The Runaway Girlfriend of the Billionaire's Son의 모든 챕터: 챕터 41 - 챕터 50

“Nakita ko ‘yon.” Nagtatakang tiningnan ni Mae si Vanessa pero hindi na nito tinapos ang sasabihin nito kaya pinagpatuloy na lang niya ang pagliligpit ng gamit. Natapos din sa wakas ang event kaya makakahinga na sila nang maluwag. Sure na ang kaniyang grades sa major plus nanalo pa siya. Waging-wagi talaga. “Nakita ko nga ‘yon.” Pag-ulit na naman ni Vanessa. Nagliligpit na rin ito sa mga ginamit ng model nito kanina. Nagsalubong na ang mga kilay niyang tiningnan si Vanessa. Tinigilan na niya ang pagliligpit at ito na mismo ang hinarap. Ano ba kasing nakita nito na hindi niya nakita? “Nakita ang alin? May nakita ka ba na hindi ko napansin?” Timuro pa niya ang sarili na

Binuksan ni Mae ang pinto ng bahay nila. Hindi na nga niya naayang pumasok si Kent dahil gusto niya munang tingnan kung wala ba talaga ang Mommy niya sa loob. Baka sa sobrang kampante niya ay madali pa siya. Baka hindi lang ginamit ng Mommy niya ang sasakyan nito kaya hindi naka-park. Nang makapasok na siya ay doon lang siya nakahinga nang maluwag na hindi niya nakita sa sala ang Mommy niya at walang sign na umuwi ito sa bahay nila. Saka lang niya tiningnan si Kent na nakatayo pa rin sa may pintuan. “Pasok.” Halos matawa pa siya nang tawagin niya ito. Hindi kasi talaga ito nagtangkang ihakbang ang mga paa nito para pumasok. “Akala ko nakalimutan mong kasama mo ko, eh.” Humakbang na ito papalapit sa kaniya at inabot sa kaniya ang bag niya. “Saan

Hindi na alam ni Mae kung gaano katagal silang nanatiling ganoon. Kung ilang minuto na ba ang lumipas mula nang hinahalikan siya ni Kent. O kung ilang minuto na niyang sinasabunutan ang lalaki. Gusto lang naman niya sanang idiniin nito ang pagsipsip,  bawal ba ‘yon? Natatawa na lang siya sa naiisip niyaSinusulit niya ang bawat segundo na magkalapit at magkadikit ang mga katawan nila. Wala ng mas sasarap pa tuwing dumadapo ang dila nito sa balat niya. Para siyang mababaliw sa sarap. Parang ayaw na niyang pakawalan ang binata. Ayaw niyang tigilan nito ang ginagawa nito sa katawan niya. Kung pwede lang na higpitan ang pagkakahawak niya dito ay ginawa na niya.Nagpakawa siya ng mahinang ungol nang sinisipsip na naman nito ang kaniyang leeg. Nang maubos na ang nilagay nitong ice cream ay umayos ito ng tayo at hinawakan ang laylayan ng kaniyang damit at h

Mae’s eyes followed Kent’s every movement as he slowly removed the rest of his clothes. She didn’t look away, not even for a second. Piece by piece, the fabric fell away until there was nothing left between them. No’ng una nilang beses na ginawa ang bagay na ‘to, halos hindi niya makita nang maayos ang katawan ni Kent. Pero ibang-iba ngayon, kitang-kita niya lahat. Kahit kasulok-sulokan pa ng katawan nito.The first time they had done this, she had barely been able to look at him properly. She had been too overwhelmed, too dizzy from everything she was feeling. Back then, her senses had blurred together into heat and motion. But even through that haze, she had known one thing clearly, Kent was big. She hadn’t seen him fully, but her body had remembered. It had felt every inch.Now there was no haze. No confusion. Just the quiet space between them and the sound of their own breathing.When Kent stepped closer to the bed again, that familiar rush returned. The excitement she thought had

“Hindi ka pa umuwi?” agad na tanong ni Mae kay Kent nang sandaling iwan sila ni Manang Fe upang kumuha ng kung ano sa kusina.Hindi pa nga ito nakakasagot ay mabilis na niya itong kinurot sa braso. Kung wala lang sila sa bahay ay baka buong katawan na nito ang kinurot niya. Tagiliran talaga nito ang uunahin niya. Parang gusto niya tuloy lagyan ito ng trademark para hindi manakaw.“Aray,” mahinang reklamo ni Kent habang napaatras nang kaunti.Hindi maipaliwanag ang kaba ni Mae mula nang makita niya itong lumabas kanina sa kusina. Kung makakausap pa nito si Manang Fe ay parang matagal na silang magkakilala. At ang mas nakakapagtaka—may hawak pa itong sandok nang lumabas, na para bang kabisado na nito ang buong kusina nila.Seryoso? Isang gabi lang tapos parang adopted child ka na dito? reklamo niya sa isip.Saka lamang siya tumigil sa pagkurot nang mapansing baka namula na ang balat nito. Bigla tuloy siyang nakaramdam ng kaunting awa.Tinaasan niya ito ng kilay.“Ano? Hindi ka pa umuuwi