เข้าหาเป้าหมาย

เมื่อมาถึงโต๊ะอาหารของผู้อยู่อาศัยในเรือนหลัง บุรุษเจ้าของจวนก็ถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ มารดาของอาเฟยทันที ทั้งยังสั่งให้พ่อบ้านแบ่งอาหารที่นำมาใส่จานให้ทั่วถึง

“พ่อบ้านแบ่งอาหารใส่จานให้ทุกคนได้กินเหมือน ๆ กัน”

ชิงอีก้มหน้าก้มตารีบกินให้อิ่ม เพราะไม่กล้าร่วมโต๊ะอาหารกับผู้นำตระกูลลู่

ทว่าใต้โต๊ะกลับมืออบอุ่นของผู้เป็นนาย เข้ากอบกุมสื่อสารภาษากายให้ทำตัวตามปกติ

สายตาช่างสังเกตพบเห็นพฤติกรรมแสนอ่อนโยนของนายและผู้ติดตาม เขายิ่งรู้สึกชื่นชมมากขึ้นกว่าเดิม

กายหนาขยับเข้าใกล้ร่างอวบอิ่ม ชายอาภรณ์บุรุษและสตรีพลิ้วไหวสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา

ลู่ชิงหยวนขยับกายเข้าใกล้จนพอใจ จากนั้นจึงหันไปพูดคุยกับเป้าหมายตัวน้อย ตามที่ได้รับคำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญด้านการเข้าหาเด็ก

“อาเฟยลุงไม่ค่อยสบาย เลยอยากมากินอาหารเช้าพร้อมอาเฟยจะได้หรือไม่”

น้ำเสียงใจดีพูดคุยกับเด็กชายแก้มกลม

“คุณยุงไม่สบายหรือขอยับ”

เด็กชายรีบวางตะเกียบลง แล้วหันมาสนใจผู้มาใหม่ เด็กน้อยรู้สึกเป็นห่วงคนไม่สบายเพราะเคยเจ็บไข้มาก่อน

“ใช่แล้ว ให้ลุงกินมื้อเช้าด้วยได้หรือไม่จะได้มีแรงกินยา”

“ได้ขอยับ เอ่อ…ท่างแม่ให้คุณยุงกินด้วยนะขอยับ”

เด็กน้อยใจดีทั้งร้องขอเสียงออดอ้อน และส่งสายตาอ้อนวอนให้มารดาทั้งสอง หากท่านลุงไม่มีแรงกินยาคงไม่หายป่วยอย่างแน่นอน

“เตรียมอาหารมาขนาดนี้ ยังต้องขออนุญาตอีกหรือเจ้าคะ”

ไป๋ซือเย่วโน้มใบหน้าเข้าใกล้ แล้วกระซิบถามบุรุษนิสัยแปลกประหลาดเสียงเบา

กลิ่นกายหอมกรุ่นจากกายสาว นำพาความรู้สึกสดชื่นมาสู่ผู้ป่วยอ่อนแรง

จมูกโด่งแอบสูดดมกลิ่นเข้าเต็มปอด หากกลิ่นหอมนี้ถอยห่างออกไปเขาคงเสียดายไม่น้อย

“ข้าป่วยกินข้าวคนเดียวแล้วอาการไม่ค่อยดี”

ตอนนี้อาการยิ่งใกล้เคียงคำว่าทรุดเต็มที เพราะต้นคอขาวผ่องโน้มเข้าใกล้จมูกเขาเหลือเกิน

“ข้ายังไม่ว่าอะไรเลย กินให้อิ่มเถิดเจ้าค่ะจะได้มีแรง คุณชายลู่อาเจียนทุกเช้าเลยหรือ”

น้ำเสียงเอื้ออาทรเอ่ยออกไป ยิ่งเห็นใบหน้าซีดเซียวยิ่งรู้สึกสงสารจนใจอ่อน

อยู่ร่วมชายคาเดียวกันมาเป็นเดือน คนผู้นี้ขยันหาของมาฝากบุตรชาย ทั้งยังเผื่อแผ่มาให้นางหลายอย่าง ความรู้สึกตึงเครียดเมื่อครั้งแรกพบจึงเริ่มเบาบางลงเรื่อย ๆ

ทว่าสายตาของเขาทำให้นางไม่ค่อยกล้าอยู่ด้วยตามลำพัง ไม่ใช่หวาดกลัวแต่เป็นความรู้สึกอีกอย่าง ซึ่งยังหาคำตอบให้ตนเองไม่ได้เช่นกัน

“อาเจียนทุกเช้าเลย พอหมดแรงข้าก็ต้องนอนพัก ยามบ่ายอาการค่อยดีขึ้น”

“ท่างแม่ช่วยได้”

เสียงเล็ก ๆ ของคนแก้มตุ่ยเพราะกำลังเคี้ยวอาหารรสชาติถูกปาก

“ท่านแม่ของอาเฟยเก่งขนาดนั้นเลยหรือ”

ลู่ชุนหยางเห็นท่าทีสดชื่นกระปรี้กระเปร่าของหลานชาย จึงรีบสอบถามถึงสาเหตุตั้งแต่วันแรกที่จับสังเกตได้ ทว่าคำตอบที่ได้รับคือให้ไปถามอาเฟย

คราแรกเขาได้ยินก็ไม่เข้าใจในคำกล่าว แต่ยามนี้เข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลานชาย ให้สอบถามข้อมูลจากเด็กชายวัยเพียงสองปีกว่า คงเพราะผู้ใหญ่ถูกใครบางคนสั่งห้ามไม่ให้พูดความจริงกระมัง

“ขอยับ ช่วยท่างน้าจนหายเลย”

เด็กน้อยพูดไปตามที่เขาเห็นและจดจำได้ดี หลังจากท่านแม่เอามือถูหลังและทุบแรง ๆ ท่านน้าก็สามารถกระโดดไกล และหมุนตัวไปมาอย่างรวดเร็ว

ไป๋ซือเย่วกับชิงอีมองหน้ากันแล้วอมยิ้มด้วยความขบขัน อุตส่าห์กำชับไม่ให้ผู้ใหญ่พูดก่อนเวลาอันควร ทว่าเจ้าหัวผักกาดน้อยกลับถูกมองข้ามเสียอย่างนั้น

เรื่องมาถึงขนาดนี้เห็นทีว่าความลับคงปิดไว้ไม่อยู่เสียแล้ว เพราะลู่ชุนหยางเป็นบุรุษที่เฉลียวฉลาดไม่ต่างจากหลานชาย

ช่วงเวลานับเดือนที่เขาจับพิรุธ คงมากพอต่อการปะติดปะต่อความจริง เจ้าตัวถึงพยายามเข้าหาผูกมิตรขนาดนี้

“มารดาของเจ้าช่วยท่านน้าอย่างไรหรือ”

คนถามยกน้ำชาขึ้นจิบด้วยท่าทีสบายใจ แต่หูกำลังตั้งใจฟังคำบอกเล่าอย่างเต็มที่

“ทุบหลังขอยับ ทุบแรง ๆ แล้วหายเลย”

พรืด!!!

เสียงน้ำชาพ่นออกจากปากคนตั้งใจฟัง ดีที่เขายกแขนเสื้อกางกั้นไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้อับอายขายหน้าเด็กและสตรีผู้มาเยือน

“หึ หึ”

เสียงหัวเราะแผ่วเบาของสตรีข้างกาย ทำให้คนสำลักน้ำชาหันกลับไปมองทันที

รอยยิ้มแสนหวานนั้นช่างตราตรึง และสลักลึกลงหัวใจเฉยชา

ลู่ชุนหยางรู้แล้วว่าเหตุใดเขาจึงทำตัวแปลก ๆ ตั้งแต่วันแรกที่พานพบเจอหน้าไป๋ซือเย่ว

“รีบกินอาหารเช้าให้อิ่ม เดี๋ยวข้าจะช่วยทุบหลังให้นะเจ้าคะ ทุบแรง ๆ จะได้หายไว ๆ”

เสียงหวานขับกล่อมอยู่ข้างใบหู ถึงแม้น้ำเสียงจะฟังดูไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไหร่ แต่เขากลับพึงพอใจที่นางหันมาพูดคุยด้วยท่าทีเป็นกันเองมากกว่าทุกครั้ง

“ต้องทุบหลังด้วยหรือ”

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปถามเจ้าตัวเล็กให้แน่ใจ มุมปากหยักกดลึกอย่างพึงพอใจ

หากมือนุ่มนิ่มคู่นั้นยอมมาสัมผัสต้องกาย เขาย่อมรู้สึกดีมากกว่าเจ็บปวดอย่างแน่นอน

“ใช่ขอยับ ทุบแบบนี้เลย”

สองแขนป้อมยกขึ้นทุบกลางอากาศ เพื่อให้ท่านลุงหน้านิ่งเข้าใจทุกการกระทำ

“อาเฟยรีบกินให้อิ่มเถิด พวกเราต้องช่วยกันทำถังหูลู่จำได้หรือไม่”

ชิงอีกระซิบเสียงเบาด้วยความเกรงใจบุรุษหนึ่งเดียวบนโต๊ะอาหาร

“จำได้ขอยับ”

หลังจากนั้นเด็กชายกับมารดาบุญธรรม ก็ขอตัวไปทำขนมหวานของโปรด ปล่อยให้มารดาผู้ให้กำเนิดช่วยทุบหลังคนป่วยตามลำพัง

“อาหยวนไม่อยู่จวนหรือเจ้าคะ”

น้ำเสียงหวานเอ่ยถามหาผู้ช่วย เพราะจำเป็นต้องรักษาลมปราณติดขัดในที่ส่วนตัว

“ไม่อยู่ เจ้าถามหาอาหยวนทำไม”

“การรักษาในครั้งนี้ ข้าอยากให้เป็นความลับสักหน่อย จำเป็นต้องอยู่ในห้องลับตาผู้คน”

“เจ้าไม่กล้าอยู่ในห้องสองต่อสองกับข้าเช่นนั้นหรือ”

มุมปากบุรุษอมยิ้มบางเบา การที่นางเขินอายย่อมแน่ชัดว่ามีใจให้กัน

หลานชายเคยบอกกล่าวให้รับรู้ตั้งแต่วันแรก มาวันนี้เขาพึ่งเชื่อในคำกล่าวเลื่อนลอยนั้น

“ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ ข้าเกรงว่าท่านจะลำบากใจ จึงอยากให้อาหยวนหรือเสวียนข่ายมาอยู่ด้วย”

“สองคนนั้นออกไปที่ร้านข้าวสารตั้งแต่เช้ามืดแล้ว”

คนตอบจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาบางอย่าง ซึ่งแตกต่างจากวันแรกที่พบเจอกันโดยสิ้นเชิง

“ให้ข้าไปตามอาเฟยดีหรือไม่เจ้าคะ อยู่กันสองคนรู้สึกแปลก ๆ พิกล”

คนถามมีท่าทีลนลานอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่อยากอยู่ตามลำพังกับบุรุษรูปงามดั่งเทพเซียนพิโรธ ถึงแม้ว่าหนึ่งเดือนมานี้จะเห็นเขาอมยิ้มอยู่บ่อยครั้งก็เถอะ

“ไม่ต้องหรอก ข้ายินดีรับการรักษาจากเจ้าสองต่อสอง”

“แน่นะเจ้าคะ ไม่ใช่มากล่าวหาข้าแบบผิด ๆ อีก”

“วันนั้นบอกไม่โกรธไม่ใช่หรือ”

ใบหน้าทรงเสน่ห์โน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง ทั้งยังจ้องมองเข้าไปในดวงตาดำขลับแสนหวาน

“ไม่ได้โกรธ แค่ไม่อยากพูดด้วย”

น้ำเสียงหวานหูเอ่ยพึมพำแผ่วเบา แต่ด้วยระยะประชิดลู่ชุนหยางจึงได้ยินทุกคำกล่าว

“ข้าขอโทษ ข้ามันคนปากพล่อยพูดไม่คิดชีวิตน่าสงสาร เห็นใครแปลกหน้าก็มักจะจับผิดอยู่เรื่อย เพราะหวาดระแวงหวั่นเกรงถูกลอบทำร้าย”

ใบหน้าคมคร้ามเศร้าสลดลง หัวคิ้วเข้มขมวดมุ่นคล้ายกำลังสับสนในตัวเอง คนมองอมยิ้มด้วยความขบขัน กับการแสดงซึ่งไม่แนบเนียนเอาเสียเลย

หากคนตรงหน้าน่าสงสาร บ่าวหญิงที่ถูกขับไล่ออกจากจวน เพียงเพราะลอบมองหน้าเจ้านายรูปงามไม่น่าสงสารกว่าหรือ

นางแทบไม่เห็นสตรีอายุต่ำกว่าสี่สิบปี เข้ามาทำงานในจวนตระกูลลู่เลย ที่ร้านขายข้าวสารก็มีเพียงบุรุษ

“น่าสงสารขนาดนั้นเลย”

ใบหน้างดงามแย้มยิ้มเต็มดวงหน้า เผยให้เห็นฟันสีขาวสะอาดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ รอยยิ้มเปิดเผยเช่นนี้ทำให้หัวใจบุรุษเต้นระรัวจนได้ยินเสียงหัวใจตนเอง

“น่าสงสารมาก สหายก็ไม่มี คนรักยิ่งแล้วใหญ่ ไม่มีใครอยากเข้าใกล้บุรุษหน้าบึ้งชีวิตไม่สดใสเลยสักคน”

สตรีแพ้ทางบุรุษรูปงามและขี้อ้อน คำกล่าวของหลานชายยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ลู่ชุนหยางจึงอยากลองปฏิบัติกับคนตรงหน้า เผื่อว่าเรื่องราวในใจจะเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นกว่านี้