ดับร้อน

“แล้วต้องทำอย่างไรเจ้าคะ อื้อ!”

หลังจากนั้นทุกอย่างก็เงียบเสียงลง เหลือเพียงเสียงกระทบกันของริมฝีปากชายหญิง

ไป๋ซือเย่วอ้าปากรับแรงสัมผัสอันหนักหน่วงด้วยความเต็มใจ สิ่งแปลกปลอมเข้าไปกวาดต้อนโพรงปากหอมหวาน แล้วรุกเข้าใส่โดยไม่ยั้งแรง

กายบางสั่นระริกไปกับสัมผัสแปลกใหม่ กำแพงซึ่งเคยตั้งเอาไว้ถูกทำลายลงจนไม่เหลือซาก

ระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ถูกเข้าหาผูกมิตร ทำให้หัวใจเฉยชาแข็งกระด้างโอนอ่อนผ่อนปรน และยอมรับสัมผัสรุกล้ำโดยง่าย

หรือแท้จริงแล้วนางกำลังตกหลุมพรางแห่งความหล่อเหลาราวเทพเซียน ดังที่น้องชายเคยปรามาสเอาไว้กันแน่!

ลู่ชุนหยางไล่จูบสัมผัสไปทั่วริมฝีปากสีหวานด้วยท่าทีกระหายอยาก ยิ่งได้ลิ้มลองความหอมหวานยิ่งกู่ไม่กลับ

เสียงกระทบกันของริมฝีปากดังก้องอยู่ในหู ปลุกเร้าแรงกระสันให้แล่นผ่านไปทั่วกายหนุ่ม

นางคือสตรีคนแรกที่เขาอยากสัมผัสไปทั้งตัว พรหมจรรย์ของบุรุษซึ่งถูกหลานชายค่อนขอดมานานหลายปี เห็นทีว่าอีกไม่นานคงถึงคราขาดสะบั้นลงเป็นแน่

“พอแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ น้ำเสียงแผ่วเบาจึงเอ่ยขึ้น

“ข้าอยากทำอีก ยังไม่หายเจ็บเลย”

ริมฝีปากรุกรานพรมจูบไปทั่วใบหน้าขาวเนียนสุขภาพดีไร้การแต่งแต้ม ทว่างดงามจับใจไร้คนเทียบเคียง

ยิ่งมองใกล้ ๆ เขายิ่งสติหลุดเกินควบคุม ลมปราณในร่างกายแปรปรวนแล่นปราดไปทั่วร่าง ท้ายสุดจึงไหลไปกองรวมกันตรงจุดอันตราย

“เย่วเอ๋อร์ลมปราณของข้ากำลังแปรปรวน คงต้องพึ่งเจ้าอีกสักครั้ง”

เมื่อเห็นริมฝีปากอวบอิ่ม เริ่มบวมเจ่อผิดรูปเพราะฝีมือตัวเอง ส่วนที่เจ็บปวดก็ยิ่งทวีความเจ็บขึ้นไปอีก การดับร้อนครั้งใหม่จึงเริ่มต้นขึ้น

“อื้อ!”

เสียงตอบรับถูกกลืนหายไปทันที เพราะถูกบดคลึงแนบชิดลงมาอีกครั้ง

ไป๋ซือเย่วใช้สองแขนกอดรัดต้นคอแกร่งไว้แน่น จากนั้นจึงปล่อยกายปล่อยใจไปตามอารมณ์วาบหวาม ซึ่งถูกปลุกเร้าตรงจุดโอนอ่อน

เมื่อเริ่มจับจังหวะได้คนบกตักก็ไม่อยู่นิ่ง นางรุกล้ำเข้าสู้ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน!

สองลิ้นเกี่ยวรัดพัวพันกันอยู่นานสองนาน ความต้องการมากล้นในกายหนุ่ม ก่อตัวขึ้นจนยากจะดับลงเพียงแค่รสจูบอันหนักหน่วง

“อือ คุณชายลู่”

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาที่มากล้น ไปซือเย่วจึงส่งเสียงห้ามปราม ทว่าเสียงที่เปล่งออกมานั้นกลับยั่วเย้าอารมณ์มากกว่าห้ามปรามเสียอีก

“เย่วเอ๋อร์ เรียกข้าว่าอาหยางเถิด แต่วันหน้าเจ้าต้องเรียกขานข้าว่าท่านพี่” นางเรียกหลานชายว่าอาหยวน เช่นนั้นต้องเรียกเขาสนิทสนมไม่แพ้กัน

“อือ พอก่อนเจ้าค่ะ”

“ยังไม่พอ ลมปราณของข้าไหลรวมไปสู่จุดที่ยากจะยับยั้ง”

หนุ่มใหญ่อยากลองอยากรู้มากยิ่งกว่าเดิม จึงเลื่อนสัมผัสเปียกชื้นลงต่ำกว่าลำคอ

หัวใจของเขาเต้นถี่รัวด้วยความตื่นเต้น แต่กลับสู้และเดินหน้าไม่ยอมถอยห่าง เพราะได้รับข่าวสารบางอย่างจึงรู้สึกกังวลใจมาหลายวันแล้ว

“อาหยางต่ำไปแล้ว!”

น้ำเสียงตกใจเอ่ยขึ้นแต่ไม่ได้ผลักไสเขาออกห่าง คนห้ามปรามจ้องมองตามริมฝีปากลากไล้ลงต่ำ จนกระทั่งหยุดนิ่งตรงเนินอกขาวผ่อง ซึ่งเบียดชิดขึ้นรูปเด่นชัด ด้วยขนาดที่ใหญ่โตเกินกว่าจะอำพรางปกปิด

ฟอด!!!!

“หอมไปทั้งตัว” เขาไม่หยุดสำรวจทั้งยังสูดดมกลิ่นหอมจนเกิดเสียงดัง

“เลื่อนลงต่ำไปหรือไม่”

“จุดนี้กำลังดี”

สองมือเร่งปลดสิ่งกีดขวางออกให้พ้นทาง แล้วรีบควานหาบางอย่างเข้ามาเติมเต็มอุ้งปากจนคับแน่น จากนั้นการสำรวจเชิงลึกจึงเริ่มต้นขึ้น

“อ๊ะ! อาหยาง อือ…”

ไป๋ซือเย่วใช้มือปิดปากไม่ให้ส่งเสียงแปลก ๆ ออกไปให้คนข้างนอกได้ยิน

ใบหน้าสวยแหงนเงยเปิดทางให้เขาแนบชิด ส่วนหวงแหนถูกสำรวจจนเกิดเสียงดังหยาบโลนทั่วห้องหนังสือ

“วันรุ่งขึ้นไปลงนามสมรสกับข้าที่ส่วนกลางของเมืองท่า งานแต่งงานของเราจะถูกจัดขึ้นทันทีที่เตรียมงานเสร็จสิ้น”

กล่าวจบเขาก็ก้มลงหาความหอมหวานตามเดิม สองมือลงน้ำหนักบดคลึงแล้วส่งเข้าโพรงปาก จนเจ้าตัวต้องขยับโยกไปตามแรงสัมผัส

อาภรณ์ช่วงบนเลื่อนลงมากองตรงเอวคอด ทุกอย่างปรากฏชัดแจ้งภายใต้แสงอาทิตย์ในช่วงบ่ายคล้อย

บุรุษผู้เพิ่งเคยพบเห็นความนุ่มหยุ่นเป็นครั้งแรก โถมเข้าหาด้วยท่าทีตะกละตะกลามรุกเร้า

“แต่งงานเร็วขนาดนั้นเลยหรือ อ๊ะ…อาหยาง”

จังหวะรัดรึงหนักหน่วงเพิ่มขึ้น จนต้องส่งเสียงร้องเพื่อผ่อนคลายความรู้สึกแปลกประหลาด

สองมือกอบกุมเส้นผมยาวสลวยไม่ต่างจากสตรี แล้วออกแรงดึงทึ้งเบา ๆ ไปกับจังหวะหนึบหนับตรงส่วนหน้า

“ยิ่งเร็วยิ่งดี ข้าได้ข่าวอดีตสามีเจ้ากำลังเดินทางมาที่นี่”

สายข่าวของเขาแม่นยำและน่าเชื่อถือมาก วันนี้จึงรวบรัดเอาความกับมารดาของเด็กน้อย ซึ่งเขาตกหลุมรักทั้งแม่และลูกมากขึ้นทุกวัน จึงไม่อยากรั้งรอให้เสียการใหญ่

“มาข้าก็ไม่สนใจ อะ...อือ ข้ากับเขาหย่าขาดและจากลากันแล้ว”

น้ำเสียงขาด ๆ หาย ๆ กระซิบตอบกลับ เพราะจุดที่ไวต่อสัมผัสยังคงถูกรุกล้ำไม่ยอมห่าง

ใบหน้าคมคายโฉบสลับข้างด้วยท่าทีดุดัน แผ่นหลังบอบบางต้องยกแอ่นขึ้นรองรับการรุกรานแสนหวาน

“ข้าไม่ไว้ใจคนผู้นั้น”

ริมฝีปากบางเฉียบยอมปล่อยของหวงให้เป็นอิสระ แล้วเลื่อนกายขึ้นผสานสายตาเพื่อให้รู้ว่าเขากังวลใจมากเพียงไร

หน้าผากแคบของบุรุษเลื่อนขึ้นมาแนบชิดกับหน้าผากนูนเกลี้ยงเกลา เพื่อหาแหล่งยึดเหนี่ยวจิตใจของผู้ด้อยกว่า

เขาเป็นเพียงคหบดีแห่งดินแดนอันห่างไกลจากเมืองหลวง จะเอาสิ่งใดไปสู้จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนผู้สูงศักดิ์ ได้ข่าวว่าคนผู้นั้นรูปงามอยู่ไม่น้อย

ริมฝีปากสีหวานหาญกล้าเข้าแนบชิดริมฝีปากบางเฉียบของบุรุษ เพื่อปลอบประโลมหัวใจคนตกเป็นรองในหลายเรื่อง จากนั้นจึงถอยออกห่างเพื่อสื่อสารให้เข้าใจตรงกัน

“ข้าไม่ได้ชื่นชอบบุรุษที่ยศถาบรรดาศักดิ์”

“แล้วชอบที่สิ่งใด ข้าจะได้ปรับปรุงตนเองให้เจ้าพึงพอใจ”

“ชอบที่หน้าตาเจ้าค่ะ ยิ่งรูปงามเท่าไหร่ข้ายิ่งชอบมากเท่านั้น” 

ความลับในใจถูกเปิดเผยจนสิ้น สิ่งที่น่ามองสำหรับบุรุษคือรูปร่างหน้าตา หาใช่ทรัพย์สินเงินทองหรือยศถาบรรดาศักดิ์!

มือนุ่มนิ่มสัมผัสแผ่วเบาไปตามสันกรามคมคร้าม ใบหน้าเช่นนี้แหละที่นางหลงเสน่ห์ อีกทั้งรูปร่างยังกำยำสมส่วน ขนาดล้มป่วยมานานหลายปียังไม่มีส่วนไหนทรุดโทรมเลยแม้แต่น้อย

“หึ หึ หากเป็นเช่นนี้ข้าย่อมไม่แพ้ผู้ใด”

หลังจากนั้นไป๋ซือเย่วก็ยกมือขึ้นปิดปากจนแน่น เพราะส่วนชูชันถูกสำรวจอย่างหนักหน่วง

ตั้งแต่ใบหน้าเรื่อยลงมาเหนือรูสะดือ ถูกเขาสำรวจจนเกิดรอยช้ำเป็นจ้ำ ๆ

“อาหยางตรงนั้นยังสำรวจไม่ได้”

เสียงหวานเอ่ยห้ามปรามเสียงสั่น เพราะมือซุกซนเริ่มป้วนเปี้ยนอยู่ไม่ห่างจากจุดต้องห้าม

เสียงหอบหายใจหนัก ๆ ของคนกำลังปรับอารมณ์ให้เย็นลง ผสานคลอเคล้าไปกับเสียงบดจูบของริมฝีปาก รสจูบอันหอมหวานยังพอช่วยทุเลาและผ่อนคลายความกระสันลงได้บ้าง

“อือ…ข้ารู้แล้วต้องรอลงนามสมรสกันก่อน ค่อยทำได้”

“ต้องถามอาเฟยก่อนต่างหากว่ายินยอมหรือไม่ หากอาเฟยไม่ขัดข้องข้าย่อมตกลง”

สองมือนุ่มนิ่มกอบกุมใบหน้าคมคร้าม แล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทไม่ต่างจากตน การกระทำเช่นนี้เรียกรอยยิ้มกว้างของคนตัวโตในระยะประชิด

รูปกายเป็นทรัพย์ของเขาเจิดจรัสล่อลวงสตรี จนเกิดความรู้สึกร้อนวูบวาบตามจุดที่ถูกแตะต้อง ลาดไหล่ทั้งสองข้างห่อตัวเข้าหากัน นางแพ้เสน่ห์ของบุรุษอย่างราบคาบ!

“วันรุ่งขึ้นเจ้าได้ไปกับข้าแน่นอน เพราะอาเฟยยินยอมมาหลายวันแล้ว”

“ไปแอบถามกันตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ”

“ถามทุกครั้งที่เจอกัน”

“เจ้าแผนการนักนะ”

“ข้ารักมารดาของเจ้าตัวน้อย เลยต้องเข้าหาเด็กให้เป็น”

คำว่ารักหากยังไม่แน่ใจคงไม่กล้าเอ่ยออกมาอย่างเด็ดขาด ไป๋ซือเย่วคือสตรีที่เขาจับผิดไม่พบพิรุธ เลยกลายเป็นความสนใจตั้งแต่แรกพบ

นางไม่เคยแสดงท่าทีสนใจเขาเลยสักนิด อีกทั้งยังวางตัวได้น่านับถือมากเกินความจำเป็น เขาต้องเป็นฝ่ายพยายามเข้าหามานานแรมเดือน