่ยืนมองทั้งคู่แล้วได้แต่แสยะยิ้มแต่เงาร่างบนพื้นกลับยาวและบิดเบี้ยวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับตัวตนดั้งเดิมของอสูรกำลังขยับตัวใต้คราบมนุษย์ “นี่เจ้าฟื้นคืนความจำกลับมาได้ทั้งหมดแล้วสินะ” มู่อวี่ยิ้มเยาะน้ำเสียงเย้ยหยันแววตาคมกริบจับจ้องอี้หลานไม่วาง พลังอสูรแผ่ออกมาราวกับกำลังทดสอบว่าผู้ที่ยืนอยู่ต

แรงสะเทือนจากเบื้องบนสั่นคลอนสะเทือนถึงคนเบื้องล่างจนต้องเกาะป้ายหินเอาไว้พายุพลังแสงสีแดงฟ้าแล่นผ่านกลางอากาศตกลงสู่พื้นดินปลิวตลบอบอวลชวนให้หรี่ตาลงรับฟังเพียงเสียงโครมครามราวกับสู้กันทั้งกองทัพ เปรี๊ยงงง!! เยี่ยนชิงชะโงกหน้าออกไปจากขอบป้ายเพียงเล็กน้อยภาพที่เห็นทำให้สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ อี้หลานถูกทำให้เลืือดอาบครึ่งหน้ายืนเซถลาอยู่ไกลๆ ผ้าชุดสีอ่อนที่เคยสะอาดขาดวิ่นย้อมทาด้วยหยาดเลือดแดงฉาน หยดลงพื้น ทุกครั้งที่ขยับตัว ทั้งที่สู้กันสูสีแต่มู่อวี่กลับมีท่าทีสบายกว่าใบหน้าหล่อร้ายยังคงแสยะยิ้ม ทว่าแววตากลับเย้ยหยันราวกับซ่อนอาวุธลับเอาไว้ "ทำไมเจ้านั่นไม่เป็นอะไรเลยล่ะ" "ข้าได้กลิ่นอายอสูรอื่นมากมายเหลือเกินมันอยู่ในกายของเจ้านั่นทุกอณู" “บ้าจริง…แบบนี้มันก็ขี้โกงน่ะสิ แล้วอี้หลานจะไปต้านทานเช่นไรไหว” เยี่ยนชิงมองดูสหายรักอสูรร้ายของอี้หลานแล้วได้แต่เจ็บใจโขกหัวกับป้ายหินเพื่อระบายอารมณ์ ปึ่กๆๆๆๆ "เจ้าทำสิ่งใดเดี๋ยวเลือดก็อาบ" หมิงเยว่รั้งคอเสื้อเยี่ยนชิงออกมาแต่หลันหลิงกลับนึกบางอย่างออก "เลือด!" หลันหลิงตาโตหัันมองเยี่ยนชิงราวกับนึกขึ้นได้พลางจับมือเล็กของเยี

โครม!!! "หยางหยิน!" เหล่าจิตวิญญาณบรรพชนร้องอย่างเดือดดาล ร่างของหยางหยินถูกพลังตวัดใส่ปลิวกลับมาที่ใต้ต้นไม้ทุกคนช่วยกันประคองกันขึ้นมา เยี่ยนชิงเองก็ถูกคว้าไปบีบคอราวกับเป็นโล่กำบังไม่ให้อี้หลานเล่นงานกลับ เปรี้ยง! "อี้หลาน!" พลังอสูรรุนแรงจนอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดถูกซัดลงไปนอนนิ่งบนพื้น เรี่ยวแรงที่มีเหมือนจะหมดลงเสียให้ได้มู่อวี่ไม่ปราณีผู้ใดแม้พลังจะเหนือกว่าก็ยังใช้วิธีสกปรก "มันเล่นงานอี้หลานเพียงผู้เดียวมันเอาตายแน่พออี้หลานตายมันจะทำลายดวงจิตสิ้นซากอย่างแน่นอน" เปรี้ยงง! มู่อวี่สาดพลังใส่อี้หลานไม่หยุด แรงกระแทกทั้งหมดถูกอี้หลานรับไว้เพียงผู้เดียวเพราะไม่อยากให้เยี่ยนชิงถูกทำร้าย เพื่อปกป้องร่างมนุษย์ของหยางหยินเอาไว้ ของเหลวสีแดงแทรกซึมออกมาไหลลงพื้นราวกับน้ำทะลักเขื่อน "อี้หลานลุกขึ้นมาสิ อี้หลาน ฮืออออ เจ้า…เจ้าโง่อย่าตายนะ…ข้าอยู่คนเดียวไม่ได้แล้ว อยู่กับข้า ...กลับไปอยู่บ้านของเราด้วยกันนะ” เสียงสั่นพร่า ของเยี่ยนชิงเว้าวอนแม้ร่างจะอยู่ในมืออสูร ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไกลไปทั่วหุบเขา เยี่ยนชิงเป็นเพียงเศษเซี้ยวของหยางหยินที่ถูกอสูรดูแลมาตลอดแต่มีพลังดึงดูดบรรพ