น้องชาย

ทั้งห้าชีวิตออกเดินทางร่วมกันอย่างสงบสุขไร้ซึ่งปัญหา เพราะเด็กน้อยไม่เคยร้องไห้งอแงส่งเสียงดังเลยสักครั้ง

เด็กชายขอแค่ได้อยู่ในอ้อมกอดของมารดาทั้งสอง เพียงเท่านี้แก้มกลม ๆ ก็ขยันยิ้มให้คนแปลกหน้าทั้งวัน

รถม้าขนาดกลางแล่นผ่านเส้นทางรกร้างว่างเปล่าด้วยความระมัดระวัง ผู้รอดชีวิตรู้สึกปลอดภัยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะมีสตรีผู้แข็งแกร่งยิ่งกว่าบุรุษติดตามมาด้วย

เมื่อเดินทางมาถึงเมืองกัวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง เจ้าของรถม้าจึงพาครอบครัวผู้มีพระคุณ หยุดพักค้างที่โรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ตรงใจกลางย่านการค้าของเมือง

เสวียนข่ายรับหน้าที่จัดหารถม้าคันใหญ่มาเปลี่ยนแทนรถม้าคันเดิม ผู้ร่วมเดินทางจะได้ผ่อนคลายสบายตัว ไม่รู้สึกแออัดอย่างที่ผ่านมา

ลู่ซิ่วหยวนมักจะเข้าหาเด็กน้อยด้วยท่าทีเป็นกันเอง และเข้ามาพูดคุยกับผู้มีพระคุณอยู่บ่อยครั้ง เขานับถือไป๋ซือเย่วเป็นพี่สาวต่างแซ่ เพราะนางอายุมากกว่าถึงสามปี ทั้งยังให้อาเฟยเรียกเขาว่าท่านน้าอีกด้วย

“พี่สาวท่านช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก หรือแท้จริงแล้วท่านคือจอมยุทธ์หญิงที่ผู้คนเล่าลือ”

ลู่ซิ่วหยวนเอ่ยถามขณะนั่งจิบน้ำชายามเช้าร่วมกับผู้มีพระคุณเพียงลำพัง

ส่วนคนอื่น ๆ ยังคงพักผ่อนอยู่ในห้องพัก เนื่องจากเดินทางไกลมานานหลายวัน พึ่งได้มีโอกาสนอนหลับพักผ่อนบนที่นอนนุ่มแสนสบาย

“จอมยุทธ์หญิง?”

“ใช่ขอรับจอมยุทธ์หญิงผู้ลึกลับ นามว่าลี่หลันซิน”

คนถามไม่ได้คาดหวังให้การคาดเดาของเขาเป็นจริง เพราะรูปร่างของจอมยุทธ์หญิงในภาพวาดจากจิตรกรฝีมือดี แตกต่างจากคนตรงหน้าโดยสิ้นเชิง

จอมยุทธ์หญิงท่านนั้นรูปร่างสูงโปร่งปราดเปรียวคล้ายบุรุษ ทว่าพี่สาวคนงามกลับมีรูปร่างหน้าตาชวนตกตะลึงยิ่งกว่าสตรีใด

หากท่านอารู้ข่าวผู้ร่วมเดินทางของเขาเป็นสตรีคงไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ที่มีคนแปลกหน้ามาพักอาศัยร่วมชายคาเดียวกัน เนื่องจากคนผู้นั้นรังเกียจสตรีงดงามมาแต่ไหนแต่ไร

แต่คงไม่กล้าปฏิเสธ เพราะสตรีงามผู้นี้คือคนที่ช่วยเหลือหลานชายเพียงคนเดียวให้รอดชีวิต

“เจ้าช่างพูดไปเรื่อย คนพวกนั้นประมาทเลยถูกสตรีเล่นงาน”

จอมยุทธ์หญิงในร่างใหม่รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อมีคนรู้ชื่อแซ่ที่แท้จริงของนาง เห็นทีว่าการข่าวของตระกูลลู่คงแม่นยำมากกว่าที่คิด 

นับว่าการทำความดีในครั้งนี้หวังผลเชิงบวกได้ดียิ่งนัก นอกจากมีคนช่วยเหลือเรื่องที่พักอาศัย ยังสามารถพึ่งพาการข่าวจากน้องชายช่างเจรจาผู้นี้ได้อีกด้วย

“ข้าก็ถามไปอย่างนั้น จากที่ข้าสืบรู้จอมยุทธ์ลี่หลันซินไม่ได้มีลักษณะคล้ายท่านเลยสักนิด นางสูงโปร่งรูปร่างคล้ายบุรุษ”

พรืด!!!

เสียงน้ำชาพ่นออกจากริมฝีปากสีหวาน ทันทีที่ได้ยินประโยคบอกเล่าซึ่งเป็นเรื่องจริงทุกประการ!

น้ำชาเลิศรสสาดกระเซ็นโดนใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษอายุน้อยจนเปียกชื้นไปทั้งหน้า คนพ่นน้ำชาเกือบหลุดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อเห็นสภาพของคนรู้มาก ใครใช้ให้พูดปมด้อยของนางกันเล่า

วันแรกที่เข้ามาอยู่ในร่างใหม่นางตกใจแทบแย่ เพราะส่วนนั้นมากล้นอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต!

“อ่า…พี่สาวท่านช่างมีพิรุธยิ่งนัก”

คนพูดใช้มือลูบหยดน้ำออกจากใบหน้าด้วยท่าทีรู้ทัน

ลู่ซิ่วหยวนเป็นบุรุษช่างสังเกตและเฉลียวฉลาด เขารับหน้าที่ดูแลกิจการของตระกูลแทนท่านอาผู้เจ็บป่วยตั้งแต่อายุ 16 ปี และทำได้ดีมาโดยตลอด ผู้คนในเมืองท่าล้วนให้ความเคารพเขาทั้งนั้น

“หึ หึ ข้าแค่สำลักไม่ได้มีพิรุธสักหน่อย”

เมื่อรู้ตัวว่าโกหกไม่เก่งจึงรีบยกน้ำชาจอกใหม่ขึ้นจิบ ดวงตาเพ่งมองออกไปนอกโรงเตี๊ยม เพื่อหลบเลี่ยงสายตาจ้องจับผิด

“ข้าอยากให้พี่สาวกับท่านอาแต่งงานกันยิ่งนัก”

ชายหนุ่มชวนพูดคุยเรื่องอื่นทันที เมื่อเห็นท่าทีเลิ่กลั่กของคนตรงหน้า เพียงเท่านี้ความมั่นใจบางอย่างก็ได้รับการเติมเต็มอย่างสมบูรณ์

ท่าทีปราดเปรียวและเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาในยามราตรี ยังคงติดตาตรึงใจและฝังลึกในความทรงจำของผู้รอดชีวิตทั้งสอง

แม้แต่เสวียนข่ายผู้มาจากยุทธภพ ยังยอมรับว่าไม่เคยเห็นจอมยุทธ์ฝึกหัดคนใดฝีมือดีมากขนาดนี้มาก่อน สตรีผู้ช่วยเหลือย่อมเป็นจอมยุทธ์ระดับสูงอย่างแน่นอน

“ข้าพึ่งหย่าขาดจากอดีตสามี เจ้าจะหาสามีใหม่ให้ข้าแล้ว”

มุมปากหยักอมยิ้มด้วยความขบขัน เจ้าหนุ่มน้อยผู้นี้ช่างพูดจาไปเรื่อยเปื่อย อีกทั้งสายตาจ้องจับผิดนั่นอีก เฉลียวฉลาดไม่เบาเลยทีเดียว!

“ทุกอย่างเกี่ยวข้องกับพี่สาว ข้าจะจัดการให้อย่างดีขอรับ รวมไปถึงสามีใหม่ที่ดีกว่าคนเดิมอย่างแน่นอน”

“ไม่รบกวนเจ้าหรอก ข้ายังไม่อยากมีสามี”

“หากพบหน้าท่านอาของข้า ท่านอาจจะเปลี่ยนใจนะขอรับ พี่สาวอย่าพึ่งปฏิเสธโดยที่ยังไม่พบเจอเทพเซียนเลย”

ใบหน้าหล่อเหลาตามวัยหนุ่มเชิดขึ้นด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ ในรูปร่างหน้าตาของญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

“เทพเซียน?”

ไป๋ซือเย่วเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัย มีบุรุษรูปงามมากถึงเพียงนั้นเลยหรือ ที่เคยเห็นมาก่อนหน้านี้ก็รูปงามธรรมดาเฉกเช่นจวิ้นอ๋อง

“ใช่ขอรับ ท่านอารูปงามดั่งเทพเซียน และที่สำคัญไม่เคยมีสตรีข้างกายมาก่อน แม้กระทั่งสาวใช้อุ่นเตียงท่านอาก็ปฏิเสธทั้งหมด”

“เกรงว่าท่านอาของเจ้าจะไม่ชอบสตรีกระมัง ชราขนาดนั้นแต่ยังไม่มีคนข้างกาย”

พรืด!!!!

คราวนี้เป็นน้องชายนอกไส้ ที่พ่นน้ำชาสาดเข้าใส่แขนเสื้อของคู่สนทนา ซึ่งยกขึ้นบดบังใบหน้าตามสัญชาตญาณอันว่องไว

“ขออภัยขอรับ ข้าตกใจในคำกล่าวของท่านจนไม่ทันระวัง ร้อนหรือไม่ข้าจะรีบไปหายามาทาให้!”

“ไม่เป็นไร แค่เปียกเล็กน้อย” 

โฉมสะคราญสะบัดแขนเสื้อไม่กี่ทีอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นจึงกลับมาจิบน้ำชาเลิศรสด้วยท่าทีผ่อนคลายสบายใจ

อยู่ในร่างสตรีม่ายลูกติดก็มีข้อดีอยู่ไม่น้อย เพราะไม่มีใครคาดคิดว่านางคือคนที่ฮ่องเต้ของแคว้นต้องการตัว

“ท่านอาชอบสตรีขอรับและยังไม่ชราเลยสักนิด ลู่ชุนหยางเพิ่งจะอายุครบ 35 ปี คนผู้นั้นรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพเซียนมาจุติ”

“ข้าจะรอดูว่าจริงดังที่เจ้ากล่าวหรือไม่”

ไป๋ซือเย่วคร้านจะโต้เถียงกับคนช่างพูด จึงทำทียอมรับอย่างว่าง่าย

โดยที่ไม่รู้เลยว่าน้องชายผู้หวังดี ได้บิดเบือนความหมายจากคำกล่าว แล้วนำไปบอกเล่าให้ชายหนุ่มผู้เคร่งขรึมรับรู้ นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในภายหลัง

“พี่สาวไม่ผิดหวังอย่างแน่นอน”

“อาหยวน วรยุทธ์ของเจ้าถูกปิดกั้นมานานหรือยัง”

นางเห็นท่าทีติดขัดของเขาตอนปะทะดาบกับผู้ร้าย จึงเอ่ยถามให้แน่ใจก่อนช่วยเหลือ

“ตั้งแต่สามปีที่แล้วพร้อมกับท่านอาขอรับ แต่ข้าพึ่งฝึกยุทธ์ขั้นต่ำร่างกายจึงได้รับผลกระทบไม่มาก”

ลู่ซิ่วหยวนรีบบอกกล่าวความจริงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย อีกทั้งยังคาดหวังบางอย่างอยู่ในใจ

หากใช่อย่างที่คิดตระกูลลู่ในเมืองท่าคงถึงคราหลุดพ้นจากเคราะห์กรรมหนักเสียที

“ท่านอาของเจ้ามีอาการอย่างไร”

“อาเจียนเป็นเลือดทุกเช้าจนอ่อนแรง ช่วงบ่ายถึงกลางคืนกลับมามีเรี่ยวแรงตามปกติ แต่ไม่สามารถฝึกยุทธ์ในระดับสูงได้อีก ข้าจึงเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อหวังพึ่งพาจอมยุทธ์ลี่หลันซิน ให้ช่วยทลายจุดตันเถียนของท่านอาขอรับ”

ความลับของตระกูลลู่ถูกเปิดเผยให้ผู้มีพระคุณรับรู้ เพราะเชื่อใจอีกทั้งยังคาดหวังความช่วยเหลือครั้งใหญ่

“เจ้าช่างกตัญญูยิ่งนัก ออกเดินทางโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเอง แล้วเหตุใดจึงพาผู้คุ้มกันมาแค่คนเดียว”

ไป๋ซือเย่วรู้ทันจากสายตาคาดหวังซึ่งมากล้น นางยังไม่ตอบรับคำร้องขอจากดวงตาคู่นั้น จึงเริ่มสอบถามข้อมูลประกอบการตัดใจเสียก่อน

“ข้าเดินทางมาแบบลับ ๆ เลยคิดว่ามากันสองคนน่าจะคล่องตัวมากกว่า อีกอย่างไม่คิดว่าฝ่ายศัตรูจะสืบรู้เช่นนี้”

“หากข้อมูลการเดินทางของเจ้าเป็นความลับจริง ๆ จะมีคนรู้ได้อย่างไร เกรงว่าที่จวนหรือที่ร้านของเจ้าคงมีหนอนแล้วกระมัง”

“ข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับ พวกมันคงคาดไม่ถึงว่าข้าจะรอดชีวิตกลับไปสะสาง ขอบคุณพี่สาวยิ่งนักที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ”

ค่ำคืนนั้นเกือบกลายเป็นฝันร้ายของผู้รอคอย ท่านอาห้ามปรามเขาจนมีปากเสียงกันอยู่บ่อยครั้งด้วยความเป็นห่วง

สุดท้ายจึงยินยอมให้ออกเดินทางไกล และช่วยเป็นธุระปิดข่าวการเดินทางไม่ให้เล็ดรอดออกไป สองหนุ่มจึงเดินทางโดยรถม้าธรรมดาเพื่อปิดบังตัวตน