All Chapters of จับรักมาขังใจ : Chapter 11 - Chapter 20

‘เอ๊ะ! บ้านซ่อนไม้ ทำไมมีคนไปพักล่ะ’ หญิงสาวนึกข้องใจบ้านหลังนั้นอยู่ไกลกว่าหลังอื่นๆ มาก นานๆ ทีจึงจะมีคนไปพัก เพราะซ่อนอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่หลายต้น เธอจึงตั้งชื่อว่า บ้านซ่อนไม้ บ้านหลังนี้ แม่ของเธอได้พักอยู่ในช่วงรักษาตัว วาระสุดท้ายของชีวิต การตกแต่งจึงเน้นความโล่งสบายครั้นจะหันไปถามพนักงาน ทุกคนก็เดินออกจากบริเวณนั้นแล้ว เหลือเธอคนเดียว เธอจึงเดินเลียบๆ เคียงๆ กะจะไปดูว่า แขกที่มาพักช่วงนี้เป็นใคร ร่างสูงของชายหนุ่มที่ยืนบังโคมไฟหน้าบ้าน ทำให้เกิดเงาทาบยาวมาจนถึงบริเวณที่เธอยืนมองอยู่ เมื่อเห็นว่า แขกเป็นผู้ชาย เธอจึงถอยเท้ากลับ เพราะคงไม่เหมาะสมที่เธอจะเดินไปใกล้กว่านี้ ถ้าหากว่า เขามากับแฟนหรือภรรยาจะก่อให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่ายสายฟ้ารู้สึกเหมือนจะมีเงาวูบวาบที่ทางเดินเล็กๆ ข้างบ้าน เห็นหลังไวๆ ก็คิดว่าเป็นพนักงานรีสอร์ต จึงไม่ได้ร้องถามออกไป เขาหันไปมองตัวบ้านที่เพิ่งย่างเท้าขึ้นมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง‘น่ารักดี แต่ดูเหมือนบ้านเอาไว้ซ่อนตัวมากกว่า’ เขาสังเกตจากความกว้างของห้องนอนและห้องน้ำ ลักษณะการตกแต่งเน้นความโปร่งโล่งมากกว่าปกติ ตัวบ้านยกพื้นประมาณหนึ่งเมตร มีระเบี

แป้งเพิ่งจะย้ายมาเรียนที่จังหวัดนี้ตอนมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งห้องเดียวกับเธอ ส่วนธารานั้นเป็นเด็กเรียนดี จึงอยู่ห้องหลักของโรงเรียน แป้งกับธาราจึงรู้จักกันผ่านเธอ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้สนิทกันนัก“เดี๋ยวแป้งให้เด็กมารับออร์เดอร์นะคะ ขอบคุณมากค่ะที่ให้ถ่ายรูป” หญิงสาวหันไปยิ้มประจบลูกค้าหลายคนมุงรอบตู้เค้ก เค้กชิ้นเล็ก รสชาติดี สีสันสดสวยเป็นที่ชื่นชอบของเด็กๆ และสาวๆ ดังนั้นลูกค้าจึงนิยมเหมาใส่กล่องยาว จำนวน 12 ชิ้น ทั้งเอากลับไปรับประทานเองและซื้อเป็นของฝาก เค้กร้านเธอจึงนับเป็นตัวดึงดูดเงินได้อีกอย่างหนึ่ง“ฉันเอาแบบเดียวกันอีกสามกล่องนะ” สาวสวยในชุดรัดรูปสีไข่ไก่ ผมสีทองสยาย แต่งหน้าเนี้ยบ ยืนชี้นิ้วสั่งเสร็จก็หันไปมองรอบๆ ร้าน“มาเหมือนกันเหรอ ” พันดาวทักอย่างเสียไม่ได้ปิ่นปักยิ้มเสแสร้ง “ก็ร้านเพื่อนเหมือนกันนี่” สายตาเธอมองไปถึงโต๊ะสองหนุ่มพอดี จึงละความสนใจจากสองสาว มุ่งไปหาเป้าหมาย“พี่พฤกษ์คะ” สาวสวยโบกมือให้ปลัดหนุ่ม ฝ่ายนั้นยิ้มแหยๆ พร้อมขมวดคิ้ว ปิ่นปักขยับสายตาไปยังเพื่อนร่วมโต๊ะ พลันต้องเบิกตากว้างกับความสะดุดตาของอีกคน‘โอว....หลุดมาจากรันเวย์ไหนเนี่ย’ เธออยากจะยกมือขึ้นทาบอ

“ใจเย็น” แขกเอือมมือมาตบไหล่เจ้าของบ้านเบาๆ “ดื่มก่อนๆ จะได้ใจเย็นๆ” ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นชู พลางยื่นมาแตะแก้วพฤกษ์เบาๆ พฤกษ์ยกแก้วขึ้นจิบด้วยสายตาที่ยังไม่ผ่อนคลาย ทุกคนแสร้งหันไปสนใจจานปิ้งย่างตรงหน้าตนเอง กลิ่นที่ยั่วยวนชวนให้ลืมเรื่องที่ขุ่นมัวไปชั่วขณะ จานเริ่มเลอะหลายจาน อาหารพร่องไปกว่าครึ่ง ทุกคนเริ่มลดความเร็วในการรับประทานช้าลง ธารากับพันดาวคุยกันหนุงหนิงไม่สนใจผู้ชายสามคนที่นั่งหันหน้าเข้าหากัน แต่มีระยะห่างมากกว่าฝ่ายหญิงอยู่มาก “ไฟไหม้! ไฟไหม้!”ควันสีเทาคละคลุ้งที่ลอยอยู่ด้านหลังตัวบ้าน เมื่อโดนลมที่พัดมากระหน่ำก็เริ่มทวีความหนาแน่นจนปิดฟ้าไปกว่าครึ่งพฤกษ์ผุดลุกอย่างรวดเร็ว รีบวิ่งหอระฆังหน้าบ้านใหญ่ เขาดึงเชือกอย่างแรงสี่ห้าครั้ง เหง่ง! เหง่ง! เหง่ง! ระฆังขนาดใหญ่ดังกังวานทั่วบริเวณส่วนกลางไร่ คนงานวิ่งออกจากบ้านพักด้านหลัง เตรียมอุปกรณ์ดับเพลิงมาพร้อม ไฟเริ่มโหมทั่วยุ้งฉาง ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านหลังใหญ่ไม่ไกลนัก “สกัดไฟไว้ อย่าให้ไหม้ถึงบ้าน” พฤกษ์ตะโกนสั่งงานสุดเสียง “คุณพฤกษ์ ไฟไหม้ป่าด้านโน้นด้วย

ควันขาวยังพวยพุ่งขึ้นไปไม่ขาดระยะ เวลาก็ล่วงเลยเกือบเที่ยงคืน คนงานทุกคนยังคงขวักไขว่สำรวจข้าวของ และส่วนหนึ่งตรวจตราไปรอบๆ บริเวณที่ไฟไหม้ ส่วนยุ้งฉางนั้น โชคดีที่อยู่ใกล้แท็งก์น้ำขนาดใหญ่ จึงสามารถเปิดมาช่วยดับไฟได้อย่างต่อเนื่อง ยุ้งฉางที่สร้างเรียงรายกันเป็นโรงเรือนขนาดใหญ่นับสิบโรง ถูกเพลิงผลาญไปมากกว่าครึ่ง เป็นเพราะรอบๆ มีกองฟางและหญ้าแห้งที่ตัดสุมไว้ กลายเป็นเชื้อเพลิงที่ช่วยต่อให้ไฟลามอย่างรวดเร็ว อาคารที่พักคนงานที่อยู่ใกล้ๆ โดนไหม้ไปส่วนหนึ่ง “ตรวจทรัพย์สินของทุกคนด้วย เรือนด้านโน้นพอนอนกันไหม” พฤกษ์ยังคงสั่งการอยู่อย่างแข็งขัน “แน่นแล้วครับ” หัวหน้าคนงานที่วิ่งวุ่นมาครึ่งคืน ยังคอยวนเวียนรายงานความคืบหน้า “งั้นให้คนที่เหลือไปนอนที่ห้องรับแขกชั้นล่างบ้านใหญ่” “ขอบคุณครับ” “ธาราเป็นไงบ้าง” “คุณหมอยังดูแลคนบาดเจ็บอยู่ โชคดีหมอวีกับพยาบาลอีกสองคนมาช่วย บาดเจ็บกันคนละเล็กละน้อย ไม่น่าเป็นห่วงครับ” “แล้วคนที่ส่งไปโรงพยาบาลล่ะ อาการเป็นไง ” “โทร.กลับมาแล้วครับ ปลอดภัยดี” พฤกษ์ถอนหา

แม่สาวหน้ากลมรีบโบกมือ “พะ พอแล้วค่ะ เยอะเกินไปแล้ว” แม้จะพอนึกออก แต่ใครล่ะจะชอบให้โดนแฉความผิดมากมายขนาดนี้ “พี่จดบัญชีเธอไว้แล้วล่ะ ทีแรกก็จำไม่ได้ แต่พอพฤกษ์เล่าให้ฟัง ถึงได้นึกออกอีกหลายเรื่อง หึๆ” ยิ้มร้ายๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แสงจันทร์นวลนุ่มที่สาดส่องใบหน้าด้านหน้าของเขา ส่งผลให้ใบหน้าขาวซีด คมคายราวกับแวมไพร์ ดูคล้ายหลุดออกมาจากภาพยนตร์ ทำเอาใจของเธอเต้นโครมคราม ‘อย่านะ ใจเย็นๆ วู่ๆ ใจเย็นๆ’ “หักล้างกับข้อตกลงของเราเถอะค่ะ จะได้หายกัน” น้ำเสียงเธออ่อนลงเจือแววออดอ้อน สายฟ้าเห็นใบหน้าค่อนข้างกลมแก้มย้วยทำสายตาอ้อนวอน ใจก็อ่อนยวบลง แม้เธอจะไม่ใช่คนสวยสะดุดตา แต่ในยามทำท่าแบบนี้กลับน่ารักราวกับน้องสาวตัวเล็กกำลังอ้อนพี่ชายตัวโต “เพิ่มไปเป็นสิบห้าครั้ง” “ใช้ไปแล้ว สามครั้งค่ะ” “ไม่ เริ่มต้นใหม่ อย่ามั่วนะ” เขาเริ่มหรี่ตา พันดาวเห็นกริยานี้ของเขาสองสามครั้ง และเธอเริ่มวิเคราะห์ว่า มันเป็นสัญญาณอันตราย เห็นแก่ที่เขาช่วยเธออย่างไม่คิดชีวิต บุญคุณนี้ก็สมควรจะทดแทนอยู่แล้ว แม้ทีแรกเธออยากจะแก้เผ็ดเขาให้สาส