ตั้งครรภ์

“เจิ้งหลงไปตามหมอหลวงที่ไว้ใจได้มาพบข้าเดี๋ยวนี้”

หมอหญิงคนเดิมที่เคยเข้านอกออกไหนตำหนัก ถูกลงโทษถอดยศและเนรเทศไปใช้แรงงานเมืองชายแดนพร้อมกับพยานปากเอก

สิ่งเดียวที่หนานจิงชวนสงสัย คือเจียงซูหลิงตั้งครรภ์แน่หรือ ส่วนเรื่องอื่นไม่เคยนึกสงสัยเลยสักครั้ง เพราะมั่นใจว่าพระชายารองหลับนอนกับตนเพียงผู้เดียว

“พ่ะย่ะค่ะ”

จากผลการตรวจของหัวหน้าหมอหลวง พบว่าเจียงซูหลิงตั้งครรภ์จริง อายุครรภ์ยังใกล้เคียงกับช่วงเดือนที่แล้ว

ซึ่งเป็นช่วงร่วมหอกันครั้งล่าสุด ก่อนได้รู้ความจริงทุก ๆ เรื่อง จากคำให้การของเหรินหลานผู้ช่วยคนสนิทของคนผิด

“บัดซบสิ้นดี!”

ใบหน้าคมคายขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความตึงเครียด เขาอยากลงโทษคนผิดให้หนักทว่าเป็นห่วงบุตรในครรภ์!

บุตรชายคนโตเสียชีวิตในกองเพลิงเผาไหม้ กลายเป็นตราบาปในใจไม่มีวันเลือนหาย เขาจะไม่ยอมปล่อยให้บุตรคนนี้ตายจากไปอีกเด็ดขาด

ความรู้สึกเสียใจอัดแน่นบีบรัดหัวใจบุรุษผู้เคยตัดสินผิด จนกลายเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ ความเสียใจในวันวานยังคงหยั่งรากฝักลึกในหัวใจบิดาผู้โง่เขลา

“พาตัวไปคุมขังในตำหนักเล็ก ห้ามผู้ใดเข้าพบหรือเยี่ยมเยียนโดยเด็ดขาดนอกจากคนส่งสำรับอาหาร หลังจากนางคลอดบุตรค่อยส่งตัวไปคุมขังในคุกหลวง”

นับว่าทางเลือกนี้ดีที่สุดแล้ว หลังจากคลอดบุตรค่อยลงทัณฑ์เจียงซูหลิงให้สาสมกับความผิด

“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ข้างกายรับคำด้วยความรู้สึกสาแก่ใจ

เจียงซูหลิงก้มหน้ายอมรับการลงทัณฑ์ในเบื้องต้น และหลบซ่อนสายตามาดร้ายให้สวามีตายใจ ก่อนจะถึงวันคุมขังในคุกหลวง แผนการทุกอย่างของนางคงใกล้สำเร็จเต็มที

หลังจากสั่งคุมขังพระชายารองในตำหนักเล็ก อ๋องหนุ่มหัวใจสลายจึงควบม้าออกจากตำหนัก

จุดหมายปลายทางคือสถานเริงรมย์สำหรับบุรุษ ซึ่งตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองหลวง เขาพึ่งพาสถานที่แห่งนี้นับตั้งแต่รู้ความจริงทุกอย่าง

การทำตัวเสเพลไปวัน ๆ ทำให้จิตใจเศร้าหมองผ่อนคลายลงไปบ้าง เสร็จกิจก็กลับมานอนที่ตำหนักทุกคืน ไม่มีการพักค้างหรือให้ความหวังผู้ใดทั้งนั้น

องครักษ์ข้างกายหนานกงหมิงฮ่องเต้ นำความทุกอย่างไปบอกกล่าวให้นายเหนือหัวรับรู้

ผู้เป็นบิดาถึงกับกุมขมับที่บุตรชายพึ่งพาสตรีต่ำศักดิ์ แทนที่จะเรียกใช้งานนางกำนัลอุ่นเตียง ซึ่งถูกส่งตรงจากตำหนักหวงกุ้ยเฟย

“เห็นทีเจิ้นคงต้องส่งจวิ้นอ๋องไปประจำการที่เมืองท่าเสียที”

“กระหม่อมเห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ หากปล่อยไว้นานอาจเกิดปัญหารุนแรงได้” ขันทีคนสนิทออกความคิดตามเห็นสมควร

“มีสตรีตระกูลใดเหมาะสมแต่งเข้าเป็นพระชายาเอกของจวิ้นอ๋องอีกหรือไม่”

หนานกงหมิงฮ่องเต้เข้าไปแทรกแซงชีวิตครอบครัวของบุตรชายอีกครั้ง เพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปตามกรอบที่วางเอาไว้

จวิ้นอ๋องหนานจิงชวนไม่ใช่องค์รัชทายาทของแคว้นก็จริง แต่เขารักบุตรชายคนนี้ไม่ต่างจากบุตรชายคนโต จึงไม่อยากเห็นพี่น้องหันดาบเข้าต่อสู้กัน

เลยพยายามเกลี้ยกล่อมให้บุตรชายลำดับที่สาม ไปปกครองเมืองท่าซึ่งอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง

แต่ที่ผ่านมาจวิ้นอ๋องยังคงชื่นชอบเมืองหลวง เขาไม่อยากเดินทางไปทำหน้าที่ของตนในดินแดนอันห่างไกล ทุกอย่างจึงรั้งรอมาจนกระทั่งป่านนี้

“มีสตรีตระกูลลู่พ่ะย่ะค่ะ สตรีผู้นี้เป็นญาติห่าง ๆ กับตระกูลลู่ในเมืองท่า หากแต่งเข้าตำหนักจวิ้นอ๋องย่อมได้รับการสนับสนุนจากคนตระกูลลู่ เป็นผลดีกับจวิ้นอ๋องยามไปประจำการที่เมืองท่าด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ตระกูลลู่ ตระกูลคหบดีผู้ร่ำรวยเช่นนั้นหรือ”

“ตระกูลลู่ที่เมืองท่าเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ แต่ตระกูลลู่ในเมืองหลวงเป็นตระกูลขุนนาง บิดาของลู่เจี้ยนหงเป็นหมอหลวงมากฝีมือมารดาเป็นฮูหยินเอก สตรีแซ่ลู่ผู้นี้จึงเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาเอกของจวิ้นอ๋องมากกว่าผู้ใด”

ขันทีผู้รอบรู้บอกกล่าวไปตามจริง แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่รู้คือคนตระกูลลู่ในเมืองท่า ไม่มีทางญาติดีกับคนตระกูลลู่ในเมืองหลวงอย่างเด็ดขาด

“ดี ดี หลี่หมิงร่างราชโองการแต่งตั้งลู่เจี้ยนหง ขึ้นเป็นพระชายาเอกของจวิ้นอ๋องได้เลย ข้าจะบอกกล่าวเขาเอง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เรื่องราวทุกอย่างถูกบอกเล่าชี้แนะให้เห็นถึงประโยชน์และความจำเป็นหลายเรื่อง

ประกอบกับจวิ้นอ๋องกำลังเบื่อหน่ายกับชีวิต จึงยอมรับพระชายาคนใหม่ที่บิดาจัดหาให้ อย่างน้อย ๆ สตรีที่บิดาเลือกก็ไม่เลวร้ายเหมือนสตรีที่เขาเลือกเอง!

…………………………………

ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน สำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของสามคนแม่ลูกผู้อพยพจากแดนไกล

ซึ่งยามนี้ยังคงพักอาศัยอยู่ในเรือนหลังของจวนตระกูลลู่ เพราะจวนหลังใหม่ที่ร้องขอไปยังไม่ถูกใจใครบางคนเสียที

ทั้งสามชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข หากไม่จำเป็นก็ไม่ก้าวล้ำเข้าไปในเรือนหลักเพราะเกรงใจผู้นำตระกูล สามคนแม่ลูกพักอาศัยในจวนผู้อื่นอย่างเงียบสงบไร้ซึ่งปัญหากวนใจ

ครอบครัวเล็ก ๆ กำลังนั่งรับประทานอาหารมื้อเช้าร่วมกันที่สวนหย่อมข้างเรือนพัก

อาหารมื้อนี้ชิงอีลงมือทำด้วยตนเอง เจ้าหัวผักกาดน้อยจึงทั้งกินทั้งส่ายหัวโยกไปมาอย่างอารมณ์ดี ถึงแม้อาหารฝีมือพ่อครัวในจวนจะอร่อยมาก แต่อาหารของแม่บุญธรรมถูกใจเขามากที่สุด

เสียงหัวเราะดังแว่วไปตามสายลม เสียงแห่งความสุขดังไกลไปถึงหูเจ้าของจวน ซึ่งยามนี้กำลังนั่งกินอาหารเช้าตามลำพัง เพราะหลานชายออกไปตรวจงานที่ร้านขายข้าวสารตั้งแต่เช้ามืด

“ข้าอาเจียนจนอ่อนเพลีย แต่กลับได้นั่งกินข้าวคนเดียว ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย”

บุรุษรูปร่างสูงใหญ่บ่นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังทิศทางของเสียง หากอยากมีส่วนร่วมเขาคงต้องหน้าหนามากกว่านี้กระมัง

“นายท่านว่าอย่างไรนะขอรับ”

พ่อบ้านตระกูลลู่เกรงว่าคำสั่งของผู้เป็นนายจะตกหล่นจึงเอ่ยถามไปตามตรง เพราะเขาฟังแล้วจับใจความไม่ได้เลย

“ทำไมอาเฟยไม่มากินอาหารเช้าที่นี่”

“วันนี้คุณชายเข้าร้านแต่เช้ามืด คุณหนูไป๋เลยไม่อยากรบกวนนายท่านขอรับ”

ทั้งสองครอบครัวมักจะรับประทานอาหารมื้อเช้าร่วมกันอยู่บ่อยครั้ง อย่างน้อยสี่วันต่อสัปดาห์

แต่หากวันไหนลู่ซิ่วหยวนออกไปทำงานแต่เช้ามืด ไป๋ซือเย่วมักจะหลีกเลี่ยงสายตาคมกริบของใครบางคนอยู่เสมอ จึงให้ชิงอีเข้าครัวทำอาหารเช้าและแจ้งเรื่องให้พ่อบ้านรับรู้

“ปากบอกไม่โกรธ นอกจากไม่รับหมอนยังไม่ร่วมโต๊ะอาหารอีก”

เสียงบ่นพึมพำกล่าวย้อนความไปถึงเรื่องราวในวันวาน ความดีที่ช่วยเป็นธุระในเรื่องต่าง ๆ ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่เห็นผลบ้างเลยหรืออย่างไร

ทั้งหลบหน้าและสงวนท่าทียิ่งกว่าคนไม่รู้จัก พูดคุยด้วยก็ตอบคำถามแทบนับคำได้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เขาภูมิใจนักหนา ล่อลวงสตรีใจแข็งไม่สำเร็จเลยสักครั้ง

“นายท่านอยากรับอะไรเพิ่มนะขอรับ”

“จัดสำรับเพิ่มแล้วเดินตามมา ข้าจะไปหาอาเฟยที่เรือนหลัง เอาจานเนื้อมาเยอะ ๆ”

“ขอรับ”

พ่อบ้านวัยกลางคนรีบไปจัดเตรียมสำรับเพิ่มตามที่นายท่านต้องการ ผ่านไปชั่วครู่ทุกอย่างจึงเตรียมพร้อมอย่างครบถ้วน

สองขาของผู้เป็นนายเดินนำหน้าด้วยท่าทีรีบเร่ง คล้ายคนกำลังหิวข้าวอย่างไรอย่างนั้น

พ่อบ้านได้แต่คิดสงสัยหากนายท่านหิวข้าวขนาดนั้น เหตุใดไม่กินให้อิ่มก่อนค่อยไปหาเด็กน้อยกันเล่า!