ไม่เต็มใจต้อนรับสตรี

วันเวลาผันผ่านไปอีกหนึ่งเดือน ช่วงบ่ายของวันทั้งห้าคนก็เดินทางมาถึงเมืองท่าสำคัญของแคว้นถิงโจว

ดินแดนแห่งนี้มีอาณาเขตติดกับท้องทะเลอันกว้างใหญ่ ชาวเมืองส่วนใหญ่ประกอบอาชีพประมง และค้าขายแลกเปลี่ยนกับคนต่างถิ่นรวมไปถึงต่างดินแดน

นาน ๆ ครั้งจะมีเรือของพวกตาฟ้ามาเทียบท่าขายสินค้าแปลกประหลาด และรับสินค้าของชาวเมืองท่ากลับไปขาย ชาวเมืองส่วนใหญ่จึงมีรายได้ใช้จ่ายไม่ขัดสน เรียกได้ว่าร่ำรวยกว่าคนเมืองหลวงเสียอีก

ผู้คนจึงเคารพยกย่องคหบดีมากกว่าขุนนาง โดยเฉพาะตระกูลลู่ที่ถูกนับหน้าถือตามาตั้งแต่บรรพบุรุษ ด้วยความดีความชอบด้านการพัฒนาเมือง และช่วยเหลือให้ชาวบ้านได้ทำมาหากิน ในพื้นที่ปลอดภัยจากการถูกรีดไถของเหล่าอันธพาล

เมืองท่าแห่งนี้อยู่ในเขตศักดินาของอ๋องสูงศักดิ์ผู้หนึ่ง แต่เจ้าตัวไม่เคยใส่ใจเดินทางมาดูแลพื้นที่ห่างไกลเลยสักครั้ง ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงพึ่งพาขุนนางไม่ได้เลยสักคน!

“จวนของน้าใหญ่โตดีหรือไม่อาเฟย”

ลู่ซิ่วหยวนอุ้มเจ้าก้อนกลมขึ้นแนบอก ก่อนจะพากระโดดลงจากรถม้า ส่วนมารดาของเด็กก็กระโดดตามมาติด ๆ มีเพียงชิงอีที่ค่อย ๆ ก้าวขาลงจากรถม้า

“ใหญ่มากขอยับ อาเฟยชอบ”

ดวงตาสดใสของเด็กชายจ้องมองไปรอบ ๆ สิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ด้วยท่าทีสนใจ แต่ต้องหยุดชะงักลงเมื่อพบเจอคนแปลกหน้า

ลู่ซิ่วหยวนมองตามแล้วส่ายหัวไปมา ก่อนจะเอ่ยแนะนำคนสำคัญให้หลานชายรู้จักในระยะไกล

“คนผู้นั้นคือท่านลุงหยาง รูปงามถูกใจเจ้าหรือไม่”

เจ้าบ้านชี้ชวนให้เจ้าตัวเล็กซึ่งนั่งห้อยขาอยู่บนบ่า มองดูบุรุษที่ออกมายืนต้อนรับพวกเขา ยามนี้บ่ายคล้อยแล้วคนผู้นั้นจึงมีแรงออกมาชักสีหน้าใส่ผู้มาเยือน

“หน้าบึ้ง อาเฟยไม่ชอบ”

“อ้าว ยากแล้วท่านอา”

เสียงทุ้มบ่นพึมพำแผ่วเบา หากบุตรไม่ชอบมารดายิ่งไม่ชอบมากกว่า เห็นทีความหวังของเขาคงต้องรอคอยไปอีก

ผู้มาเยือนทั้งสามคนหยุดเดิน แล้วยืนอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสของคนตระกูลลู่ด้วยท่าทีสงบเรียบร้อย

สายตาคู่คมสองคู่สบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อได้สติเจ้าบ้านจึงเอ่ยถามโดยไม่เกรงใจผู้มาเยือนเลยแม้แต่น้อย

“อาหยวนเจ้าพาคนแปลกหน้ากลับจวนเช่นนี้ ได้ตรวจสอบดูให้แน่ชัดแล้วหรือยังว่าไว้ใจได้มากแค่ไหน ไม่ใช่อยู่ไปแล้วสร้างปัญหา”

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นเสียงดัง ดวงตาดุดันกราดมองไปรอบ ๆ ด้วยท่าทีไม่ไว้ใจผู้ใดทั้งนั้น

ไป๋ซือเย่วจ้องมองบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ผิวกายขาวละเอียด ใบหน้าของเขางดงามคล้ายรูปสลัก คิ้วเข้มเรียงเส้นพลิ้วไหวเป็นธรรมชาติ จมูกโด่งเป็นสันรับกับใบหน้าเรียวอย่างลงตัว

คนผู้นี้ยิ่งมองยิ่งคล้ายเทพจำแลงแปลงกาย อย่างที่น้องชายต่างแซ่เคยอวดอ้างชื่นชมไม่มีผิด

ท่าทีเกรี้ยวกราดดุดันทว่าแฝงไปด้วยเมตตา ช่างย้อนแย้งขัดกันอย่างประหลาด มุมปากสีหวานแอบกดลึกโดยไม่มีใครมองเห็น

“ข้าขอรบกวนไม่นาน หากได้จวนหลังใหม่จะย้ายออกไปทันที”

ผู้มาเยือนโต้กลับโดยไม่เกรงกลัวเจ้าบ้านเช่นกัน สายตาราบเรียบมองตรงอย่างเปิดเผยไร้ซึ่งท่าทีขลาดกลัว

ลู่ชุนหยางมองสตรีงดงามด้วยสายตาเพ่งพินิจพิจารณาตามนิสัยหวาดระแวงเป็นทุนเดิม

ผู้มาเยือนไม่หลบสายตาทั้งยังใช้สายตาเรียบนิ่งสำรวจกลับ เขาจึงจำยอมล่าถอยหลบสายตาก่อน

นางสนทนากับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยคล้ายไม่ใส่ใจ อีกทั้งยังปราศจากท่าทียั่วยวนอย่างที่เคยพบเจอมาตลอดหลายปี

บุรุษรูปงามเป็นหนึ่งจึงถอนหายใจด้วยความโล่งใจ จากนั้นจึงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรมากกว่าเดิม

“อยากอยู่นานแค่ไหนก็ย่อมได้ ข้าถามเพราะเป็นกังวลเรื่องความปลอดภัย หวังว่าแม่นางจะไม่โกรธเคืองกัน”

เขากล่าววาจาขอลุแก่โทษ ทว่าสายตาที่จ้องมองกลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

ไป๋ซือเย่วคาดการณ์ว่าตระกูลลู่คงถูกกระทำมาไม่น้อย ผู้นำตระกูลถึงมีท่าทีปรปักษ์กับคนแปลกหน้าชัดเจนถึงเพียงนี้

“ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้ากับบุตรชายและคนของข้าจำเป็นต้องพึ่งพาท่านแล้ว”

ฝ่ายนั้นยอมโอนอ่อนผ่อนปรน นางจึงพูดจาด้วยท่าทีอ่อนน้อมลงเช่นกัน

“เข้าไปข้างในจวนเถิด เมื่อสักครู่ข้าต้องขออภัยที่พูดจาไม่ระวัง”

ยิ่งเห็นท่าทีและการวางตัวของผู้มาเยือน ลู่ชุนหยางยิ่งรู้สึกอับอายที่ตนเป็นเจ้าบ้านยอดแย่

ผู้มีพระคุณของหลานชายมาขอพึ่งพาอาศัย กลับถูกเขาทดสอบเสียจนเด็กน้อยแก้มกลมหวาดกลัว ดูได้จากสายตาไม่ไว้ใจของเด็กน้อยตัวขาวอวบ

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

“แล้วเจ้าตัวเล็กเดินเองได้หรือยัง”

ใบหน้าคมคายแหงนมองร่างเล็กจ้อยบนบ่าหลานชาย แต่ฝ่ายนั้นกลับสะดุ้งโหยงแล้วรีบกอดคอคนอุ้มอย่างหาที่พึ่ง

ลู่ซิ่วหยวนจึงยกมือข้างที่ว่างขึ้นลูบแผ่นหลังเล็ก และกระซิบข้างหูว่าไม่ต้องกลัว ท่านลุงหยางแค่หน้าดุแต่ใจดียิ่งนัก!

“ได้ขอยับ ท่างน้าอาเฟยจะเดินเอง”

เด็กชายขยับตัวยุกยิกไปมา เพราะอยากลงเดินด้วยตนเองตามคำสั่งของท่านลุงหน้าดุ ท่านแม่ของเขาจะได้ไม่ถูกคนผู้นี้ตำหนิ

“น้าอุ้มเอง เดี๋ยวเจ้าหิวจนท้องร้องอีก”

อยู่ใกล้ชิดกันมาแรมเดือน ลู่ซิ่วหยวนย่อมรู้ว่าเด็กชายมักจะหิวมากในช่วงเที่ยงวัน ทว่าวันนี้บ่ายคล้อยแล้วยังไม่ได้กินอาหารมื้อกลางวัน อีกไม่นานคงหิวจนท้องร้องเป็นแน่

“อาเฟยหิวแน่ ๆ ขอยับ” เสียงเล็กตอบรับเพราะเขารู้สึกหิวจริง ๆ

“ข้าแค่ถามดูไม่ได้ว่ากล่าวสักหน่อย ให้ท่านน้าของเจ้าอุ้มเข้ามาเถิด เกรงว่าขาสั้น ๆ จะเดินไม่ทันคนอื่น ส่วนมื้อกลางวันข้าให้คนจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว”

ประโยคหลังเขาหันไปบอกกล่าวกับมารดาของเด็กน้อย ซึ่งยามนี้สนใจแต่มองบุตรชาย ไม่ได้สนใจมองคู่สนทนาเลยแม้แต่น้อย

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงเรียบเฉยตอบรับสั้น ๆ ถึงแม้จะไม่ได้โกรธเคืองเรื่องใด แต่นางขออยู่ห่าง ๆ คนหวาดระแวงดีกว่า

หลังจากรับประทานอาหารมื้อกลางวันเสร็จสิ้น ผู้มาเยือนจึงกล่าวลาเจ้าบ้านขอกลับเข้าที่พัก ซึ่งอยู่บริเวณด้านหลังของจวนหลัก 

บริเวณนี้ร่มรื่นและเงียบสงบมาก อีกทั้งยังโล่งโปร่งสบายไม่แออัด นับว่าถูกใจผู้มาเยือนยิ่งกว่าจวนหลักเสียอีก

“น่าอยู่ดีนะเจ้าคะคุณหนู เงียบสงบดี”

“อาหยวนคงกำชับมาอย่างดี” ความดีทั้งหมดขอมอบให้น้องชายนอกไส้หาใช่ใครอื่น

“คุณหนูไม่ชอบใจนายท่านลู่หรือเจ้าคะ”

ชิงอีฟังจากน้ำเสียงไม่ยินดียินร้าย จึงรู้ได้ว่าเจ้านายไม่ค่อยพึงใจผู้นำตระกูลลู่สักเท่าไหร่

“ไม่ถึงขนาดนั้น ข้าแค่ไม่อยากถูกจับผิด คนผู้นั้นฉลาดมากเกินไปขออยู่ห่าง ๆ ดีกว่า”

“ข้าเห็นด้วยเจ้าค่ะ”

“อีกไม่กี่วันคงได้ย้ายไปจวนหลังใหม่ หลังจากนั้นพวกเราคงไม่มีเรื่องใดให้กังวลใจอีก”

น้ำเสียงอบอุ่นมอบให้เด็กน้อยและผู้ติดตามแสนภักดี

“คุณหนูข้ามีตำลึงจากคนใจดีหลงเหลืออยู่หลายพันตำลึง ข้าขอมอบให้ท่านนะเจ้าคะ”

ชิงอียื่นตั๋วฝากเงินที่เหลือจากการใช้จ่าย ส่งมอบให้ผู้เป็นนายด้วยใจภักดี

เพราะค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูสามชีวิต ให้อยู่รอดปลอดภัยในต่างบ้านต่างเมือง เป็นภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าคนใดคนหนึ่ง จะแบกรับไว้แต่เพียงผู้เดียว

“เจ้าเก็บไว้เถิดชิงอี ตำลึงที่ข้ายังพอมีเหลือต่อการใช้จ่ายเรื่องปากท้อง คนใจดีผู้นั้นมอบตำลึงให้เจ้า ไม่ได้มอบให้ข้าสักหน่อย”

มุมปากงามแย้มยิ้มอย่างชอบใจในความซื่อสัตย์ของชิงอี มีตำลึงเท่าไหร่ก็บอกให้นางรับรู้ทั้งหมด

“แต่ข้า…”

“เจ้าเอาไว้ใช้จ่ายกับอาเฟยเถิด เด็กน้อยพุงกลมคนนี้กินเก่งมากขึ้นเรื่อย ๆ กาลหน้าคงลำบากเจ้าแล้ว”

พุงกลม ๆ ถูกฝ่ามือของมารดาลูบวนอย่างแผ่วเบา

“ยินดีเจ้าค่ะคุณหนู”

“ท่านแม่ชิงอี อาเฟยง่วงนอนขอยับ”

เด็กพุงกลมเดินไปจับมือท่านแม่บุญธรรม แล้วชวนไปกล่อมตนเองนอนตามความเคยชิน

“พาอาเฟยไปนอนพักเถิด ข้าจะเดินตรวจตราแถวนี้สักหน่อย”

“เจ้าค่ะ”

คล้อยหลังทั้งสองเดินกลับเข้าที่พัก ร่างอรชรอวบอิ่มจึงเคลื่อนไหวไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว

จุดหมายปลายทางคือสระบัวท้ายจวน ซึ่งส่งกลิ่นหอมของดอกบานโชยมาตามแรงลม หากได้นอนพักผ่อนชื่นชมความงดงามของธรรมชาติสักหน่อยคงจะดีไม่น้อย

โฉมสะคราญนั่งลงพิงเสาศาลาไม้ มือทั้งสองข้างยกขึ้นมาประสานใต้อก จมูกสูดดมกลิ่นหอมของดอกบัวเข้าเต็มปอด ผ่านไปไม่นานดวงตากลมโตก็หลับลงอย่างง่ายดาย

“ง่วงทำไมไม่กลับไปนอนที่เรือน”

เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้น เมื่อเห็นหนึ่งในผู้มาเยือนนั่งพิงเสาศาลาไม้ แล้วหลับตาคล้ายคนนอนหลับสนิท ท่าทีเช่นนี้ไม่ปวดเมื่อยเลยหรืออย่างไร

“พักสายตาเฉย ๆ ไม่ได้ง่วง”

นางจดจำทั้งกลิ่นและน้ำเสียงของผู้มารบกวนการพักผ่อนได้ จึงตอบกลับโดยไม่ลืมตาขึ้นมอง

ไม่อยากพูดคุยด้วยเลยสักนิด ไม่ได้โกรธแค่ไม่อยากสนิทด้วยก็เท่านั้น!