ตอนที่33 ต้นไร้ราก

(อี้หลานหมิงเยว่) “ที่นี่…ที่ไหนกันแน่”

เสียงบ่นอุบดังลอดริมฝีปากเล็ก เยี่ยนชิงกวาดสายตามองไปรอบตัว หุบเขาพลับพลึงสีเลือดทอดยาวสุดสายตา กลีบดอกสีแดงคล้ำไหวเอนตามแรงลม ราวกับเปลวไฟที่ไม่มีวันมอด เงามืดทอดทับซ้อนกันจนแยกไม่ออกว่าทางใดคือจุดเริ่ม ทางใดคือจุดจบ

“เราจะออกจากที่นี่เช่นไร…เดินวนมาสามรอบแล้วมิใช่หรือ” เยี่ยนชิงเดินลากขาสั้นไปพลางบ่นไปพลางรอบกายมีแต่ป่ามืดครึ้มอึมครึมเบื้องบนอากาศอัดแน่นด้วยมวลกลุ่มหมอกควันเบื้องล่างเต็มไปด้วยความชุ่มฉ่ำจากกลีบดอกพลับพลึงหนาแน่น อี้หลานสอดส่ายสายตาคู่คมมองหาสิ่งแปลกปลอมอื่นที่น่าจะนำทางพวกเขาทั้งสองให้เข้าใกล้สิ่งนั้น สองร่างเดินเคียงข้างกันมาอย่างเนิบช้า มือหนึ่งคอยคว้าแขนเล็กไว้เป็นระยะ ทุกครั้งที่เยี่ยนชิงสะดุดรากไม้หรือก้อนหินจะรั้งเข้าหาตัวไม่ให้ล้มลง

“ไม่ใช่” อี้หลานมองไปรอบๆ หนึ่งวันสองวันไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่ใช่ที่เดิมทั้งที่ไม่น่าจะเดินถูกทางแต่กลับมีบางอย่างพาปลายเท้าของเยี่ยนชิงก้าวนหนึ่งก้าวเสมอ

“เราเดินตรงไปข้างหน้าไม่เคยกลับมาที่เดิม” เยี่ยนชิงถอนหายใจ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เหยียดขายาวด้วยความอ่อนล้า อี้หลานหยุดฝีเท้าวางมือลงบนศีรษะเล็กตบเบาๆ ก่อนจะลูบเส้นผมยาวนุ่มอย่างเอ็นดู

“เรากำลังเข้าใกล้บางอย่างข้ารู้สึกเช่นนั้น สิ่งที่นำพาเจ้าออกมาจากขบวนกำลังจะบอกบางอย่างกับเรา” ดวงตาเฉียบคมกลับหยุดนิ่งราวกับจับต้องบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ม่านหมอก เยี่ยนชิงขมวดคิ้วเรียวไม่เข้าใจมากนัก

“ข้าเดินเข้าหาเงาต้นไม้ใหญ่ตรงโน้นไง สูงใหญ่มากเห็นมาได้สักพักใหญ่แล้ว”

ปลายนิ้วชี้เล็กชี้ไปในในความมืดครึ้มอึมครึ้ม เขาเห็นเงาซ้อนของบางสิ่งต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านจนไม่อาจมองเห็นยอด รากไม้แผ่ขยายราวอสรพิษพันธนาการผืนดิน

"…ทำไมเจ้าพึ่งมาบอกเล่า"

"เจ้าไม่เห็นหรอกหรือ..ก็ไม่ได้ถามนี่นา"

ทั้งสองเดินมาถึงใต้ต้นไม้สีเขียวมรกตไหลเวียนดั่งโลหิตแตกผลึกเป็นชั้นๆ ไม่มีรากแต่เติบโตบนผลึกหินสีเขียว

"นี่เรียกว่าผนึกรากจารึกสกุลหยางพันปีหรือ สูงตระหง่านดุจเสาค้ำสวรรค์ เหมือนผนึกรากจารึกสกุลหยางในหนังสือ! มีจริงหรือนี่ข้าเคยอ่านแต่ในหนังสือไม่เคยจินตนาการได้เลยว่ามันจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรแบบนี้"

"มีไว้เพื่อสิ่งใด?"

อี้หลานเอ่ยถามขึ้นมองใบหน้าตื่นตาตกใจของเยี่ยนชิงที่มองต้นไม้ใหญ่แผ่ใบคลุมฟ้าจนมืดมิดลำต้นกลวงบิดเกลียวยึดโยงป้ายหินใหญ่คล้ายป้ายหลุมศพไม่มีรากไม้หยั่งลงผืนดินแต่กลับเป็นหินที่หยั่งรากลึกดูดซับพลังวิญญาณด้านใต้

ลึกลงไปแสนไกลและมันดูดซับบางสิ่งขึ้นไปหล่อเลี้ยงลำต้นเบื้องบน

"ทำไมหินมีรากล่ะในหนังสือสกุลหยางมีจารึกไว้หรือไม่?"

"อาจจะเป็น..องค์ไทเฮาหยางหยิน" เยี่ยนชิงหลุบสายตาลงต่ำมองผนึกอักษรแล้วความรู้สึกพรั่งพรูของเหลวในกายไหลเวียนราวกับคลื่นน้ำในทะเลกว้างใหญ่ซัดครืนๆ กระแทกอยู่ภายในจนต้องยกมือขึ้นทาบอกข้างซ้ายคล้ายว่ามันจะทะลักบางอย่างออกมา

ทำให้ตาบอด

ทำให้เป็นใบ้

ทำให้ตัวร้อน

ทำให้รัก

"อักษรเหล่านี้เกี่ยวข้องกับสิ่งใด มันคือสิ่งที่ข้ากับเจ้า..ในอดีตเขียนขึ้นด้วยกัน" อี้หลานเอ่ยขึ้นอีกครั้งปลายนิ้วยาวลากห่างป้ายหินเพียงเสี้ยวลมหายใจใช้พลังเวย์ตรวจไอพยาบาทในสิ่งตรงหน้าแต่กลับไม่พบความรู้สึกนั้น มีเพียงความทรงจำเลือนลางไหลเอื่อยเข้ามาปรากฎในจิตใต้สำนึก

ในนั้นมีเพียงตนกับเยี่ยนชิงที่งดงามทุกที่อยู่ด้วยกันราวกับเป็นคนเดียวกัน

“ทำให้ตาบอด คือการเกิดใหม่

ทำให้เป็นใบ้ คือการลบความทรงจำ

ทำให้ตัวร้อน คือดวงจิตถูกแบ่งแยก

ทำให้รักคือ…ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา”

อักขระเหล่านั้นดั่งป้ายหลุมศพ ปักยึดผืนดิน รากไม้รัดรึงต้นไม้ใหญ่ไม่ให้หลุดพ้นจากพันธะ

“เจ้าว่าบรรพชนของเจ้าจะบอกสิ่งใด…จึงนำพาเรามาถึงที่นี่”

"ข้าคุ้นเคยกับมันยิ่งนัก…แต่ข้าก็หวาดกลัวมันเหลือเกิน" เสียงเยี่ยนชิงสั่นรู้สึกร้อนหนาววูบวาบยามเข้าใกล้ป้ายหิน บอกไม่ถูกว่าเป็นอาการใด

วื้ดดดด!!

เสียงลมคำรามกึกก้องดังฉีกอากาศราวกับผืนฟ้าถูกฉีกขาด กลีบดอกพลับพลึงสีชาดปลิวว่อนขึ้นจากพื้น หยาดแสงสีเขียวมรกตจากรากจารึกสั่นไหวรุนแรง เส้นแสงแตกกระจายเหมือนเส้นเลือดที่ถูกบีบคั้นจนปริใกล้แตกเต็มที

แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากจุดศูนย์กลาง เยี่ยนชิงรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมือที่มองไม่เห็นบีบแน่น ลมหายใจสะดุดขาดห้วง ร่างเล็กเซถลาไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว ฝ่าเท้าแทบยืนไม่อยู่บนผืนดินที่สั่นสะเทือน