บทที่ 24 ควรทำยังไงดี

*Paradise Pub

ตอนนี้ฉันมาถึงผับแล้ว ฉันมาแท็กซี่แต่เวลาเลิกงานวายุจะมารับฉัน เขาบอกว่าจะยืมรถอีกคันของพี่เตมาใช้ก่อนส่วนรถของเขาก็คงจอดทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่ง

กว่าวายุจะยอมให้ฉันมาทำงานได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะจะบอกให้ เขาตั้งท่าจะไม่ให้ฉันมา บอกว่าหวง ไม่อยากให้ใครแตะตัวฉัน และฉันรู้ว่างานของฉันค่อนข้างเปลืองตัว ฉันเข้าใจเขาแต่เขาก็ต้องเข้าใจฉันด้วย ดูเหมือนจะงอนด้วยแหละ

"ฟ้า"

ฉันสะดุงนิดหน่อย เพราะยืนอยู่แถวๆประตูหลังของพนักงานแต่ถูกคนที่เดินมาด้านหลังจับบ่าไว้ ฉันจำเสียงเธอได้

"หยี ตกใจหมด"

ฉันพูด ยาหยีคือเพื่อนสนิทร่วมแก๊งแบดเกิร์ลอีกคนของฉัน เธอเอียงคอมอง

"เหม่ออะไรอยู่ล่ะคะ"

เธอยิ้มหยอก วันนี้ดูท่าอารมณ์ดี

"ก็...คิดอะไรนิดหน่อย"

"เหรอ คิดถึงใครหรือเปล่า?"

ยาหยีก็ยังล้อฉันต่อ ฉันยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร

"แน่นอนเลย แอบซุกใครไว้ป่ะเนี่ย"

เธอพูด อาจจะไม่ได้คิดอะไรแต่ฉันดันสะดุดกับคำพูดเธอ ฉันหลบสายตา...

"เห้ย ฉันล้อเล่น ล้อเล่นๆ"

ยาหยีตบบ่าฉัน เธอฉีกยิ้มให้พลางหัวเราะกลบเกลือน ก็รู้แหละว่าเธอพอจะดูออกแต่แค่ไม่ถาม

"เข้าข้างในมั้ย?"

แล้วเธอก็เปลี่ยนเรื่อง ยาหยีไม่ใช่คนที่แสดงออกว่าขี้สงสัย ไม่ใช่คนชอบถามถ้าอยากรู้ เธอจะชอบสังเกตุการแสดงออกมากกว่า และเธอจะไม่วุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของใครถึงแม้จะเป็นเพื่อนหรือคนใกล้ตัว นอกซะจากว่า...จะมีใครทำให้พวกเราเจ็บ

"อะ อื้ม"

ฉันพยักหน้าก่อนที่ยาหยีจะกอดคอฉันแล้วพากันเดินเข้าไปในผับทางประตูของพนักงาน

แอด~

ฉันออกมาจากห้องแต่งตัวเพราะเมื่อกี้ผู้จัดการบอกว่ามีลูกค้า ฉันเดินไปที่โต๊ะของลูกค้าตามที่เธอบอก

"สวัสดีค่ะ..."

ฉันชะงักค้างไปนิดหน่อย เพราะเมื่อเดินมาถึงโต๊ะ ฉันยกมือไหว้ลูกค้าตามหน้าที่ คนที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้าฉันหันมามองด้วยสีหน้าราบเรียบ เธอมองหน้าฉันก่อนจะไล่สายตามองไปจรดปลายเท้า

ใช่ ฉันใช้สรรพนามแทนลูกค้าว่าเธอ เพราะลูกค้าคนนี้เป็นผู้หญิง...

"ปลายฟ้าใช่มั้ย?"

น้ำเสียงเรียบตึงดังออกมาจากริมฝีปากของผู้หญิงวัยสี่สิบปลายๆ ฉันพยักหน้าแล้วตอบรับเธอเบาๆ

"ค่ะ"

ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร หวังว่าคงจะไม่ใช่เมียหลวงของพวกหัวงูซักคนที่เคยมาเป็นลูกค้าฉันหรอกนะ

"ฉันอยากคุยกับเธอ..."

"..."

"ที่นี่ไม่เหมาะ ออกไปคุยกันหน่อยได้มั้ย"

"ค่ะ"

ฉันรับคำอีกครั้ง ถึงจะไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร มาดีหรือมาร้าย แต่ฉันคิดว่าเธอไม่น่าจะทำร้ายฉัน...

ฟลุ่บ~

ไม่นานฉันก็เดินตามผู้หญิงคนนั้นออกมาจากผับ เธอให้ฉันเข้าไปนั่งคุยกับเธอบนรถคันหรู เธอหันมามองหน้าฉันอีกครั้ง

"เธอสวยนะ ฉันยอมรับ"

เหมือนจะชมกัน แต่ไม่นานเธอก็มองการแต่งกายของฉันอีกครั้ง

"แต่ที่เธอเป็น ฉันรับไม่ได้"

"คะ?"

ฉันไม่เข้าใจ อยู่ดีๆมาบอกว่ารับอาชีพฉันไม่ได้

เพื่อ?

"ฉันก็แค่เป็นเด็กนั่งดริ้ง"

"เป็นผู้หญิงกลางคืนต่างหากล่ะ"

"ขอโทษนะคะ ถ้าจะเรียกฉันมาแบบนี้..."

"ฉันจะเข้าเรื่องก็ได้"

ฉันกำลังจะขอตัวกลับเข้าไปในผับ ฉันแค่คิดว่าเราไม่น่าจะคุยกันรู้เรื่อง

"เธอรู้จักวายุมั้ย"

วายุเหรอ?

"ฉัน...เป็นแม่ของวายุ"

"แม่..."

ฉันมองหน้าผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง จริงด้วยแหละ มองดีๆเธอมีส่วนที่คล้ายกับวายุ

"ลูกชายฉันหายไปเกือบอาทิตย์ ไม่ติดต่อกลับมา ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง"

ฉันควรจะบอกมั้ยว่าเขาสบายดี

"เราเป็นห่วงเขา เขาเคยรถชนจนความจำเสื่อม เขาไม่รู้จักใครที่ไหน"

แม่ของเขายังไม่รู้แน่ๆว่าวายุจำได้ทั้งหมดแล้ว

"หนูนีน่า..."

ตอนแรกฉันคิดว่าจะพูด แต่พอได้ยินชื่อยัยนีน่าฉันก็กลืนคำพูดลงคอ ไม่แปลกที่ฉันจะไม่รู้จักแม่ของวายุเพราะตอนคบกันฉันไม่เคยไปเจอแม่เขาสักครั้ง บอกแล้วไงเมื่อก่อนฉันนิสัยแย่ เรื่องเข้าหาผู้ใหญ่ฉันไม่เอาด้วยหรอก แต่กับยัยนีน่า มันแน่อยู่แล้ว ก็มันสวมรอยตั้งแต่ตอนที่ฉันหายไปและวายุเข้าโรงพยาบาลแล้วนิ

ดูท่าจะรักมันมากด้วย แค่เรียกชื่อยังทะนุถนอมเลย!

"คนรักของลูกชายฉันกำลังตามหาเขาอยู่"

"เหรอคะ"

"นีน่ากับลูกชายฉันทั้งสองคนรักกันมาก"

"..."

"และฉันรู้มาว่า ที่เขาเปลี่ยนไปเป็นเพราะเธอ"

และดูแล้ว น่าจะโดนเป่าหูมาด้วย

"พูดกันในฐานะแม่ของวายุเลยนะ"

"..."

"เธอคิดว่า...เธอกับวายุ เหมาะสมกันมั้ย"

"..."

"เธอทำงานแบบนี้ ศักดิ์ศรีเธอยังเหลือพอให้ลูกชายฉันชื่นชมบ้างหรือเปล่า"

ตอนนี้ฉันไม่ได้มองหน้าแม่ของวายุแล้ว แม่ของเขาเองก็ไม่ได้มองหน้าฉัน เราสองคนมองไปทางด้านหน้าที่แสนไกล

ฉันกำมือแน่นขึ้นเรื่อยๆ

"ฉันให้เงินเธอเอามั้ย แลกกับการที่เธอจะเลิกยุ่งกับลูกชายฉัน"

ฉันเจ็บชะมัด ในสายตาแม่ของเขาฉันคงดูไร้ค่า หน้าด้าน เห็นแก่เงินมากเลยสินะ

"ขอโทษนะคะ..."

"..."

"คุณดูถูกฉันไม่เป็นไร แต่คุณกำลังดูถูกลูกตัวเองด้วย คุณกำลังใช้เงินซื้อเขานะคะ"

"ฉันยอมให้เธอมองแบบนั้น ถ้ามันแลกกับการที่เธอจะยอมปล่อยลูกชายฉัน"

"..."

ฉันกัดฟัน ขอบตาร้อนผ่าว พยายามสะกดอารมณ์ตัวเองจนมันจะระเบิดออกมาเป็นน้ำตาให้ได้ ไม่สิ ฉันจะร้องไห้ตอนนี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!

"ต้องการเงินเท่าไหร่"

"นี่ไม่ใช่การเรียกค่าไถ่ วายุไม่ใช่ตัวประกัน และฉันไม่ใช่โจร"

"แต่เธอเอาลูกฉันไป"

"คุณรู้ได้ไงคะ ว่าเขาอยู่กับฉัน"

ฉันถามพลางหันไปมองหน้าแม่ของวายุ เพราะเธอเรียกชื่อฉัน

"ปลายฟ้า"

"..."

"ถ้าเธอคิดว่าฉันเอาเงินฟาดหัวเธอ เธอจะไม่เอามัน"

"ค่ะ ฉันไม่เอา"

"ถ้างั้น...ฉันขอ"

"..."

"วันนี้เธออาจไม่เข้าใจ แต่สักวันถ้าเธอมีลูกเธอจะเข้าใจฉัน"

"..."

"เห็นแก่ความเป็นแม่ของฉัน..."

"..."

"คืนลูกชายฉันมาเถอะนะ"

01.45 น.

คืนนี้ฉันกับวายุนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากัน วายุหลับไปแล้ว แต่ฉันยังไม่หลับ

ฉันนอนไม่หลับ...

ฉันวางมือของตัวเองบนแก้มของวายุเบาๆ นัยน์ตาของฉันจ้องมองใบหน้าคมคายที่หลับสนิท ฉันกรอกตามองไปรอบๆกรอบหน้าของเขา

มอง...เหมือนคืนนี้จะได้มองเขายาวนานที่สุด

แหมะ~

น้ำตาของฉันไหลออกทางหางตา ฉันเข้าใจแม่ของเขา ฉันไม่โกรธเลยสักนิดกับสิ่งที่ท่านพูด แต่จะให้ฉันคืนเขาไป...ฉันรอวันนี้มานานเท่าไหร่ ฉันไม่ได้รอวันนี้มาเพื่อจะปล่อยเขาไปอีกครั้ง

ฉันอยากอยู่กับเขา เพราะฉันรักเขามาก

'ฉันควรทำยังไง วายุ อึก'

ฉันตั้งคำถามในใจพลางกลั้นสะอื้นไว้ กลัวว่าวายุจะได้ยินเสียงฉันร้องไห้แล้วเขาจะตื่น

"อื้ม"

ฉันชะงักไปนิดหน่อยเมื่อวายุส่งเสียงในลำคอ ฉันคิดว่าเขาจะตื่นจึงรีบเช็ดน้ำตาออกลวกๆ แต่จริงๆแล้วเขาแค่ขยับตัว วายุขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้นมือข้างหนึ่งของเขาจับมือของฉันที่วางอยู่บนแก้มเขาแล้วดึงฉันเข้าไปหา เขาโอบกอดฉันใกล้กว่าเดิม และแน่นกว่าเดิม

"..."

ไม่มีเสียงใดๆออกจากปากเขา มีเพียงแต่วายุก้มลงจูบหน้าผากฉันเบาๆในขณะที่ตายังปิดอยู่ก่อนที่จะใช้คางเกยหัวฉันไว้ ฉันกอดเขาพลางซุกหน้ากับแผ่นอกกว้าง

ฉันกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหล...

___________

โอ้ย อึดอัดแทนฟ้า ไม่รู้จะเอาไงดี นี่แม่เขาออกโรงเองเลยนะ เรื่องรักถ้าเป็นเรื่องของคนสองคนยังไม่ยากเท่ากับเรื่องที่มีครอบครัวเขาเข้ามาเกี่ยว โอ้ยยย ร้องไห้