หมอนเจ้าปัญหา

ลู่ชุนหยางจ้องมองคนที่พูดโดยไม่ลืมตา เพียงเท่านี้ก็รู้โดยสัญชาตญาณว่าถูกหมางเมินเข้าแล้ว

มุมปากหยักอมยิ้มอย่างพึงพอใจ นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาถูกสตรีเมินเฉย ท่าทีเช่นนี้ทำให้รู้สึกปลอดภัย และสบายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ข้าเอาหมอนมาให้ เจ้าจะได้นอนพักสบาย ๆ นั่งเอนหลังแบบนั้นไม่เมื่อยหรือ”

หมอนหนุนสีน้ำเงินเข้มขนาดกะทัดรัด ถูกวางลงข้างกายสตรีงดงาม

สายตาคมกริบไม่กล้ามองต่ำเกินระดับใบหน้า ถึงแม้ผู้มาเยือนจะแต่งกายรัดกุมยิ่งกว่าสตรีในเมืองท่า ทว่าความเย้ายวนไม่ได้เลือนหายลงเลยแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ากำลังจะกลับไปพักผ่อนที่เรือนพอดี”

ดวงตาทั้งสองข้างเปิดขึ้นอย่างจำยอม คนถูกรบกวนลุกขึ้นยืนเตรียมถอยห่างทันที

นางไม่ประสงค์ใช้หมอนของเจ้าบ้านหน้านิ่ง เทพเซียนอันใดหน้าตาคล้ายเทพพิโรธเสียมากกว่า!

“โกรธ?”

หมอนในเรือนนอนส่วนตัวถูกปฏิเสธอย่างไม่ใยดี ลู่ชุนหยางจึงรู้สึกร้อนรนใจอยู่ไม่น้อย

“ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ”

“เจ้าโกรธที่ก่อนหน้านี้ข้าพูดไม่ดีหรือ”

“ท่านถามไถ่ผู้มาเยือนไปตามใจคิด เพราะเป็นห่วงคนในครอบครัว ข้าเข้าใจดีและไม่ได้โกรธเคืองเลยเจ้าค่ะ”

โฉมสะคราญกล่าวพร้อมกับมองหน้าบุรุษนิสัยแปลกประหลาดย้อนแย้งในตัวเอง เพื่อหาความจริงในดวงตาคมกริบ

เขาต้องการสิ่งใดจากนางกันแน่ จึงยอมลดท่าทีหวาดระแวงลงแล้วเข้าหาด้วยท่าทีแปลกไป หรือบุรุษผู้นี้จะเป็นคนสองบุคลิกภาพ ต่อหน้าอีกอย่างลับหลังอีกอย่าง

“แต่เจ้ามีทีท่าคล้ายไม่อยากพูดคุยกับข้า”

หมอนในเรือนของเขาถูกปล่อยทิ้ง เป็นหลักฐานชิ้นเอกว่าคนตรงหน้าไม่อยากผูกมิตรด้วย

“เอ่อ…ข้าแค่ไม่ถนัดพูดคุยกับคนที่เพิ่งพบหน้าเจ้าค่ะ ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลย”

ไป๋ซือเย่วตอบไปตามจริง เพิ่งพบหน้ากันจะให้พูดคุยคล่องปากคงเป็นไปได้ยาก

กับลู่ซิ่วหยวนรายนั้นขยันถามไถ่พูดคุยเรียกพี่สาวทั้งวัน ทั้งยังเข้าหาอาเฟยจนเด็กน้อยตามติดอยู่ไม่ห่าง นางจึงใจอ่อนยอมเป็นมิตรด้วย

“เช่นนั้นก็รับหมอนไว้นอนพักต่อสักหน่อยเถิด ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว”

คราวนี้หมอนสีน้ำเงินเข้มถูกเจ้าตัวเก็บขึ้นจากพื้นศาลา แล้วยื่นมาตรงหน้าด้วยท่าทีคาดหวัง

“แต่ว่า…”

“หากไม่โกรธเคืองอย่างที่กล่าวก็รับไว้”

กล่าวจบคนตัวสูงก็ผลักหมอนของตนใส่มือผู้รับ แล้วถอยห่างเดินจากไปทันที

“พิลึกคน คงไม่ได้เอาหมอนหนุนของตนเองมาให้ข้าหรอกนะ” ไป๋ซือเย่วบ่นตามหลังเสียงเบา

เมื่อก้มมองหมอนเจ้าปัญหาก็เห็นลวดลายงดงามแปลกตาบนปลอกหมอนสีน้ำเงินเข้ม พอลงกดดูก็พบว่าตัวหมอนนุ่มนิ่มและยืดหยุ่นดี จึงเอนกายลงนอนรับลมธรรมชาติต่อสักพัก

ใบหน้าหวานอมยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะรู้สึกนุ่มศีรษะอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ปกติหมอนรองหนุนมักจะแข็งจนต้องใช้ผ้าห่มวางทับอีกชั้น ทว่าหมอนใบนี้ให้ความรู้สึกนุ่มสบาย จนไม่อยากนำกลับไปคืนเจ้าของ

“ข้าจะถือว่าท่านมอบให้อย่างถาวร”

ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงอีกครั้ง เพราะเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล ประกอบกับชื่นชอบการพักสายตาท่ามกลางธรรมชาติ

ทางด้านเจ้าของหมอนยามนี้เดินกลับเข้าเรือนนอนด้วยท่าทีสบายใจ กายสูงใหญ่เตรียมตัวเอนหลังพักผ่อนบนเตียงนอน เฉกเช่นที่เคยทำอยู่เป็นประจำ

“โอ๊ย!”

เขาลืมว่ามีบางอย่างหายไป จึงเอนศีรษะลงอย่างแรงตามความเคยชิน

ศีรษะเลยฟาดเข้ากับเตียงนอนจนเกิดเสียงดังลั่น สองมือยกขึ้นกอบกุมท้ายทอยเพื่อผ่อนคลายความเจ็บปวด

ร่างสูงใหญ่หยัดกายลุกขึ้นนั่ง แล้วใช้ผ้าห่มผืนเล็กมาวางรองศีรษะแทนหมอนหนุนใบโปรด ที่ได้มาจากสหายตาฟ้าผู้มาจากดินแดนอันไกลโพ้น

………………………………………………..

ค่ำคืนแห่งการเผาไหม้ในตำหนักจวิ้นอ๋อง ได้ผ่านมานานนับเดือน ยามนี้สามารถชี้ชัดผู้บงการกระทำผิด จากคำให้การของพยานคนสำคัญ ที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนข้างมาว่าร้ายเจ้านายตนเอง

บรรยากาศในลานตัดสินโทษเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เจ้าทุกข์นั่งเผชิญหน้ากับผู้มีความผิดด้วยสายตาดุดันแข็งกร้าว เขาอยากสังหารให้เสร็จสิ้นเพียงดาบเดียวยิ่งนัก

คนร้ายถูกชี้ชัดด้วยหลักฐานแน่นหนา ทั้งเรื่องปลอมแปลงถ้วยตรวจสายเลือดราชวงศ์ และบงการสังหารอดีตพระชายาเอกกับบุตรด้วยเปลวเพลิง

หลักฐานจากตั๋วฝากเงินที่ส่งมอบให้หมอหญิงผู้มาทำคลอด และถ้วยตรวจสอบสายเลือด ซึ่งมีความแตกต่างจากของจริงเพียงจุดเล็ก ๆ จุดเดียว เป็นไปตามคำให้การของพยานคนสำคัญ

พยานผู้นั้นขอละเว้นโทษตาย เพื่อแลกกับการบอกเล่าความจริงทุกประการ ไม่อย่างนั้นความลับจะตายตามนางไปทุกเรื่อง!

“เจียงซูหลิง เจ้ามีอะไรแก้ตัวอีกหรือไม่” น้ำเสียงเข้มตะคอกใส่พระชายารองแสนรัก

ไม่น่าเชื่อว่าสตรีที่เขาเลือกด้วยตนเอง จะมีนิสัยโหดเหี้ยมมากถึงเพียงนี้ ช่วงเวลานั้นเขาใช้สิ่งใดพิจารณากันแน่!

“ทะ…ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันทำเพราะรักพระองค์มาก ไม่อยากแบ่งปันสวามีให้สตรีใดทั้งนั้น”

หากเหรินหลานผู้ช่วยทรยศไม่กล่าวพาดพิงถึง เรื่องราวทุกอย่างคงไม่ลงเอยเช่นนี้

อุตส่าห์ดีใจมากที่สองคนแม่ลูกตายในกองเพลิง ไม่คิดเลยว่าหลักฐานทุกอย่างจะมัดตัวนางแน่นหนา ราวกับมีคนตั้งใจใส่ร้ายอย่างไรอย่างนั้น!

“ความผิดของเจ้าคือประหารชีวิตด้วยยาพิษ แต่บิดาของเจ้าใช้ความดีความชอบที่มีขอละเว้นโทษตายจากฮ่องเต้ เสนาบดีเจียงทำสำเร็จก็จริงแต่โทษเป็นของเจ้ายังคงอยู่ ฮ่องเต้อนุญาตให้ข้าลงโทษได้ทุกอย่าง”

สังหารบุตรและภรรยาของเขาในกองเพลิงอย่างโหดร้าย แค่ละเว้นโทษตายก็ถือว่าไร้ซึ่งความยุติธรรมมากแล้ว นับจากนี้นรกบนดินเท่านั้นที่เขาจะมอบให้เจียงซูหลิง!

ยิ่งนึกถึงใบหน้างดงามทว่าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของผู้จากลา หัวใจเฉยชายิ่งบีบรัดเข้ากันจนแน่นหน้าอก

เมื่อความจริงทุกอย่างกระจ่างแจ้งก็สายไปเสียแล้ว เขาทั้งมอบใบหย่าทั้งสังหารนางกับลูกทางอ้อม!

“ท่านอ๋องพระองค์รักหม่อมฉันไม่ใช่หรือเพคะ เหตุใดจึงไม่ละเว้นโทษเป็นด้วย หม่อมฉันสัญญาว่าต่อจากนี้จะอยู่อย่างสงบ และอีกอย่าง…”

“อีกอย่างอะไร!” น้ำเสียงดุร้ายตะโกนลั่นลานตัดสินโทษ

“หม่อมฉันกำลังตั้งครรภ์เพคะ!”

แผนการสำรองของมารดานับว่าช่วยเหลือไว้ได้ทันกาล อีกทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นยังช่วยผ่อนคลายความเหงาลงได้หลายส่วน หากไม่ถูกละเลยก่อนนางคงไม่เลือกกระทำเช่นนี้หรอก

แผนสำรองนี้เหรินหลานผู้ช่วยทรยศไม่เคยรับรู้มาก่อน มารดาเป็นคนจัดสรรให้ทุกครั้งยามกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม

ไปสามคืนก็สามคนเป็นอย่างน้อย ได้ออกแรงตั้งแต่หัวค่ำจนล่วงเข้าวันใหม่และเป็นเช่นนี้อยู่เรื่อยมา

บิดาผู้หมกมุ่นอยู่กับอนุภรรยาคนใหม่ ไม่เคยรู้เรื่องราวอื้อฉาวในจวนตนเองเลยสักครั้ง ส่วนฮูหยินเอกมีปากก็พูดไม่ได้ เพราะเป็นใบ้มานานหลายปีแล้ว

“ตั้งครรภ์! ช่างเหมาะเจาะโดยแท้”

กรามแกร่งขบกัดเข้าหากันแน่น ในช่วงเวลาแห่งปัญหารุมเร้าเช่นนี้ เหตุใดเด็กน้อยจึงอยากถือกำเนิดกันนัก คราวก่อนก็หนหนึ่ง!

“เพคะ หมอหลวงพึ่งยืนยันเมื่อเช้านี้”

คนมีความผิดก้มหน้าบีบน้ำตาเพื่อขอความเห็นใจ นางกระทำเรื่องเลวร้ายเพราะรักสวามีมาก

อีกทั้งบุตรในครรภ์ก็ไม่มีความผิดเลยแม้แต่น้อย หวังว่าความผิดจะถูกผ่อนหนักให้เป็นเบา รอคอยให้เรื่องซาลงไปก่อนค่อยกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง