บททั้งหมดของ One Hot Night to Forever: บทที่ 211 - บทที่ 220

Sa pinakatuktok ng ballroom ng five star hotel ng mga Revamonte ay abala ang lahat para sa pinakamalaking engagement banquet ng taon. Mula sa grand entrance hanggang sa napakalawak na ballroom, puro mamahaling bulaklak, kristal na chandelier, at eleganteng dekorasyon ang makikita. Halos lahat ng kilalang personalidad sa business world, pulitika at high society ay inimbitahan. Sa labas pa lamang ng hotel ay nakahanay na ang media. Lahat ng mga ito ay gustong masaksihan ang engagement party ng CEO ng Revamonte Group na si Gideon Revamonte.Sa presidential suite ay tahimik na nakaupo si Yvee sa harap ng malaking vanity mirror habang inaayusan siya ng make-up artist. Nakabukas ang malalaking floor-to-ceiling windows sa likuran niya, kung saan tanaw ang mga ilaw ng lungsod. Nakahilera sa isang rack ang iba’t ibang designer gowns at ang napili niya ay isang eleganteng gown na lalo lamang nagbigay-diin sa natural niyang ganda.“Ma’am Yvee, patingin po rito.”Bahagyang ngumiti si Yvee at mabi

Ilang sandali pa ay may kumatok. Bumukas agad ang pinto. Pumasok ang head stylist. “Ma’am Yvee.”Napalingon sina Yvee at Ahma sa head stylist.“Tapos na po ang final preparations.”Huminga nang malalim si Yvee. Biglang bumalik ang kaba niya. Nararamdaman niya ang bilis ng tibok ng puso niya at agad iyong napansin ni Ahma. Kaya marahan nitong hinawakan ang kamay niya.Napatingin si Yvee kay Ahma.Ngumiti ang matanda. “Ready?”Napabuntong-hininga si Yvee pagkatapos ay bahagya siyang tumango. “I think so.”Umiling si Ahma. “No.”Napakunot-noo si Yvee. “Hindi ‘I think so’.” Bahagyang hinigpitan ni Ahma ang pagkakahawak nito sa kamay niya. “You’re ready.”Unti-unting napangiti si Yvee at sa pagkakataong iyon ay parang nawala ang kalahati ng kaba niya dahil alam niyang hindi na siya mag-isa. May pamilya na siya. May tao nang sasalo sa kaniya. May tao nang tatayo sa tabi niya.Sa ibaba naman ng hotel ay naghihintay ang lalaking mahal ni Yvee. Ang lalaking pipiliin niya araw-araw. At ang l

Napahawak si Gideon sa buhok niya. Parang sasabog na ang ulo niya. “Dapat nandito si Yvee ngayon. Paano ko sasabihin sa mga bata na wala siya?” Namumula na ang mata ni Gideon, parang ilang sandali na lang ay ngangawa na siya. Hindi siya madaling paiyakin. Kahit na namatay ang Angkong niya at ang mga magulang niya ay hindi siya umiyak pero ngayong nawawala ang babaeng pinakamamahal niya ay wala na siyang pakialam kung makita ng ibang kung gaano siya ka miserable.“Gideon.” Mahigpit na hinawakan ni Ahma ang braso ng apo niya.Napatingin si Gideon sa kaniyang lola.“Huminga ka.”Hindi agad sumagot si Gideon.“Makikita natin si Yvee. Gagawin natin ang lahat para mahanap siya. Hindi rin ako papayag na mawawalan ng ina ang mga apo ko. So please, get your wits together. Hindi ka p'wedeng maging mahina. Paano na lamang ang mga bata kung magiging marupok ka?” puno ng pag-aalalang wika ng matriyarka ka.Maging ang matriyarka ay nag-aaalala. Sa maikling panahon na nakasama niya si Yvee ay mina

Unti-unting tumigas ang mukha ni Yvee. “Huwag na huwag mong babanggitin si mama. Wala kang karapatang banggitin ang pangalan niya dahil ikaw…kayo ang pumatay sa kaniya!”Napangisi si Edwin. “Pati ugali niya nasa iyo rin. Kung hindi kita ka mukha ay iisipin kung anak ka niya sa ibang lalaki dahil ni katiting ay wala kang namana sa pag-uugali ko. Mataas ang pride mo. At matigas ang iyong ulo. Isang bagay lang ang hindi mo namana sa ina mo, ang pagiging masunurin sa bawat utos ko.” Napailing siya. “Tingnan mo kung saan ka dinala niyan.”Nagngingitngit si Yvee ngunit pilit niyang pinipigilan ang emosyon niya.“Nakagapos ka ngayon.” Malamig ang boses ni Edwin, tila ba hindi niya anak ang tinititigan niya ngayon. Para lang siyang nakatingin sa isang estranghero. “Wala ka nang magagawa kung hindi ang sundin ang mga nais ko, Yvee. Kung sana ay naging masunurin ka lang tulad ng mama mo ay mamahalin naman kita bilang anak ko.”Naningkit ang mga mata ni Yvee sa galit. “Tingin mo ba ay matutuwa

Natahimik ang loob ng container matapos magsalita si Yvee. Tanging ugong ng hangin sa labas at hampas ng alon sa pier ang maririnig.Nakatitig lamang si Yvee kay Edwin. Namumula ang pisngi niya dahil sa mga sampal ni Ereena. Masakit ang mga kamay niya dahil sa pagkakagapos ngunit hindi siya umiwas ng tingin. At iyon ang lalong ikinainis ni Edwin.Napailing si Edwin. “Hanggang ngayon.” Mabagal siyang tumayo nang tuwid. “Hindi ka pa rin marunong matakot.”“Natatakot ako.” Nanginginig ang boses ni Yvee.Bahagyang natigilan si Edwin dahil hindi niya inaasahan ang sagot na iyon.Napatawa si Ereena. “Oh? Finally. Aba’y dapat lang na matakot ka!”Umiling si Yvee. “Natatakot ako para sa mga anak ko.”Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ni Ereena.“Natatakot ako na baka makita nila ang nangyari. Natatakot akong malaman nila kung gaano ka demonyo ang mga inaakala nilang kapamilya ko. Natatakot ako na baka umiiyak sila ngayon.” Nabasa ang mga mata ni Yvee. “Natatakot ako hindi para sa sarili