บททั้งหมดของ The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son: บทที่ 21 - บทที่ 30

Halos manginig-nginig ang kamay ni Mae kahit nakapasok na ang Mommy niya sa kwarto nito. Nagawa pa niya itong ihatid ng tingin hanggang sa magsara ang pinto nito. Pero sa paglapat ng pinto nito ay sumabay ng pagtulo ang mga luha niya. Kahit pilit niyang pinipigilan ang mga luha niya sa pagtulo ay patuloy at mas lalong bumilis ang pagragasa ng mga luha niya na tila ba ay naghahabulan sa finish line.At ang finish line ay ang puso niya na muli na namang sinasaksak ng kutsilyo.Nandito na naman siya sa pakiramdam na ayaw na ayaw niyang maramdaman. Hanggang ang mga pagluha ay naging paghikbi. Hindi na niya alam kung anong sumunod na nangyari dahil ang mga mata niya ay kusa na lang pumikit at ang mga kamay niya ay kusang tinakpan ang mga mata niya.Binigay naman niya lahat. Pinilit naman niyang maging maayos ang lahat. Pinilit niyang bumangon. Pero sa tuwing binabalik ng Mommy niya ang nangyari ay nagiging sariwa ang lahat.Naramdaman niya ay mainit na yakap ni Manang Fe. Nakaupo na pala s

“Let’s go.”Napangiti si Mae nang marinig ang boses na ‘yon. Parang ‘yong boses na pwede ulamin. Gumewang-gewang pa siya para lumayo sa lalaki at makita kung sino ang may-ari ng boses na ‘yon. Pakiramdam niya kasi ay parang prince charming niya iyon. Gano’ng boses ang palagi niyang naririnig sa panaginip niya.“Bitawan mo nga ‘ko,” aniya kasi mahigpit ang pagkakahawak nito sa kaniya kaya hindi tuloy siya makaikot para makita ang mukha nito.“Hindi mo na nga kayang maglakad tapos gusto mo pang bitawan kita! Magtigil ka!” Pinilit niyang harapin ito. Nakita niya ang mapupungay nitong mga mata at sinusubukan niyang gawing isa ang paningin niya na medyo blurry na at nagiging dalawa pa dahil sa hilo niya. Hinawakan niya ang pisngi nito pero parang pisngi pa niya ang nag-init.“Ang gwapo mo naman.” Bulong pa niya at ngumiti pa nang matamis. Pero naglakad na naman siya ng pagewang-gewang nang makita niyang naglapag na naman ng inumin ang bartender. Sinubukan pa siya nitong pigilan pero nalag

Hindi pa rin binibitawan ni Mae ang daliri ng lalaki, hawak niya pa rin ang kamay nito at niru-rub pa rin niya iyon sa kaniyang paagkababae. Iba ang kiliti ang nararamdaman niya, iba ang sarap. Kumpara kung daliri niya ang ginagamit. Hanggang sa mga ungol niya ay hindi na niya kayang pigilan pa. Wala na siyang pakialam kung may makarinig man sa kaniya. Ang gusto niya lang ay ang umungol.Dahil sa sarap na nararamdaman niya ay nabitiwan niya ang kamay nito pero patuloy pa rin sa paggalaw ang daliri ng lalaki.Mas lalo siyang nasarapan nang ma-digest ng utak niya na ito na mismo ang gumagalaw. Ito na ang nagru-rub sa kaniyang pagkababae. Mas dumagdag ‘yon sa kiliti at sarap kaya napahawak na lang siya sa braso nito. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa rin sila umuupo. Mas hinigpitan niya pa ang pagkapit sa braso nito nang nararamdaman na niyang nanginginig na ang mga tuhod niya. Kailangan niya nang makakapitan.“Ohhh!” ungol niya nang binilisan nito ang pag-rub. Kinikiliti nito ang kaniyan

Handa na siguro ako… Sinimulan ko na eh, bulong niya sa sarili at sinabunutan ang buhok ng lalaki habang sinisipsip nito ang kaniyang clit…Habang binibigyan nito ng pansin ang kaniyang clit ay patuloy siya sa pagsasabunot sa buhok nito. Hindi niya alam kung saan siya kakapit. Kung uungol lang ba siya o kakapit din siya sa bedsheet. Hindi niya alam. Ang naiintindihan lang niya sa mga oras na ‘to ay ang sarap-sarap ng ginagawa nito sa kaniya. Na sa sobrang sarap ay gusto na lang niyang umungol na hindi tinatakpan ang kaniyang bibig.“Wala—” Hindi niya matapos-tapos ang sasabihin dahil nasisingit pa niyang umungol. Ang kiliti, ang sarap, ang init ng nararamdaman niya ngayon. “T-teka lang.” Putol-putol niyang tawag pansin sa lalaki.Umangat ang ulo nito upang tingnan siya. Hindi na niya alam exactly kung anong hitsura niya ngayon. Kung puno ba siya ng pawis o baka buhaghag na ang kaniyang buhok. Nakabukaka pa rin siya at sobrang lapit ng mukha nito sa kaniyang pagkababae, na pati hininga

Maagang nagising si Mae. Lunes na at ang unang araw na papasok siya sa school at makikita niya si Kent. Makikita niya ulit!Hindi pa niya alam kung paanong approach ang gagawin niya. Kung aakto ba siyang normal lang ang lahat na parang walang nangyari? Hindi niya talaga alam. “Eh, kung hindi na lang kaya ako papasok?” Kusang lumabas ang mga salita niyang iyon habang hawak-hawak ang tinidor na may nakatusok na hotdog. Kasalukuyan siyang kumakain at kaharap pa niya si Manang Fe na umiinom din ng kape.Sinubo na lang niya ang hotdog habang titig na titig sa kaniya si Manang Fe na kahapon pa sa kaniya naguguluhan. Hindi rin naman niya makwento sa matanda ang nangyari at baka makatanggap pa siya ng sapak. Baka pa nga hindi lang sapak. Baka mapalo pa siya.“Anong hindi ka papasok?” Gulat na tanong sa kaniya ni Manang Fe.Alam kasi talaga nito na hindi siya pumapayag na hindi pumasok. Tinagurian nga siyang nerd ng classroom nila kasi kahit may sakit siya. Pumapasok talaga siya. Importante p