มอดไหม้

“ฮึก ฮึก คิดถึงท่างแม่ทุกวันเยย”

มือน้อย ๆ เอื้อมมาจับมือมารดาเป็นครั้งแรกในชีวิต เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นแผ่วเบา เพราะเจ้าตัวดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่

“แม่รู้อาเฟยคนดี แต่คืนนี้ต้องรีบออกเดินทางก่อน อาเฟยจะได้มีจวนอุ่น ๆ นอนดีหรือไม่เล่า หลังจากนี้พวกเราสามคนจะได้อยู่ด้วยกันทุกวันเลย” มือมารดาคนใหม่ยกขึ้นลูบศีรษะเล็กด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ 

“ฮึก! ฮึก! ดีขอยับ”

“องค์หญิงหม่อมฉันดีใจยิ่งนักที่พระองค์ปลอดภัย และได้ออกจากคุกใต้ดินเสียทีเพคะ”

ขณะพูดชิงอียังใช้นิ้วปาดน้ำตา ให้คุณชายน้อยที่นางเลี้ยงและรักดั่งบุตรในอุทร

“ชิงอีเรื่องต่าง ๆ ไว้ข้าค่อยอธิบายให้เจ้าฟังทีหลัง แต่ยามนี้พวกเราต้องรีบไปแล้ว อีกไม่นานที่นี่จะมอดไหม้ไม่เหลือซาก เจ้าอยากนำสิ่งใดติดตัวไปให้รีบเก็บ ไม่ต้องเสียดายของชิ้นใหญ่ข้ามีตำลึงให้เจ้าใช้จ่ายไปตลอดชีวิต”

“เพคะ องค์หญิง”

“พูดธรรมดาห้ามเรียกข้าว่าองค์หญิง หลังจากนี้พวกเราจะหลบไปอยู่เมืองอื่น ไปอยู่ให้ไกลจากเมืองหลวง ไม่มีอีกแล้วองค์หญิงห้าไป๋ซือเย่ว”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

ชิงอีเก็บของได้สามถุงผ้า เพราะสิ่งสำคัญหลัก ๆ มีเพียงอาหารแห้ง และเสื้อกันหนาว ไป๋ซือเย่วแย่งห่อสัมภาระมาถือสองห่อ ที่เหลือปล่อยให้คนแรงน้อยถือไป

“ชิงอีเจ้าพาอาเฟยไปนั่งรอข้าอยู่มุมนั้นสักครู่ ข้ามีเรื่องต้องสะสางกับเจียงซูหลิงสักหน่อย”

นิ้วเรียวชี้ไปยังโขดหินท้ายตำหนัก ซึ่งมีซอกขนาดใหญ่ให้หลบซ่อนตัวอยู่พอดี

“เจ้าค่ะ”

“ท่างแม่รีบกลับมา”

“แม่ไปไม่นาน ประเดี๋ยวก็กลับ”

ผ่านไปไม่นานดังที่กล่าวสัญญาเอาไว้ ไป๋ซือเย่วก็กลับมารับคนที่รอคอยในซอกหิน แล้วพาทะยานหายไปในความมืดมิด

ชิงอีกับอาเฟยทั้งรู้สึกตกใจปนแปลกใจ แต่ทั้งสองไม่ได้เอ่ยสอบถามให้เสียเวลาคนเร่งรีบ

“ท่างแม่เก่งสุด ๆ เยย” เสียงเล็กกระซิบบอกกล่าวท่านแม่ทั้งสองคน

“ไม่ต้องกลัว เจ้าไม่ตกลงไปหรอก แม่กอดไว้แน่นมาก”

จุดที่กอดไว้จนแน่นก็พุงน้อย ๆ นั่นแหละ มารดาผู้แข็งแกร่งอุ้มบุตรชายด้วยแขนข้างเดียว ส่วนแขนอีกข้างกอดเอวสาวใช้คนสนิทไม่ให้หลุดมือ

ไป๋ซือเย่วต้องพาคนในปกครอง เดินทางลักษณะนี้จนกว่ายามเช้าจะมาเยือน หลังจากนั้นค่อยจัดหาซื้อรถม้ามาบังคับด้วยตนเอง

“ไม่กลัวเลย อาเฟยสนุก”

เสียงเล็ก ๆ รีบเอ่ยแย้ง เพราะเขาชื่นชอบการบินเหมือนนกมากจริง ๆ ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิดเดียว

หากคนในตำหนักจวิ้นอ๋องตื่นขึ้นมาในยามวิกาล คงได้เห็นว่ายามนี้เกิดเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นสองจุด ทั้งคุกใต้ดินและเรือนร้างท้ายตำหนัก

เปลวเพลิงชนิดนี้ยากที่จะดับด้วยน้ำเปล่า เพราะเปลวเพลิงลุกโชนรุนแรงเผาไหม้ไม่เหลือซากแต่ไม่ขยายวงกว้าง สั่งให้เผาไหม้ที่ใดก็เผาแค่ตรงจุดนั้น

ผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูป ทั้งสองจุดก็มอดไหม้ไม่เหลือซากตามเจตนารมณ์ของคนเผา!

ในมุมหนึ่งของตำหนัก มีคนรู้เรื่องล่วงหน้าแอบมองดูเหตุการณ์การเผาไหม้อยู่ไกล ๆ เพื่อย้ำชัดว่าผู้มาเยือนคือคนผู้นั้นแน่หรือ เมื่อแน่ใจแล้วจึงรีบกลับเรือนนอน

ในใจยังนึกหวั่นเกรงว่าเปลวเพลิงของจอมยุทธ์ จะลุกลามมายังเรือนนอนของตน คนหวาดกลัวรอคอยกระทั่งเปลวเพลิงดับลง จึงยอมข่มตานอนหลับ

เพราะต้องเก็บแรงไว้สร้างสถานการณ์ในวันรุ่งขึ้นตามที่ถูกสตรีลึกลับสั่งการ พอไม่มีวรยุทธ์ร่างกายที่เคยแข็งแรง เลยรู้สึกอ่อนเพลียมากกว่าเดิมหลายเท่า

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูเรือนนอนหลังหนึ่งในตำหนักเล็ก บุรุษผู้หลับลึกมานานหลายชั่วยามสะดุ้งตื่นทันที คืนนี้เขามานอนค้างที่ตำหนักเล็ก เพราะนึกเห็นใจพระชายารอง

เห็นใจกันอยู่หลายรอบจึงนอนหลับสนิท ไม่รู้เรื่องการมอดไหม้ของสองจุดในตำหนักเลย จนกระทั่งองครักษ์มาเคาะประตูเรียก

“ใคร”

“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ เกิดเรื่องแล้ว”

“อื้อ ท่านอ๋องไม่ไปนะเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันทำให้อีกรอบดีหรือไม่”

ขณะที่กล่าวยื้อยุดมือก็ควานหาอาวุธร้ายเพื่อปลุกเร้า เมื่อรู้สึกไม่หนำใจจึงมุดเข้าใต้ผ้าห่ม แล้วจัดการยื้อบุรุษด้วยแรงราคะอย่างช่ำชองตามที่มารดาเคยสอนสั่ง

“เจิ้งหลงรอก่อนสักครู่”

เมื่อถูกปลุกเร้าอย่างหนัก จวิ้นอ๋องจึงยินยอมสานต่อให้จบสักยก

“พ่ะย่ะค่ะ”

ถึงแม้เรื่องที่เกิดขึ้นจะร้ายแรงมาก ทว่าคงไม่ด่วนเท่าเรื่องการทำบุตรในตำหนักแห่งนี้

เพราะอย่างไรเสียคนก็ตายไปแล้ว เจิ้งหลงจึงอดทนยืนรอให้นายเหนือหัวเสร็จกิจเสียก่อน

แต่องครักษ์หนุ่มไม่รู้เลยว่าเรื่องไม่ด่วนของค่ำคืนนี้ ภายหลังได้กลายเป็นชนวนแห่งความแตกแยก ระหว่างบุรุษกับสตรีที่กำลังนอนกกกอดกันด้วยอำนาจแห่งราคะ ซึ่งอำนาจเหล่านี้สามารถดับได้ด้วยสตรีอื่นเช่นกัน!

“ซูหลิงรอบเดียวพอนะ เจิ้งหลงคงมีเรื่องด่วน”

“ก็ได้เพคะ แต่พรุ่งนี้ท่านอ๋องต้องมาหาหม่อมฉันอีกนะเพคะ” 

“อืม เจ้านอนต่อเถิด”

“เพคะ แต่หม่อมฉันจะรอนะเพคะ เผื่อไม่ใช่เรื่องด่วนอย่างที่เข้าใจ จะได้ทำกันต่อหม่อมฉันยังไม่อิ่มเลยสักนิด” น้ำเสียงยั่วยวนกล่าวไล่หลังสวามี

คนรอคอยด้วยใจมุ่งหวังไม่ยอมสวมอาภรณ์ เพราะตั้งใจรอสวามีกลับมาเติมเต็มอีกรอบ

หากล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า ว่าค่ำคืนนี้จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิตสมรส เจียงซูหลิงคงออดอ้อนให้เขาทำหลาย ๆ รอบก่อนจาก เพราะของดีถึงเพียงนี้หาได้ยากยิ่ง!

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น” จวิ้นอ๋องเปิดประตูออกมาซักถามองครักษ์คนสนิท

“เรือนร้างท้ายตำหนักกับคุกใต้ดิน ถูกไฟไหม้จนเหลือแต่ซากแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทหารยามมาเรียกพวกกระหม่อม ให้ไปช่วยกันดับไฟแต่ไม่ทันกาล เปลวเพลิงลุกโชนแรงมากผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูปเท่านั้น ก็มอดไหม้ไม่มีเหลือ”

องครักษ์รีบกล่าวรายงานไปตามจริง เผื่อท่านอ๋องจะรีบกลับไปสานต่อกิจกรรมบนเตียงกับพระชายารอง

“ไฟไหม้ ละ…แล้วไป๋ซือเย่วเล่า มีผู้ใดช่วยเหลือนางออกมาหรือไม่”

จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนเอ่ยถาม โดยไม่ได้สนใจชีวิตของเด็กชายเลยแม้แต่น้อย แต่กับอดีตพระชายาเอกยังเหลือเยื่อใยต่อกันโดยไม่รู้ตัว

“เอ่อ…”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของผู้เป็นนาย เจิ้งหลงกลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น ด้วยหวั่นเกรงต่อความผิด ที่ไม่สามารถช่วยเหลือผู้จากลาให้รอดชีวิต

“ตอบข้าเดี๋ยวนี้ เจิ้งหลง!”

“ตายในกองเพลิงทั้งแม่ทั้งลูก และสาวใช้ พ่ะย่ะค่ะ”