ผู้ขวางทาง

“ตะ…ตายแล้ว”

“พ่ะย่ะค่ะ ตายทั้งสามคน ถูกเผาไหม้ในกองเพลิงไม่เหลือแม้กระทั่งกระดูก”

“เจิ้งหลงเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ เหตุใดไฟจึงไหม้แค่จุดที่พักของสองคนแม่ลูก เจ้าไปสอบสวนบ่าวไพร่ในตำหนักให้ครบทุกคน หากพบความผิดให้จัดการลงโทษขั้นเด็ดขาดทันที”

น้ำเสียงร้อนรนเอ่ยสั่งการ ที่เคยคิดว่าตนไม่มีใจให้สตรีใดมาก่อน ยามนี้กลับรู้สึกวูบโหวงแปลก ๆ คล้ายมีคนสำคัญหล่นหายตายจากอย่างไรอย่างนั้น

ชายหนุ่มผู้เห็นการปฏิบัติของบิดาต่อสตรีมาแต่เยาว์วัย เข้าใจว่าสวามีร่วมหอกับพระชายาทั้งหลาย เพื่อสนองความต้องการพื้นฐานของบุรุษเท่านั้น เมื่อเห็นรูปโฉมของพระชายาเอกจึงห้ามใจตนเองไม่ไหว

ทางด้านผู้หลบหนีจากคุกมอดไหม้ ก็กลับไปค้นหาของสำคัญจากร่างเดิม จนครบทุกอย่างตามที่ต้องการ ไม่เว้นแม้กระทั่งตั๋วฝากเงินมูลค่าสูง ซึ่งจำเป็นต้องใช้ลายนิ้วมือคนเป็น

ใช้ได้ไม่ได้ค่อยหาทางแก้ไขปัญหาทีหลัง!

ก่อนจากยังไม่ลืมเผาร่างไร้ลมหายใจ ให้กลายเป็นบุคคลสูญหายตลอดกาล หากไม่มีเหตุจำเป็นนางคงไม่กลับยุ่งเกี่ยวกับยุทธภพอีก เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของบุตรชาย

อีกทั้งตัวตนเดิมไม่มีห่วงใดหลงเหลือให้เป็นกังวลอีกแล้ว ไม่มีนางคงไม่มีผู้ใดเดือดร้อน คนพวกนั้นมีแต่จะดีใจเสียไม่ว่า!

เรื่องสำคัญหนึ่งเดียวในชีวิตจอมยุทธ์หญิง คือตามหาเคล็ดวิชาลับของท่านอาจารย์ผู้จากลา ซึ่งยามนี้ได้คืนมาครบถ้วนในสภาพสมบูรณ์ทุกเล่ม

ยามนี้สิ่งจำเป็นจึงเหลือเพียงรถม้า ที่ต้องรอคอยให้ร้านค้าเปิดขายในช่วงสายของวัน

ไป๋ซือเย่วตัดสินใจไม่รอคอยสิ่งใดทั้งนั้น ด้วยเกรงว่าคนของจวิ้นอ๋องจะตามมาพบ

นางสร้างเรื่องใหญ่โตว่าถูกเผาในกองเพลิงทั้งแม่และลูกเพื่อลงทัณฑ์คนผิด ส่วนระดับการลงโทษคงสุดแล้วแต่ชะตากรรมของเจียงซูหลิง

คงปล่อยให้คนผู้นั้นพบเห็นนางกับลูกในเวลาอันใกล้ไม่ได้เด็ดขาด จึงรีบอพยพถอยห่างจากเมืองหลวงทันที!

วงแขนแข็งแรงซึ่งฟื้นตัวได้อย่างน่าเหลือเชื่อ โอบอุ้มอีกสองชีวิตพุ่งทะยานไปตามเส้นทางผ่านของรถม้า จุดมุ่งหมายคือเมืองกัวซึ่งอยู่ติดกับเมืองหลวง

หลังจากซื้อรถม้าค่อยเดินทางต่อไปยังเมืองท่าสำคัญของแคว้นถิงโจว ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงนับสองพันลี้ไปทางทิศตะวันออก

“คุณหนูข้างหน้าอาจมีเหตุร้าย ข้าได้ยินเสียงปะทะดาบ พวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ ข้าเป็นห่วงอาเฟย”

ชิงอีกระซิบถามเสียงเบา ด้วยหวั่นเกรงว่าเด็กน้อยอาจจะตื่นมาพบเจอเรื่องน่าหวาดกลัวจนเก็บไปฝันร้าย

“เจ้าพาอาเฟยไปหลบตรงนั้นก่อน ข้าจะไปตรวจดูสักหน่อย เส้นทางนี้พวกเราจำเป็นต้องผ่านไป เพราะสองข้างทางเป็นเหวลึก”

สองแขนประคองร่างเล็กจ้อยในท่วงท่านอนราบ จากนั้นจึงส่งมอบให้ชิงอีพาไปหลบตรงโขดหิน

“เจ้าค่ะ คุณหนูระวังตัวด้วย”

ชิงอีไม่ห้ามปรามผู้เป็นนาย เพราะมั่นใจว่าไป๋ซือเย่วผู้นี้เป็นคนละคนกับองค์หญิงห้าผู้อ่อนแอ

แต่แล้วอย่างไรเปลี่ยนเป็นเข้มแข็ง ย่อมดีกว่าอ่อนแอไม่ใช่หรือ!

ต่อให้คนตรงหน้าเป็นผีสางมาสิงสู่ร่างองค์หญิงห้า นางก็ไม่นึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ขอให้ผู้มาใหม่ดีต่ออาเฟยก็เพียงพอแล้ว

หลังจากส่งคนในปกครองไปอยู่ในที่ปลอดภัยลับตาคน ร่างอวบอิ่มจึงพุ่งตัวไปข้างหน้า หมายสืบข่าวเหตุการณ์ปะทะของคนสองกลุ่ม

ค่ำคืนนี้พระจันทร์เต็มดวงส่องสว่างกระจ่างแจ้ง ทำให้มองเห็นภาพการต่อสู้ได้อย่างชัดเจน

“ฮ่า ฮ่า คุณชายลู่หนีไม่พ้นแล้ว ยอมให้พวกข้าสังหารเถิด”

“พวกหมาหมู่ลอบกัด หากแน่จริงคงไม่ยกกันมาทั้งฝูง”

ลู่ซิ่วหยวนจำเป็นต้องเดินทางเข้าเมืองหลวง เพราะสามเดือนก่อนได้ข่าวจอมยุทธ์หญิงผู้ลึกลับปรากฏตัว

เขาอยากขอความช่วยเหลือเรื่องสำคัญของตระกูล จึงรีบเดินทางไกลด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจล้นเปี่ยม ระยะทางสองพันลี้ไม่อาจขวางกั้นความพยายาม

อยากหลุดพ้นจากความเลวร้าย ที่ไม่มีผู้ใดแก้ไขได้นอกจากจอมยุทธ์สองธาตุตามตำนาน

พอมาถึงกลับไม่มีข่าวคราวของจอมยุทธ์หญิงเลยแม้แต่น้อย วันนี้จึงตัดสินใจเดินทางกลับเมืองท่า เพราะเป็นห่วงกิจการร้านขายข้าวสารหลายร้าน โดยระหว่างนี้มีท่านอาผู้เจ็บป่วยช่วยดูแลไปพลาง ๆ

ไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกลอบสังหารระหว่างทาง เพราะเขาเดินทางอย่างลับ ๆ บุรุษหนุ่มวัย 19 ปีเดินทางมากับผู้ช่วยคนสนิท ซึ่งรับหน้าที่บังคับรถม้าธรรมดา ๆ คันหนึ่ง

“ฮ่า ฮ่า คุณชายลู่ผู้ร่ำรวยแห่งเมืองท่า ไปขัดผลประโยชน์ผู้ใดกันเล่า จึงต้องเอาชีวิตมาทิ้งกลางป่าเช่นนี้”

“ข้าทำงานด้วยใจสุจริต มีแต่พวกอยากได้อยากมีของคนอื่นที่ใช้วิธีสกปรก อาเสวียนหากสู้ไม่ไหวให้รีบหลบหนีไปไม่ต้องห่วงข้า”

“คุณชาย ข้าไม่ทิ้งท่านอย่างแน่นอน หากเมืองท่าขาดคุณชายไปสักคนย่อมเกิดความโกลาหล ต่อให้หนีรอดคงไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุข”

ประโยคนี้ทำให้ผู้ที่แอบซุ่มดู ตัดสินใจเข้าช่วยเหลือคนพลาดท่าเสียที ไม่ให้มือสังหารกลุ่มใหญ่ทำงานสำเร็จ

หากฟังไม่ผิดบุรุษที่เดินทางโดยรถม้าธรรมดา ๆ ผู้นี้คงเป็นคุณชายตระกูลใหญ่แห่งเมืองท่าอย่างแน่นอน

“สั่งเสียจบหรือยัง เฮ้ย! พวกเราจัดการทั้งสองคนอย่าให้รอดไปได้”

“ครับหัวหน้า”

เสียงมือสังหารห้าคนขานรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง

ทันใดนั้นหัวหน้ามือสังหารก็รู้สึกจุกแน่นตรงกลางอก เมื่อเพ่งสายตาไปในความมืดมิดก็ไม่เห็นผู้รุกรานแม้แต่คนเดียว

เขาหวาดกลัวตัวสั่นเพราะคาดเดาบางอย่างอยู่ในใจ แต่ไม่ได้บอกกล่าวให้คนอื่น ๆ รับรู้

ความรู้สึกจุกแน่นถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งกระอักเลือดออกมา ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงไปกับพื้นและหมดสติทันที

เหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมเกิดขึ้นกับชายฉกรรจ์อีกห้า ซึ่งขณะนั้นกำลังยกดาบขึ้นสูงเตรียมสังหารสองชีวิตให้สิ้นใจตามคำสั่ง

ตึง! ตึง! ตึง! เสียงล้มลงของคนทั้งห้า

“ขอบคุณขอรับท่านผู้มีพระคุณ”

ลู่ซิ่วหยวนมองเห็นเงาดำสายหนึ่งเข้ามาช่วยเหลือ จึงพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ เผื่อโชคดีอาจได้พบหน้าผู้มีพระคุณ

“ช่วยเหลือย่อมหวังผลอยู่ไม่น้อย” เสียงสตรีเอ่ยขึ้นในความเงียบ

“แม่นางแจ้งได้เลยว่าต้องการสิ่งใดตอบแทน”

ท่ามกลางแสงจันทร์ส่องสว่าง ลู่ซิ่วหยวนมองเห็นเพียงผ้าสีดำปกคลุมใบหน้าและเส้นผม เหลือเพียงดวงตากลมโตโผล่พ้นออกมา หากไม่พูดคงไม่รู้ว่าผู้มีพระคุณเป็นสตรี

“ข้าอยากอาศัยรถม้ากลับเมืองท่า มีเด็กหนึ่งคนและสตรีอีกหนึ่งคนติดตามมาด้วย และอยากได้จวนที่ปลอดภัยในเมืองท่า คุณชายช่วยจัดการได้หรือไม่”

สตรีชุดดำร้องขอในสิ่งที่จำเป็นเร่งด่วนทันที

ตำลึงที่สามารถใช้จ่ายได้เลยมีเพียงพอแค่ดำรงชีพให้สุขสบาย ไม่เพียงพอต่อการใช้จ่ายสำหรับของที่มีมูลค่าสูง หากได้จวนโดยไม่ต้องเสียตำลึงคงดีไม่น้อย

“ยินดีขอรับ ข้านามว่าลู่ซิ่วหยวน ทายาทตระกูลคหบดีที่ร่ำรวยอันดับหนึ่งแห่งเมืองท่า ข้าอาศัยอยู่กับท่านอาเพียงสองคนกับบ่าวไพร่ในจวน หากไม่รังเกียจพวกท่านไปพักที่จวนของข้าก่อน หลังจากนั้นข้าจะจัดหาจวนที่เหมาะสมและปลอดภัยให้”

บุรุษอายุน้อยเอ่ยด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อมและจริงใจ

“ตกลง คนพวกนี้ยังมีลมหายใจอยู่ ข้าแค่ทำให้หมดสติเท่านั้น คุณชายลู่อยากจัดการอย่างไรก็จัดการเองเถิด”

นางใช้พลังเพียงส่วนหนึ่งทำให้มือสังหารหมดสติเท่านั้น เรื่องของผู้ใดก็สะสางกันเองเถิด

“ขอรับ”

น้ำเสียงเคารพตอบกลับผู้มีพระคุณ จากนั้นจึงเห็นไปกระซิบเสียงเบากับผู้คุ้มกันคนสนิท

“อาเสวียนจัดการให้สิ้นซาก”

“ขอรับคุณชาย”

เสวียนข่ายน้อมรับด้วยความยินดี หากวันนี้ไม่ลงมือให้เด็ดขาด วันหน้าคนพวกนี้ย่อมกลับมาแว้งกัดพวกเขาอีก