ช่วยเหลือ

“น่าสงสารไม่น้อย” โฉมสะคราญจ้องตาสู้กลับ 

“สงสารก็เลิกทำหน้านิ่งใส่ข้าได้แล้ว”

เสียงกระซิบข้างใบหูขาวผ่องยังคงดำเนินต่อไป ไป๋ซือเย่วรู้สึกได้ว่าบุรุษข้างกายมีท่าทีรุกเข้าหาอย่างเห็นได้ชัด

เสียงหัวใจของนางเต้นระรัวรับข้อสันนิษฐานในใจ ทว่ายังคงวางตัวสงบไม่เผยพิรุธใด ๆ ทั้งนั้น

เมื่อรับประทานอาหารมื้อเช้าเสร็จสิ้น ทั้งสองจึงเดินกลับมายังเรือนหลัก มุ่งหน้าสู่ห้องหนังสือส่วนตัวของผู้นำตระกูล

ระหว่างเดินทางผ่านมุมสงบก่อนถึงจวนหลัก ซึ่งเหมาะสมสำหรับการพูดคุยสอบถามบางอย่าง

ลู่ชุนหยางหยุดเดิน แล้วหันกลับมาจ้องมองคู่สนทนาด้วยท่าทีจริงจัง จากนั้นจึงเอ่ยขอบคุณตรงประเด็นมากกว่าวันแรกที่พบเจอกัน

“ซือเย่ว ข้าขอบคุณที่เจ้าช่วยชีวิตอาหยวนกับผู้คุ้มกัน หากวันนั้นเจ้าไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ตระกูลลู่ในเมืองท่าคงถึงคราสูญสิ้น”

“ข้าแค่ผ่านทางแล้วตะโกนให้คนมาช่วย ไม่ได้ลงมือช่วยเองสักหน่อย”

ถึงแม้จะรู้ดีว่าความลับไม่ใช่ความลับอีกต่อไป แต่นางยังไม่อยากยอมรับง่าย ๆ

“อย่าโกหกอีกเลย ข้าแค่แอบถามอาเฟยก็รู้ทุกอย่างแล้ว”

“ท่านไปแอบถามอาเฟยตั้งแต่เมื่อไหร่”

หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันพร้อมกับหรี่ตาลงอย่างจับผิด ที่เขาตามอาหยวนมาพูดคุยเข้าหาอาเฟยอยู่เรื่อย เพราะมีจุดประสงค์หรอกหรือ!

“ยังไม่ได้ถามเลยสักครั้ง เจ้าอย่าจ้องจับผิดข้าถึงเพียงนั้น”

“นี่ท่านหลอกถามข้าหรือ”

ดวงหน้าเรียวบึ้งตึงขึ้นทันควัน ทว่าเสียงนุ่มทุ้มของคู่สนทนาสามารถระงับอาการหัวร้อนได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“ข้าขอโทษที่พูดจากำกวม พวกเราไปพูดคุยกันที่ห้องหนังสือต่อเถิดอย่าเพิ่งโมโหเลย หากโมโหมากก็ทุบหลังข้าแรง ๆ แบบที่อาเฟยพูดดีหรือไม่”

ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นแสดงท่าทียอมแพ้ ใบหน้าดั่งรูปสลักแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี ยามนี้เทพเซียนพิโรธได้กลายเป็นเทพหนุ่มทรงเสน่ห์เสียแล้ว

“ข้าทุบแน่เจ้าค่ะ”

สองมือเล็กกำเข้าหากันแน่น แล้วชูให้คนตรงหน้าเห็นว่านางเอาจริง

ทว่าท่าทางเช่นนี้กลับเรียกเสียงหัวเราะขบขัน จากคนหน้าบึ้งมาแต่กำเนิดเสียอย่างนั้น

“ฮ่า ฮ่า ท่าทางเหมือนอาเฟยไม่มีผิด”

“คนแก่ชอบแกล้งเด็ก”

คนถูกแกล้งบ่นพึมพำเสียงแผ่วเบา นางอายุ 21 ปีเขาอายุ 35 ปี จึงเรียกแก่กว่าได้เต็มปากเต็มคำ

“เจ้าว่าอย่างไรนะ ข้าได้ยินอะไรแก่ ๆ”

“ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ ไม่มีใครแก่หรอกท่านหูแว่วไปเอง”

“ระวังจะหลงเสน่ห์คนแก่นะสาวน้อย คนแก่แรงดีกว่าที่เจ้าคิด”

กล่าวจบมือสากก็จูงมือสาวน้อยน่าแกล้งให้เดินตามไปติด ๆ เมื่อเดินไปถึงหน้าห้องหนังสือ เขาถึงยอมปล่อยมือนุ่มนิ่มให้เป็นอิสระ

“ซือเย่วมาถึงแล้ว”

สองมือใหญ่โบกพัดไปตรงใบหน้าสวยหวาน เมื่อเห็นสตรีตรงหน้ายืนแน่นิ่งไม่ขยับตัว

“อ๊ะ! อย่างไรนะเจ้าคะ”

คนถูกจูงมือเดินเพิ่งได้สติคืนกลับ นางไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะกล้าจับมือสตรีอย่างหน้าไม่อาย

“ข้าจูงมือเจ้ามาถึงหน้าห้องหนังสือแล้ว”

นอกจากกล่าวย้ำชัดถึงการกระทำ ยังยิ้มแย้มเต็มใบหน้าใช้เสน่ห์ล่อลวงคนมองไม่หยุดหย่อน

“ข้าไม่ได้ความจำเลอะเลือนสักหน่อย ห้องหนังสือท่านข้าก็เคยเดินผ่านบ่อย ๆ”

“ข้าพามาเองเช่นนี้ เจ้าจะได้มั่นใจว่าข้ายินดีอยู่กับเจ้าสองต่อสองอย่างไรเล่า”

“ใครอยากอยู่สองต่อสองกับท่านกัน”

เสียงหวานบ่นตามหลังคนที่เดินนำหน้าเข้าไปในห้องหนังสือ

เมื่อผู้มาเยือนเดินตามเข้าไปหยุดอยู่กลางห้อง ร่างสูงใหญ่จึงเดินกลับมาลงดานประตูให้แน่นหนา

“ต้องลงดานประตูด้วยหรือเจ้าคะ”

“เจ้าบอกว่าอยากได้ความเป็นส่วนตัวไม่ใช่หรือ”

คนชอบแกล้งโน้มใบหน้าเข้าใกล้อีกครั้ง ยิ่งเห็นพวงแก้มแดงปลั่งเขายิ่งรู้สึกมั่นใจมากยิ่งขึ้น

“ไม่ต้องส่วนตัวขนาดนั้นก็ได้กระมัง”

“มาเถิดข้าพร้อมให้เจ้าทุบหลังแล้ว”

เจ้าตัวเดินไปนั่งขัดสมาธิตรงกลางห้องหนังสือ ไป๋ซือเย่วจึงเดินไปนั่งซ้อนอยู่ทางด้านหลัง

เมื่อนั่งอยู่ในท่วงท่าเหมาะสม น้ำเสียงราบเรียบจึงเอ่ยเตือนผู้ขอรับการปลดปล่อยจุดลมปราณให้เป็นอิสระ

“คุณชายลู่อาการของท่านหนักกว่าอาหยวนมากนัก ระหว่างการปลดปล่อยจุดลมปราณที่ถูกปิดกั้น ท่านจะเจ็บปวดข้างในอย่างแสนสาหัสโดยเฉพาะกลางหน้าอก อดทนสักหนึ่งก้านธูปนะเจ้าคะ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น”

“ข้าจะอดทนให้ได้ เจ้าไม่ต้องกังวล”

หลังจากนั้นฝ่ามือเรียวจึงทาบทับลงไปบนแผ่นหลังกว้าง และปล่อยกระแสปราณเข้าสู่ร่างกาย ซึ่งถูกปิดจุดตันเถียนด้วยวิธีแสนชั่วร้าย 

บุรุษตระกูลลู่ถูกพิษทำลายวรยุทธ์ แต่เพราะมียาแก้พิษในช่วงเวลารวดเร็ววรยุทธ์จึงไม่ถูกทำลาย

ทว่าจุดตันเถียนถูกพิษปิดกั้นทั้งหมด จึงเป็นเหตุให้ฝึกฝนวรยุทธ์อีกไม่ได้ หากดื้อรั้นคงไม่รอดชีวิตมาจนถึงป่านนี้

อึก! อึก!

ลู่ชุนหยางพยายามอดทนอดกลั้นไม่ส่งเสียงร้องของความเจ็บปวดออกมา จนกระทั่งได้ยินน้ำเสียงเอื้ออาทรเอ่ยขึ้นคล้ายน้ำทิพย์ชโลมใจ

“ร้องออกมาเถิดเจ้าค่ะ เผื่อว่าความเจ็บปวดจะทุเลาลงบ้าง

“อ๊าก!…”

เขาเปล่งเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดออกมาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

ใบหน้าคมคายแหงนขึ้นมองเพดานห้องหนังสือ ความเจ็บปวดที่ผ่านเข้ามาพอได้รับการปลดปล่อยไปหนึ่งครั้ง คล้ายกับเบาบางลงอย่างไม่น่าเชื่อ

ยามนี้เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ไหลอาบตามสันกรามคม เพราะอดทนจนเกือบขีดสุดของร่างกาย ดวงตาทั้งสองข้างหลับลงเพื่อฟังเสียงสั่งการจากผู้มีพระคุณ

“หายใจเข้าลึก ๆ แล้วหายใจออก เก่งมากเจ้าค่ะ”

ฝ่ามือทั้งสองข้างถอนออกหลังเสร็จสิ้นกระบวนการช่วยเหลือ ผ่านไปชั่วครู่ก็กลับเข้ามาลูบแผ่นหลังหนา เพื่อปลอบโยนคนบาดเจ็บหากเป็นผู้ที่มีจุดตันเถียนเล็ก ป่านนี้คงหมดสติไปแล้ว

ลู่ชุนหยางเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่ง หากได้รับการฝึกฝนจากเคล็ดวิชาเหมาะสม คงก้าวทะยานขึ้นสู่แถวหน้าในยุทธภพได้ไม่ยาก

“ดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ การรักษาเสร็จสิ้นแล้ว เห็นหรือไม่ว่าข้าทุบท่านแรงเพียงใด”

ไป๋ซือเย่วยังคงพูดคุยกับคนหลับตา โดยที่ไม่รู้เลยว่าอาการนี้ของบุรุษมักเกิดขึ้นต่อหน้าสตรีเพียงเท่านั้น

“อือ ขอกอดหน่อยข้าเจ็บมาก”

“อ๊ะ!”

ร่างอวบอิ่มถูกอุ้มขึ้นไปนั่งบนตักแกร่งโดยไม่ทันตั้งตัว มิหนำซ้ำใบหน้าของเขายังซุกไซ้เข้าหาซอกคอขาวผ่อง

คนบนตักออกแรงดิ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ยอมเงยหน้าให้ผู้บาดเจ็บสูดดมกลิ่นหอมเข้าเต็มปอด

“ขออยู่แบบนี้สักครู่ กลิ่นหอมของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นไม่น้อยเลย”

“เก็บคำกล่าวล่อลวงไปหลอกอาเฟยเถิดเจ้าค่ะ”

เสียงหวานโต้แย้งทันที เพราะรู้ว่ากำลังถูกบุรุษเข้าหาอย่างแนบเนียน

“เจ้ารู้ด้วยหรือ”

น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เอ่ยถาม สายตาแพรวพราวจ้องมองไปทั่วกายอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือ

“รู้ตั้งแต่เอาหมอนมาให้แล้ว คนอะไรเอาหมอนที่ตัวเองใช้แล้วมาให้คนแปลกหน้า”

กลิ่นหอมประจำกายของเขายังติดหมอนอยู่เลย ไหนจะท่าทีแปลก ๆ ยามเข้ามาพูดคุยด้วย หากไม่เข้าใจคงไร้เดียงสาเกินไปแล้ว

“ก็อยากให้มานอนข้าง ๆ กัน โอ๊ย!”

แรงหยิกจากสีข้างทำให้ลู่ชุนหยางร้องออกมาด้วยความเจ็บ แต่ท่วงท่าขยับกายไปมาของคนบนตัก จำเป็นต้องได้รับการดับร้อนโดยเร็วที่สุด

“เย่วเอ๋อร์ข้าเรียกแบบนี้ได้หรือไม่”

เสียงแหบต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องหนังสือ จมูกโด่งกลับไปซุกซบซอกหอหอมกรุ่นอีกครั้ง

“อยากเรียกอย่างไรก็เรียกเถิดเจ้าค่ะ แล้วเจ็บมากหรือเหตุใดจึงเสียงอ่อนแรงเพียงนั้น ข้าหยิกเบา ๆ เอง”

“อือ เจ็บมาก หากเจ้าไม่ช่วยคงแย่แน่ ๆ”

จุดศูนย์รวมแห่งความเจ็บปวด เริ่มประท้วงหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ สองขาสั่นเทิ้มไปตามการอดทนของร่างกาย

“ปล่อยไว้สักครู่ก็ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ คงไม่จำเป็นต้องกินยากระมัง”

“อาการนี้กินยาคงไม่หาย”

สายตาร้อนแรงจ้องมองเป้าหมายโดยไม่ละสายตา ลำคอของเขาขยับขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะกลืนน้ำลายลงคออยู่บ่อยครั้ง