“ฮึก ฮึก คิดถึงท่างแม่ทุกวันเยย”มือน้อย ๆ เอื้อมมาจับมือมารดาเป็นครั้งแรกในชีวิต เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นแผ่วเบา เพราะเจ้าตัวดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่“แม่รู้อาเฟยคนดี แต่คืนนี้ต้องรีบออกเดินทางก่อน อาเฟยจะได้มีจวนอุ่น ๆ นอนดีหรือไม่เล่า หลังจากนี้พวกเราสามคนจะได้อยู่ด้วยกันทุกวันเลย” มือมารดาคนใหม่ยกขึ้นลูบศีรษะเล็กด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ “ฮึก! ฮึก! ดีขอยับ”“องค์หญิงหม่อมฉันดีใจยิ่งนักที่พระองค์ปลอดภัย และได้ออกจากคุกใต้ดินเสียทีเพคะ”ขณะพูดชิงอียังใช้นิ้วปาดน้ำตา ให้คุณชายน้อยที่นางเลี้ยงและรักดั่งบุตรในอุทร“ชิงอีเรื่องต่าง ๆ ไว้ข้าค่อยอธิบายให้เจ้าฟังทีหลัง แต่ยามนี้พวกเราต้องรีบไปแล้ว อีกไม่นานที่นี่จะมอดไหม้ไม่เหลือซาก เจ้าอยากนำสิ่งใดติดตัวไปให้รีบเก็บ ไม่ต้องเสียดายของชิ้นใหญ่ข้ามีตำลึงให้เจ้าใช้จ่ายไปตลอดชีวิต”“เพคะ องค์หญิง”“พูดธรรมดาห้ามเรียกข้าว่าองค์หญิง หลังจากนี้พวกเราจะหลบไปอยู่เมืองอื่น ไปอยู่ให้ไกลจากเมืองหลวง ไม่มีอีกแล้วองค์หญิงห้าไป๋ซือเย่ว”“เจ้าค่ะคุณหนู”ชิงอีเก็บของได้สามถุงผ้า เพราะสิ่งสำคัญหลัก ๆ มีเพียงอาหารแห้ง และเสื้อกันหนาว ไป๋ซือเย่วแย่งห่อสัมภาระมาถือสองห
Terakhir Diperbarui : 2026-02-01 Baca selengkapnya