แลกเปลี่ยน

“ไม่เป็นไร เพราะครั้งนี้ข้าทำดีหวังผล” เสียงหวานรีบกล่าวแย้งให้เข้าใจตรงกัน

“ข้าจะให้ท่านมากกว่าที่ท่านร้องขออย่างแน่นอน รวมไปถึงอาเฟยกับพี่ชิงอีด้วย”

ใบคมคายอมยิ้มอย่างมีแผนการณ์ สักวันหนึ่งสองแม่ลูกคู่นี้ต้องกลายมาเป็นคนในครอบครัวของเขาอย่างถาวร

มารดาทั้งเก่งทั้งงดงามยิ่งกว่าสตรีใด ส่วนบุตรชายก็น่ารักน่าชังยิ่งนัก!

“อาหยวนรับปากข้าได้หรือไม่ ว่าจะไม่เล่าเรื่องที่ข้ามีวรยุทธ์ให้ท่านอาของเจ้ารับรู้ ข้ายอมรับว่าไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ อยากใช้ชีวิตธรรมดากับครอบครัว ข้าไว้ใจเจ้าเพราะรู้จักและพูดคุยกันมาหลายวัน ข้าขอทำความรู้จักนิสัยใจคอของลู่ชุนหยางสักหน่อย”

จากประสบการณ์ที่ผ่านมา พวกบุรุษหน้าตาหล่อเหลาดั่งเทพเซียนมักจะพูดจาไม่เข้าหู หากลู่ชุนหยางเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน นางจะได้ไม่เสียใจที่ช่วยเหลือเขาก่อนทำความรู้จักกัน!

“ย่อมได้ขอรับ นับว่าท่านยั้งข้าไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นข้าคงเล่าเรื่องของท่านไปในจดหมายลับ ที่กำลังจะส่งไปบอกกล่าวท่านอา”

“ขอบใจเจ้าที่เข้าใจ ข้าแค่อยากเลี้ยงดูบุตรอย่างสงบสุข ไม่อยากมีปัญหากับผู้ใด”

หากไม่วางตัวให้ดีคนผู้นั้นอาจจะคิดว่าพวกนาง อพยพตามมาทวงบุญคุณหลานชายเขาเสียมากกว่า ถ้าจะช่วยเหลือหรือเปิดเผยสิ่งใดให้รับรู้ นางจึงอยากรู้จักนิสัยใจคอฝ่ายนั้นก่อน

“แล้วจะให้บอกท่านอาว่าอย่างไรขอรับ”

“บอกว่าพวกข้าผ่านทางมาขณะที่พวกเจ้าถูกรุมทำร้าย ข้าเลยตะโกนเรียกให้ผู้ผ่านทางท่านอื่นเข้ามาช่วยเหลือ บังเอิญโชคดีที่มีคนกลุ่มใหญ่ผ่านทางมาพอดี คนกลุ่มนั้นมีอาวุธครบมือท่าทีดุดันคล้ายทหาร พวกมือสังหารเลยหลบหนีไป”

คนโกหกไม่เก่งช่วยแต่งเรื่องราวขึ้นมาใหม่ ด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจในฝีมือตนเอง ทว่าคนฟังกลับขมวดคิ้วมุ่น เพราะลู่ชุนหยางไม่ใช่บุรุษเรียบง่าย คนผู้นั้นฉลาดมากกว่าเขาเสียอีก

“เอ่อ…ถึงแม้จะฟังดูพิกลยิ่งนัก แต่ท่านอาคงไม่ซักถามให้มากความหรอกขอรับ”

ท่านอาคงพยักหน้าตอบรับไปตามเรื่อง แต่จะลอบสังเกตและคอยสอดแนมจนกว่าจะแน่ใจ หากพี่สาวไม่มีท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ คงปิดบังได้อยู่บ้าง

“หากท่านอาของเจ้ารู้จักข้าในนามสตรีม่ายธรรมดา ๆ แล้วยอมเป็นมิตรต่อกัน ข้าจะช่วยเหลือเขาเอง ส่วนเจ้ากินอาหารเช้าเสร็จไปพบข้าที่ห้องพัก”

ไป๋ซือเย่วตัดสินใจช่วยเหลือลู่ซิ่วหยวนก่อน เพราะระหว่างการเดินทางอาจมีเหตุไม่ราบรื่นให้สะสาง

ระยะทางที่เหลืออีกพันกว่าลี้ต้องเดินทางอย่างน้อยเป็นเดือน ๆ มีบุรุษคอยอารักขาระหว่างเดินทาง ย่อมดีกว่าออกไปต่อสู้ด้วยตนเองทุกครั้ง!

“ขอรับ”

เมื่อถึงเวลานัดหมายลู่ซิ่วหยวนกับเสวียนข่าย จึงตามไปสมทบในห้องพักขนาดใหญ่ที่สุดของโรงเตี๊ยม

คุณชายผู้ร่ำรวยเป็นผู้จัดแจงและจ่ายตำลึงแทนสามคนแม่ลูกทั้งหมด ด้วยความยินดีทดแทนพระคุณ ปัญหาต่าง ๆ หากช่วยได้เขาจะจัดการให้ทุกอย่าง

บนเตียงนอนขนาดใหญ่มีเด็กน้อยแก้มกลม กำลังนั่งห้อยขาจ้องมองทุกคนด้วยความสนใจ ข้างกายมีท่านแม่บุญธรรมคอยดูแลไม่ห่าง เรียกได้ว่าตัวติดกันยิ่งกว่ามารดาผู้ให้กำเนิด

ชิงอีเฝ้ามองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจเต้นระรัว องค์หญิงห้าผู้อ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ ยามนี้มีคนใหม่มาแทนที่โดยแท้จริง นับว่าเป็นเรื่องดียิ่งนัก!

“พร้อมหรือยัง ข้าจะปลดปล่อยจุดลมปราณให้เจ้า หลังจากนี้เจ้าจะได้ฝึกยุทธ์อย่างคล่องตัว”

“พะ…พร้อมขอรับ”

ลู่ซิ่วหยวนดีใจจนเสียงสั่น ไม่เคยคิดเลยว่าวันแห่งความสุขจะมาถึงเร็วขนาดนี้ วันที่เขาถูกปลดปล่อยจากพันธนาการของคนชั่วต่างแคว้น

เมืองท่าเป็นเมืองที่ได้รับการผ่อนปรนพิเศษจากหนานกงหมิงฮ่องเต้ ชาวเมืองสามารถฝึกวรยุทธ์เพื่อเอาตัวรอดได้ อีกทั้งชาวยุทธ์ยังสามารถอยู่ร่วมกับชาวเมืองได้โดยไม่ผิดกฎ

เพราะเมืองท่าเป็นเมืองที่ติดกับชายแดน จึงจำเป็นต้องฝึกยุทธ์เพื่อเอาชีวิตรอดจากผู้รุกราน ซึ่งแอบแฝงเข้ามาก่อปัญหาอยู่บ่อยครั้ง

ไป๋ซือเย่วเลือกมาตั้งถิ่นฐานในเมืองท่า เพราะไม่สามารถหยุดพักหรือละเว้นการใช้วรยุทธ์ได้ ตำลึงที่หาได้แต่เก่าก่อนล้วนมาจากการรับงาน และการแลกเปลี่ยนในยุทธภพทั้งนั้น

ความรู้ด้านอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหาร ปลูกผัก หรือรักษาโรค นางไม่เคยฝึกฝนเลยสักครั้ง เรียกได้ว่าใช้ชีวิตแบบชาวเมืองทั่วไปไม่ได้นั่นเอง

หากอาศัยอยู่ในเมืองที่มีกฎระเบียบเข้มงวด เกรงว่าจะนำอาญาแผ่นดินมาสู่ครอบครัวเข้าสักวัน!

“เสวียนข่ายข้าอยากให้เรื่องที่ข้ามีวรยุทธ์เป็นความลับ”

โฉมงามหันหน้าไปพูดคุยกับผู้คุ้มกันฝีมือดี เฉกเช่นที่เคยกล่าวกับลู่ซิ่วหยวน นางมองออกว่าบุรุษผู้นี้เป็นคนในยุทธภพ

“รับทราบขอรับคุณหนู คุณชายแจ้งข้าแล้ว”

“ขอบใจที่พวกท่านเข้าใจข้า”

หลังจากตกลงกันเป็นที่เข้าใจทั้งสองฝ่าย ฝ่ามือเรียวเล็กจึงทาบทับลงแผ่นหลังกว้างของลู่ซิ่วหยวน จากนั้นจึงกดเน้นย้ำลงน้ำหนักพร้อมกับถ่ายพลังลมปราณของตน เข้าไปในร่างของผู้ถูกกดทับพลัง

วิธีการนี้ช่วยหมุนเวียนปรับเปลี่ยนพลังงานที่แปรปรวนให้กลับมาเป็นปกติ

เมื่อทุกจุดถูกปลดปล่อยจนกระแสปราณคงที่ จึงถอนฝ่ามือออกดังเดิม ไป๋ซือเย่วลืมตาขึ้นพร้อมกับซักถามอาการของคนถูกปลดจุดลมปราณทั้งตัว

“รู้สึกอย่างไรบ้าง”

“โล่งสบายมากขอรับ ข้าหายใจสะดวกแล้ว”

“ปลดทุกจุด ไม่มีจุดใดอุดตันจนเจ็บปวดอีก”

น้ำเสียงราบเรียบกล่าวขึ้นด้วยท่าทีสงบ คล้ายอาจารย์กำลังสนทนากับลูกศิษย์อย่างไรอย่างนั้น

“ขอบคุณพี่สาวมากขอรับ”

ลู่ซิ่วหยวนนั่งคุกเข่า แล้วก้มหัวคำนับขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชีวิตนี้เขาติดค้างสตรีตรงหน้าหลายเรื่องยิ่งนัก

“ขอบคุณขอรับคุณหนู”

เสวียนข่ายรีบคุกเข่าลง และก้มหัวคำนับเช่นเดียวกับเจ้านาย 

เรื่องลมปราณอุดตันเป็นปัญหาสำคัญมากสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ ทว่ายามนี้กลับมีผู้มากด้วยฝีมือ มาช่วยปลดปล่อยปัญหาใหญ่ให้เป็นอิสระแล้ว

“ไม่เป็นไร ข้าช่วยเพราะหวังผลไม่ต่างจากครั้งแรกเลยสักนิด”

ตำลึงซื้อทาสย่อมไม่ขัดสนแต่คนที่ไว้ใจได้ และไม่ต้องเสียเวลาฝึกฝนย่อมหายากยิ่งกว่า นางจึงช่วยเหลือคุณชายผู้กว้างขวางเพื่อแลกเปลี่ยนอีกสักครั้ง

ซึ่งแต่เดิมจอมยุทธ์หญิงก็มีนิสัยไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร และไม่ชอบให้ใครมาติดหนี้บุญคุณ มีเพียงวันนั้นที่ช่วยเหลือชิงอีกับอาเฟยโดยไม่ขอสิ่งใดตอบแทน

“บอกข้าได้เลยขอรับ ข้ายินดีจัดหามาให้ท่าน ตำลึง ทองคำ เครื่องประดับ”

“สิ่งเหล่านั้นข้าไม่ขอรับจากผู้ใด แต่ข้าอยากได้คนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแลจวนทั้งเรื่องอาหารการกิน และเรื่องต่าง ๆ เพราะข้าไม่ค่อยสันทัดสักเท่าไหร่ ส่วนชิงอีข้าอยากให้นางดูแลอาเฟยเพียงเท่านั้น งานอื่น ๆ ให้คนมาช่วยทำเถิด”

ขณะพูดก็หันไปส่งยิ้มหวานให้สองคนแม่ลูก ที่กำลังมองมาด้วยท่าทีสนใจ หัวกลม ๆ ของเด็กน้อยโยกส่ายไปมาอย่างมีความสุข

สองคนนั้นเหมือนแม่ลูกกันมากกว่านางเสียอีก เช่นนั้นงานดูแลเด็กจึงยกหน้าที่ให้ชิงอีทำตามเดิมเถิด นางขอรับหน้าที่หาตำลึงมาไว้ใช้จ่ายในครอบครัวเอง

“ย่อมได้ขอรับ ข้าจะจัดการคัดเลือกคนให้ท่านด้วยตนเอง”

“ขอบใจเจ้ามากอาหยวน ข้าชอบแลกเปลี่ยนมากกว่าร้องขอไม่รู้จบสิ้น เจ้าวางใจได้เพราะสิ่งที่ข้านำมาแลกเปลี่ยนย่อมคุ้มค่าเสมอ”

“ต่อให้ท่านไม่แลกเปลี่ยนข้าก็เต็มใจขอรับ”

ลู่ซิ่วหยวนยิ้มแย้มเต็มใบหน้า เขาชอบใจนิสัยของผู้มีพระคุณยิ่งนัก

‘ใจแลกใจ งานแลกงาน’

นิสัยเช่นนี้ไม่ค่อยพบเห็นในสตรีโดยเฉพาะสตรีงดงาม เกรงว่าท่านอาผู้เงียบขรึมคงใกล้ถึงเวลาลงจากหอคอยแห่งความบริสุทธิ์เต็มที