ตอนที่ 35 ปะทะ

"อี้หลาน.." เยี่ยนชิงรั้งแขนเสื้อเบาๆ

"มู่อวี่ชอบเก็บของที่ชอบเอาไว้เพียงผู้เดียวไม่ให้ใครพบเจอ ไม่ให้ผู้ใดรู้ ไม่ให้ผู้ใดได้กลิ่น ไม่ชอบแบ่งของที่ชอบให้ใคร มู่อวี่สัตว์อสูรครึ่งบกครึ่งน้ำ จรเข้ เป็นจรเข้ดุร้ายมาก่อน ข้ารู้จักเขาเพราะเจ้า..ไม่สิหยางหยินอุ้มมาให้ข้าช่วยรักษา"

อี้หลานเอ่ยด้วยถ้อยคำราบเรียบสีหน้าไร้อารมณ์ แต่ทุกคำกลับหนักราวกับกดทับลงบนอากาศรอบกาย เขาไม่มองมู่อวี่ตรงๆ หากมองผ่านไปไกลราวกับเห็นภาพในอดีตที่ซ้อนทับอยู่ตรงหน้า ภาพของการครอบครอง การกักขัง และความรักที่บิดเบี้ยวให้กลายเป็นกรงขัง

สายลมในหุบเขาพลับพลึงสีเลือดพัดเอื่อยลงต่ำราวกับรับรู้ถึงนิสัยอันมืดมนที่ถูกเปิดโปง

คำพูดนั้นดึงรากความทรงจำขึ้นมาจากใต้ดิน ใต้ผืนดินสั่นสะเทือนแสงสีเขียวมรกตไหลเวียนไม่ปกติ มู่อวี่ที่ยืนมองทั้งคู่แล้วได้แต่แสยะยิ้มแต่เงาร่างบนพื้นกลับยาวและบิดเบี้ยวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับตัวตนดั้งเดิมของอสูรกำลังขยับตัวใต้คราบมนุษย์

“นี่เจ้าฟื้นคืนความจำกลับมาได้ทั้งหมดแล้วสินะ” มู่อวี่ยิ้มเยาะน้ำเสียงเย้ยหยันแววตาคมกริบจับจ้องอี้หลานไม่วาง พลังอสูรแผ่ออกมาราวกับกำลังทดสอบว่าผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้ารู้มากเพียงใด

“ใช่ เพราะข้าอยู่ในที่ของข้า อยู่อาณาเขตของข้าอยู่กับคนที่ข้ารักและรักข้าเดินเคียงข้างกันโอบกอดเคียงข้างกันอย่างบริสุทธิ์ไร้ความกังขาบังคับกดขี่ควบคุม ข้าไม่ต้องทำสิ่งใดหลับหลังผู้อื่น ใช้ร่างฮ่องเต้ปิดบังตัวตน”

อี้หลานตอบเสียงมั่นคงทุกถ้อยคำเหมือนตอกเสาเขตแดนลงบนผืนดิน รัศมีพลังของเขาแผ่ออกมาอย่างสงบแต่หนักแน่น แตกต่างจากความปั่นป่วนของมู่อวี่โดยสิ้นเชิง

เยี่ยนชิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเองก็รู้สึกได้เช่นกันว่าสิ่งที่ลืมเลือนหวนคืนกลับมา เมื่อมองอสูรสหายของคนรักกลับพลันนึกขึ้นได้ไปถึงสมัยฮ่องเต้องค์แรกของแคว้นหยางหยินสุ่ย

"ฮ่องเต้หยางหลงเล่ย!"

“หึ่ ใช่แล้วข้าเอง ข้ากับฮ่องเต้ผู้นั้นเรามีบางสิ่งแลกเปลี่ยนกันเล็กน้อย"

"เจ้าใช้ร่างฮ่องเต้ทำเรื่องเช่นนี้ได้เช่นไร"

"ข้าอยากทำเพราะหากข้าชอบสิ่งใดก็ต้องเอามาให้จงได้ไม่ว่าจะอยู่ในมือของผู้ใด ก็ต้องเอามาให้ได้ เอามาเก็บซ่อนไว้ให้มิดที่สุด มิดชิดที่สุดไม่ให้ผู้ใดเห็นร่องรอย เจ้าว่าเป็นเช่นนั้นหรือไม่อี้หลานสหายข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

มู่อวี่หัวเราะเย็นยะเยือก ความอิจฉาและความปรารถณาถาโถมออกมาจากดวงตาโดยไม่คิดปิดบัง พื้นดินใต้เท้าเริ่มแตกร้าว กลิ่นคาวชื้นลอยขึ้นชัดเจนขึ้น ราวกับหนองน้ำในอดีตที่เคยอาศัยกำลังผุดขึ้นมาทับซ้อนกับหุบเขาแห่งนี้

“หึ่ ตั้งแต่ข้ารู้จักเจ้ามาข้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าชอบสิ่งใด ถ้าจะให้คิดจริงๆ เจ้าชอบทุกสิ่งที่ข้ามี ชอบทุกอย่างที่ข้าชอบ มิใช่หรือ” อี้หลานเอ่ยโดยไม่ลดสายตา คำพูดนั้นไม่ใช่การเยาะเย้ย หากเป็นตัวตนของอีกฝ่ายอย่างแท้จริง มู่อวี่ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ความเงียบที่เกิดขึ้นทำให้ลมรอบกายหยุดชะงัก กลีบดอกไม้สีเลือดร่วงลงช้าผิดธรรมชาติ

“หึหึ เจ้าช่างรู้ใจข้าจริงๆ และครั้งนี้ก็เช่นกัน หากเจ้ารู้จักข้าเจ้าก็ต้องรู้ว่าครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยของรัก..ไปให้ใครครอบครอง แม้แต่เจ้าอี้หลาน!”

รอยยิ้มของมู่อวี่กว้างขึ้นอย่างน่าขนลุก พลังอสูรพุ่งขึ้นราวกับคลื่นซัด ความมืดในแววตาเข้มข้นจนเยี่ยนชิงรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองในฐานะสิ่งของ ไม่ใช่มนุษย์ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สั่นสะเทือน ใบไม้หยกเสียดสีกันเกิดเสียงแหลมต่ำ

“ครั้งนี้ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเช่นกัน!”

ทันทีที่อี้หลานพูดจบเสียงครืนต่ำดังขึ้นจากใต้ดิน รากหยกกระตุกแรงราวกับถูกดึงด้วยพลังมหาศาล บรรยากาศทั้งหมดตึงเครียดจนแทบแตก

“ครืนนน”

เสียงผืนดินคำรามยาว อักขระโบราณบนป้ายหลุมศพเรืองแสงวาบรุนแรง พลังที่ถูกผนึกไว้เริ่มตอบสนอง

“อี้หลาน เจ้าใช้วรยุทธได้ด้วยหรือข้าไม่เคยเห็นเจ้าสำแดงฝีมืสักครั้งนอกจากปลอมเป็นมด” เยี่ยนชิงเอ่ยขึ้นอย่างตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้างแม้นจะตื่นตระหนกแต่จำได้ดีว่าก่อนหน้านี้คนตัวโตกลั่นแกล้งตนราวกับเด็กเล็กแต่ตอนนี้ท่าทีเอาจริงสีหน้าเหี้ยมเยือกเย็นช่างสมกับเป็นอสูรพันปีแสนสง่างาม

“ช่วยหน่อย” อี้หลานเอ่ยกับร่างเล็กที่เกาะหลังเป็นปลิงสั้นๆ โดยไม่หันหลังมอง

“ฮะ! ข้าเนี่ยนะจะช่วยอะไรเจ้าได้ ดูสหายเจ้าเสียก่อน..น่ากลัว ข้ากลัวจนฉี่จะราดอยู่แล้ว!” เยี่ยนชิงร้องเสียงหลง ตัวแข็งทื่อ หัวใจแทบหลุดออกมานอกอกพลังที่ทั้งคู่ปล่อยออกมาแค่แรงลมยังทำให้รู้สึกราวกับขาจะลอยขึ้นเหนือพื้นตลอกเวลา

“ช่วยไปตรงนั้นหน่อย” อี้หลานพยักหน้าไปทางใต้ต้นไม้ใหญ่

“นี่เจ้าว่าข้าเกะกะงั้นหรือ!” เยี่ยนชิงแยกเขี้ยวใส่คนตัวสูงแต่อี้หลานก็ตอบให้กระจ่าง

“ไม่ใช่ ไปจัดการทุบป้ายหลุมศพนั่นให้แตกที”

คำพูดนั้นตกลงมาเหมือนสายฟ้าฟาดเยี่ยนชิงอ้าปากค้าง มองป้ายหลุมศพมหึมาราวกับศิลาจารึกอภิมาแข็งแรงที่เรืองแสงรุนแรงขึ้นทุกขณะเมื่อมีพลังมหาศาลเป็นตัวเร่งปฏิกริยา

“ข้าเนี่ยนะ!” เยี่ยนชิงชี้เข้าหาตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ เสียงสั่นจนแทบกลายเป็นเสียงร้อง

ครืนนน!!

ผืนดินสั่นสะเทือนอีกครั้ง คราวนี้แรงจนเยี่ยนชิงแทบยืนไม่อยู่

“เจ้าทำได้อยู่แล้วข้าเชื่อในตัวเจ้า” อี้หลานเอ่ยเสียงหนักแน่น แม้ไม่หันกลับมา แต่คำพูดนั้นนกลับกดทับหัวใจเยี่ยนชิงยิ่งนััก

“ครั้งนี้เจ้า..อาจจะคิดผิดก็ได้..” เยี่ยนชิงกำมือแน่นหลุบสายตาลงต่ำมองมือที่ถูกลูบเบาๆ ที่หลังมือทั้งที่เปล่งแสงปล่อยพลังร่วกับจะแช่แข็งอสูรตรงข้ามแต่กลับอ่อนโยนบางเบาและนุ่มนวลได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

“ลองดู”

แสงจากป้ายหลุมศพสว่างวาบถึงขีดสุด ก่อนการปะทะที่จะไม่มีผู้ใดถอยได้ ใต้พื้นดินแตกแผ่ขยายเป็นเส้นยาวน้ำสีดำทะลักขึ้นมา พุ่งวนรอบร่างมู่อวี่เป็นวง แสงสีเขียวคล้ำปนม่วงเรืองขึ้นภายในของเหลวนั้น ราวกับมีสิ่งมีชีวิตดิ้นอยู่ภายใน

มู่อวี่อ้าปากคำรามต่ำดัง

ฮรึ่ม!!

อากาศรอบตัวสั่นสะเทือน แสงอสูรพุ่งออกจากลำคอเป็นลำตรงสีดำปนม่วงเข้มแทรกด้วยประกายเขียวแตกพร่า

ตู้มมมมม!!

ลำแสงกระแทกเข้าที่หน้าอกอี้หลาน เสียงดังเหมือนหินก้อนใหญ่ถูกอัดแตกกลางอากาศร่างอี้หลานกระตุกแรงเลือดพุ่งออกจากปากทะลักแดงฉาน แสงเวทย์ระเบิดกระจายรอบตัว อี้หลานถูกซัดถอยหลังลำตัวหมุนกระแทกเข้ากับโขดหิน เสียง กร๊อบ! ดังชัดจากภายในอก

อึ่กกก!

หินด้านหลังแตกเป็นสี่ยง เศษหินปลิวกระแทกพื้นดัง แกรกๆ อี้หลานไถลลงมาจากหินผาสูงชันเลือดไหลยาวจากมุมปากราวกับจะสิ้นใจเสียตรงนั้น

มู่อวี่ก้าวเหยียบน้ำสีดำใต้เท้าปะทุขึ้นพร้อมเสียง ฉ่า แสงเขียวม่วงสว่างวาบพุ่งเข้าฟาดใส่ลำตัวอี้หลานเสียงกระแทกดัง ปึง! ร่างเขาถูกยกขึ้นกลางอากาศแล้วฟาดลงกับพื้นหินอีกครั้ง

เปรี๊ยงงง!!

พื้นยุบตัวเป็นหลุม เลือดกระเด็นเปื้อนหินรอบด้าน เสียงหายใจของอี้หลานขาดเป็นช่วงๆ มู่อวี่ยกเท้าขึ้นแสงอสูรรวมตัวที่ฝ่าเท้าเป็นวงสีดำเข้ม มีเส้นแสงสีม่วงแตกออกเหมือนสายฟ้าเสียงสั่นสะเทือนดัง ครืนนน

โครม!!!

แรงเวทย์อัดร่างอี้หลานแนบกับพื้น เสียงหินแตกดังรอบทิศเลือดพุ่งออกใต้ร่าง แสงอสูรแผ่กระจายเป็นวงคลื่นก่อนจะค่อยๆ ดับลง เหลือเพียงควันสีดำลอยอ้อยอิ่ง